Se connecterPartager
บทที่4
Date de publication:
2026-10-27 10:39:35"คือว่า..." เฉิดโฉมเดินไปโอบสามี แล้วเอ่ยเสียงอ้อน
"วันนี้น้องหงส์จะมาน่ะค่ะอิน แต่ว่าโฉมติดธุระ อยากจะฝากให้อินไปรับให้หน่อยได้ไหมคะ"
"ก็ได้นะครับ น้องมาไฟล์ทกี่โมงล่ะครับ"
เธอก้มลงหอมแก้มเขาก่อนจะเดินมานั่งยังที่ประจำของตนเอง หน้าตายิ้มแย้มแจ่มใส เมื่ออินทรตกลงไปทำงานที่หล่อนร้องขอให้
"มาช่วงบ่ายน่ะค่ะ บ่ายสาม"
"อ้อ...ครับ ผมจะได้กะเวลางานถูก ว่าแต่โฉมมีธุระที่ไหนหรือครับ"
"นัดเรื่องงานไว้น่ะค่ะ ที่คุยกับอินยังไงล่ะคะ ว่ามีเพื่อนมาจากอเมริกากำลังคุยๆ เรื่องธุรกิจกันอยู่"
"ที่โฉมชวนผมไปลงหุ้นด้วยใช่ไหม"
อินทรถาม เขาไว้ใจภรรยามาก นั่นเพราะทั้งรักทั้งหลงเธอ เฉิดโฉมเองก็ไม่ใช่คนตัวเปล่า เธอมีสินทรัพย์ติดตัวมาไม่ใช่น้อย แม้ว่ามารดาของเขาจะเคยเปรยเกริ่น หลังจากที่เขาพาหล่อนไปให้ดูตัว ว่าอยากจะให้คบกันนานกว่านี้ค่อยแต่ง แต่อินทรไม่ได้ฟังท่าน กำลังรักหลงและอยากได้เธออย่างมากนั่นเอง
ผู้ใหญ่เตือน เพราะผ่านโลกมามาก บางทีคนเราสังเกตกิริยามารยาท หูตา ก็เรียนรู้ไปถึงนิสัย เพราะบางคน
ก็เก็บส่วนมืดของตนเองไว้ เพื่อหวังผลประโยชน์สูงสุดก่อนจะออกลาย"ค่ะ"
เด็กรับใช้เดินมาเสิร์ฟกาแฟร้อนให้เธอทันที เฉิดโฉมยกมันขึ้นจิบกับอินทร เขารักและทำให้ทุกอย่างมันสมบูรณ์แบบสำหรับเธอ
"อินอยากจะไปกับโฉมไหมคะ?"
ถามหยั่งเชิง ใจบอกให้เขาปฏิเสธ ขืนเขาเห็นเอ็ดล่ะก็ เขาอาจจะไม่ตกลงกับเธอแล้วก็ได้
"ไม่ดีกว่าครับ งานผมในไร่กำลังยุ่งๆ แล้วอีกอย่างหนึ่ง ผมว่าสิ่งที่โฉมตัดสินใจมันจะต้องดีที่สุด"
เขายิ้มแล้วหยอดเธอ
"เหมือนกับที่ผมเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่โฉมเลือกยังไงละครับ"
เฉิดโฉมหัวเราะเสียงพลิ้ว ถ้าเกิดว่าไม่ติดเวลา เธอจะให้รางวัลกับเขาเป็นเซ็กซ์ร้อนๆ สักหนึ่งยก แต่ตอนนี้เธอกำลังรีบ มีอะไรสำคัญกว่าการเอาใจสามี
เฉิดโฉมส่งรูปหอมหงส์ให้กับอินทร เมื่ออินทรเห็นว่าที่ลูกเลี้ยงแล้วก็เลิกคิ้วนิดๆ หล่อนดูใส เรียบร้อย หน้าหวานไร้เครื่องสำอางกำลังยิ้มในรูป เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ใบหน้านั้นยิ่งหวานละมุน เธอมีตาที่โตสวย...เป็นประกายเจิดจ้า เรือนผมตัดสั้นแค่คอ หน้าม้าแบบทรงนักเรียนยิ่งทำให้เธอดูเป็นเด็ก...มาก ขณะเดียวกันชุดที่แนบไปกับเรือนร่างเพรียวได้ส่วนก็ฟ้องว่าเจ้าตัวเป็นสาวที่มีรูปร่างดี อก เอว สะโพก รับกันอย่างได้ส่วน
เด็ก ใส น่ารัก น่าเอ็นดู คือแวบแรกที่เห็นเธอ ในสายตาของอินทร แล้วยิ่งรู้ว่าเป็นเด็กกำพร้าความสงสารก็เพิ่มเติมขึ้นมาอีกนิด เขาเคยมีน้องสาว และหล่อนก็เสียชีวิตไปแล้วตอนอายุเพียงสิบหกปี หอมหงส์ทำให้เขาคิดถึงน้องสาวที่เขารักมาก
"น่ารักไหมคะ ลูกเลี้ยงของโฉม"
ดูปฏิกิริยาของสามี ว่าเห็นเด็กนี่แล้วจะรู้สึกยังไง หล่อนเองก็ไม่ได้เห็นหอมหงส์มาสักพักแล้ว รูปที่ได้นี่ก็คือรูปที่ทนายส่งมาให้ เธอเห็นแล้วก็สะดุดตากับความน่ารักสวยสะพรั่งสมวัย แอบหวั่นลึกๆ ว่าอินทรอาจจะประทับใจกับความน่ารักของหอมหงส์ขึ้นมา...
จะอย่างไรก็อยู่ในวัยสาวสะพรั่ง แถมว่าอินทรก็ยังหนุ่ม เธอลังเลเพราะเรื่องนี้นั่นแหละ เธอไว้ใจผัว แต่กับหอมหงส์นั้น ต้องดูพฤติกรรมกันสักนิด เนื่องจากไม่ได้พบเจอกันมานานมาก แต่หอมหงส์ที่เธอรู้จัก คือเด็กนิ่ง เงียบ เรียบร้อย ไม่มีวี่แววแรดร่าน ก็ไม่รู้ว่าเวลาที่ผ่าน จะเปลี่ยนเด็กนี่ไปหรือเปล่านะ
ไม่มีวี่แววแรด บ้าผู้ชาย แถมยังดูเก็บกด ลึกลับแปลกๆ นั่นคือสิ่งที่ทำให้เฉิดโฉมเข้าไม่ถึง และไม่ได้สนิทกับหอมหงส์มากนัก เพราะเงินที่ทางนั้นเสนอ มันทำให้เธอรับเด็กนี่มาเลี้ยง แล้วก็คิดเสียว่าทำบุญให้ผัวเก่า...ที่เธอได้จากเขามามาก
"ดูแกน่ารักดีนะครับ บางมุมเหมือนน้องสาวผมเลย"
อินทรว่า สายตานั้นดูเอื้อเอ็นดูมากกว่าอย่างอื่น น้ำเสียงอ่อนโยนของเขานั่นด้วย
"ฝากเอ็นดูแกด้วยนะคะ วันนี้โฉมอาจจะกลับค่ำนิดหนึ่ง เพราะคงจะคุยกันยาว ยังไงฝากอินต้อนรับแกด้วยนะ"
"ผมจะดูแลแกเหมือนเป็นลูกสาวเลยครับ"
อินทรรับรอง แค่รูปก็นึกเอ็นดูแล้ว ตัวจริงจะเป็นอย่างไรนะ...
เมื่อสามีรับรองให้แบบนั้นแล้ว เฉิดโฉมก็นึกกระหยิ่มในใจ นัดครั้งนี้ต้องคุยยาวๆ แหละ...กับเพื่อนของเธอ
Dernier chapitre
ไร้เดียงสาซ่อนร้าย บทที่30
เมื่อจรดปากกาลงบนใบหย่าเรียบร้อย ทั้งเฉิดโฉมและอินทรต่างเป็นอิสระต่อกัน เฉิดโฉมจำต้องทำตามที่รับปากกับหอมหงส์ไว้ หล่อนย้ายออกไปจากบ้านของอินทร และเซ็นสลักหลังทะเบียนหย่า ว่าหล่อนจะไม่เรียกร้องสิ่งใดๆ จากสามีที่เป็นสินสมรสให้ยึดตามเงินที่เป็นสินเดิมของแต่ละคน นังหอมหงส์แสบนัก จัดทนายมาด้วยเรียบร้อยและคอยประกบคุมจนการเซ็นใบหย่าเรียบร้อยหึ...เสียดายอินทร เสียดายเงินของเขา แต่ก็ช่างเหอะ คนอย่างเธอชีวิตไม่สิ้นไร้ไม้ตอกหรอก เธอเคยมาจากที่ไหน แล้วไต่เต้ามาได้ถึงขนาดนี้ ทำไมเธอจะกลับมาอีกไม่ได้เธอมีเพื่อน...เพื่อนที่รู้จักกันเป็นอย่างดีและมาด้วยกันอย่างนิลรัตน์นั่นแหละเป้าหมายของเฉิดโฉมที่เธอจะไปขอความช่วยเหลือ และไปต่อยอดชีวิตของเธอให้เดินกลับมาสู่วงการสังคมชั้นสูงนี้ได้อีกหนห้าสิบล้าน...ก็คุ้มอยู่หรอกนะกับการเสียเขาไป ก็ดีกว่าเสียชีวิตนั่นแหละเธอขับรถของเธอออกจากบ้านของอินทร ไม่มีการร่ำลาใดๆ ต่อกันแม้แต่คำเดียว เขาไม่พูดกับเธอเลยด้วยซ้ำจนกระทั่งถึงเมื่อวานที่เป็นวันหย่า คงจะโกรธเธอมั้งที่เธอขายเขาให้เด็กนั่น เฉิดโฉมยักไหล่ คนอย่างเธอจากแล้วก็ไม่มีหันหลังกลับหรอกเธอไม่รู
ไร้เดียงสาซ่อนร้าย บทที่29
เฉิดโฉมตัวชาวาบ...เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นด้านหลังเธอ “เสร็จธุระกับการจัดฉากแล้วหรือคะ”หอมหงส์ใส่เสื้อผ้าช้าๆ เธอมองแผ่นหลังของเฉิดโฉมด้วยสายตาแน่วแน่ เย็นชา ดูสิทางนั้นจะตอบว่ายังไง คาหนังคาเขาขนาดนี้ ว่าแม่เลี้ยงของเธอ...ต้องคิดทำอะไรบางอย่างอยู่แน่ ถึงได้มอมเหล้าเธอกับอินทร...รวมถึงจับเธอแก้ผ้าถ่ายรูปในแบบที่ไม่ปรกติกับอินทร“กะ แกหมายถึงอะไร”เฉิดโฉมปากสั่น ตัวสั่นไปหมดตอนนี้ เป็นหนแรกที่เธอทำ...แล้วถูกจับได้ “นั่นสิคะ หมายถึงอะไร” หอมหงส์มองคนข้าง ๆ เธอ อินทรเองก็ลืมตา เขาเหมือนกับตัวแข็งไปอึดใจ เพราะไม่คาดคิดว่าภรรยาจะทำอะไรแบบนี้ และคำถามก็เวียนวนไปมาในสมองของเขา ว่าเฉิดโฉมทำมันลงไปทำไม“พี่โฉมถ่ายรูปของหงส์และป๊าไปทำไมคะ” “ก็...” “คิดจะแบล็กเมล์อะไรเราสองคนหรือโฉม”น้ำเสียงเย็นๆ ของสามี ทำให้เธออยากเป็นลมไปเสียตรงนั้นเพื่อหนีเรื่องที่กำลังเกิดขึ้น จริงสิ...แล้วเฉิดโฉมก็ร้องกรี๊ดขึ้น ก่อนจะล้มลงเอาดื้อ ๆ ตรงพื้นนั่นแหละ หอมหงส์และอินทรต่างหันมองตากัน หอมหงส์ยักไหล่ แล้วกระซิบเขาเบาๆ “แผนการเดิม ๆ ของนางร้ายตอนทำอะไรไม่ถูกน่ะค่ะ แต่หนูมีวิธีแก้นะคะป๊า”“...”
ไร้เดียงสาซ่อนร้าย บทที่28
เฉิดโฉมชะเง้อชะแง้ มองไปยังบริเวณหน้าบ้าน เวลานี้ปรกติแล้วอินทรจะกลับมา เขามักจะตรงเวลายกเว้นถ้าในไร่มีเรื่อง เธอก็หวังให้วันนี้ไม่มีเรื่องอะไร เพราะไม่อย่างนั้น เวลา...มันจะเลื่อน เคลื่อนไปหมด จากที่เธอได้ตั้งใจไว้พวกมันขู่มาอีกแล้วเธอเม้มปากแน่น ใจร้อนผ่าวไปด้วยความร้อนรนทั้งโมโห ทั้งหวาดกลัว แน่ล่ะ เธอทำมันได้ไว สำเร็จไวเท่าไหร่ เธอก็จะรีดเงินนังเด็กนั่นมาใช้ให้พวกมัน อย่างน้อยๆ ส่วนหนึ่งก็ยังดีนังเด็กหอมหงส์มีมรดกเท่าไหร่กันนะ?ถ้าจำไม่ผิดก็หลักร้อยล้านล่ะ อายุยังน้อย มีชื่อเสียงต้องรักษา คงจะยอมจ่าย...ถ้าไม่ยอมจ่ายเรื่องที่เป็นชู้กับผัวเธอ ก็ต้องยอมจ่ายเรื่องอื่นล่ะเฉิดโฉมคิดอย่างมุ่งมั่น เอาเถอะ...ถึงอินทรจะเป็นผู้ชายที่ดี แต่ถ้าต้องแลกกับชีวิตเธอยอมเสียเขาไป หึ...เขาทำให้เธอต้องตัดสินใจแบบนี้เอง ให้เงินเธอมาก็หมดเรื่อง!คิดอย่างหงุดหงิดพานโมโห แล้วก็ต้องเปลี่ยนสีหน้าให้กลายเป็นรื่นเริง เมื่อรถของสามีเลี้ยวเข้ามาในบ้าน เธอไปยืนต้อนรับคนทั้งคู่ที่หน้าบ้าน อินทรดูมีสีหน้าแปลกๆ เมื่อลงจากรถมา เขาหลบตาเธอและมีสีหน้าตึงๆ นิดหน่อย ก่อนจะยิ้มให้นิดหนึ่งเมื่อเธอโผเข้าไ
ไร้เดียงสาซ่อนร้าย บทที่27
เขาพาเธอเข้ามาในส่วนออฟฟิศที่กั้นไว้เป็นสัดส่วน เมื่อหอมหงส์เข้ามาในห้องแล้วเธอก็มองไปยังโซฟาตัวยาวที่อยู่ในห้องของเขา ตามองสำรวจไปรอบๆ ถามเขาว่ากระจกใสที่เห็นนี้ คนข้างนอกจะมองเข้ามาเห็นไหม?แม้จะสงสัย แต่อินทรก็ตอบออกไปตามตรง“มันเป็นกระจกด้านเดียวครับ เรามองออกไปข้างนอกได้ แต่ทางข้างนอกมองไม่เห็นเรา อาจจะพอมองเห็นได้ลางๆ แต่ไม่ชัดนักถ้าเกิดว่าเราเปิดไฟ และข้างนอกมืดกว่า”“อ๋อ...” เธอพยักหน้า ยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะที่จะมองคนตรงหน้า เธอคิดถึงเขาเหลือเกิน...หอมหงส์เดินไปตรงกระจกหน้าต่างใสบานยาว ที่ทำให้เธอมองเห็นว่ามีพนักงานสองสามคน กำลังทำสวนอยู่ เธอโบกไม้โบกมือใส่พวกนั้น แต่ดูเหมือนว่าพวกเขาจะมองเธอไม่เห็น แน่ล่ะ ก็ตอนนี้เป็นช่วงบ่าย แดดข้างนอกค่อนข้างจ้า แล้วเธอก็เดินไปอีกฝั่งที่เห็นว่าพนักงานส่วนออฟฟิศของเขาสองคนกำลังทำงานอยู่ ลองกวักมือเรียกแต่เหมือนพวกหล่อนก็จะไม่เห็นข้างในเช่นกัน“ทำอะไรน่ะหงส์”อินทรถามอย่างสงสัย หอมหงส์หันมาหาเขาแล้วหัวเราะเบาๆ พลางเอื้อมมือปิดสวิตซ์ไฟกลางห้องจนมันมีเพียงแสงด้านนอกจากกระจกส่องเข้ามา แน่นอนว่าแบบนี้คนข้างนอกไม่มีทางมองเห็นข้างในเด็ดขาด แต่
ไร้เดียงสาซ่อนร้าย บทที่26
หลังจากที่เดินตรวจตราการทำงาน และคุยกับคนงานในไร่แล้วเรียบร้อย เขาก็พาหอมหงส์รับประทานอาหารกลางวันด้วยกันที่ไร่ เพราะงานติดพัน เฉิดโฉมโทรศัพท์มาบอกว่าการทำประกันเรียบร้อยแล้ว และส่งเอกสารให้เขาดูทางไลน์ ชายหนุ่มแทบไม่ได้อ่านด้วยซ้ำ เธอบอกว่าทางบริษัทประกันจะทำการหักบัญชีเขาทุกปีเป็นค่าเบี้ยประกันที่ยอดค่าเอาประกันสามสิบล้านบาท เธอบอกว่าจะไปหาอะไรรับประทานข้างนอกกับเจ้าหน้าที่ทำประกันถ้าเป็นเฉิดโฉมแล้วเธอไม่มีทางที่จะมากินข้าวกับคนงานได้เด็ดขาด แต่นี่คือหอมหงส์ เธอหยิบจานข้าวไปต่อคิวกับคนงานก่อนที่เขาจะทันห้ามเสียอีก เพราะตอนแรกตั้งใจจะพาไปกินข้าวข้างนอกเมื่อเธอบอกว่าหิว ขณะที่เดินผ่านโรงอาหารของไร่ ใครจะไปรู้ว่าเธอจะวิ่งเข้าไปแล้วก็ถามว่ากินข้าวด้วยไหมคะ? แล้วก็เอาจานข้าวไปต่อคิวกับคนงานเฉยแบบนั้น“อร่อยดีนะคะ อันนี้อะไรคะ? หนูเพิ่งเคยกิน” “เป็นอาหารเหนือ เค้าเรียกว่าแกงฮังเล” ชายหนุ่มอธิบาย ตั้งแต่ที่แต่งเฉิดโฉมเข้าบ้านมา ย้ายมาอยู่กับเขา ที่บ้านก็ไม่ค่อยได้ตั้งโต๊ะอาหารเหนือ เพราะเธอบอกว่าไม่คุ้นลิ้น เธอชอบอาหารภาคกลางและอาหารฝรั่งมากว่า เขาถึงกับจ้างเชฟมาใหม่เพื่อทำอาหารให้เธอรั
ไร้เดียงสาซ่อนร้าย บทที่25
“เป็นยังไงบ้างกลับไปที่บ้านมา” อินทรถาม แค่มีเธอข้างๆ ชีวิตก็ช่างสดชื่น ราวกับได้ของสำคัญที่เป็นพลังหล่อเลี้ยงใจกลับคืนมา เขาหันมองเธอ หอมหงส์กำลังมองเขาอยู่เช่นกัน ด้วยนัยน์ตาที่ทำให้เขายิ่งปลื้มเข้าไปอีก “คิดถึงป๊าค่ะ”“หืม?”“ก็กลับไปบ้าน อยู่ไกลป๊า หนูก็คิดถึงป๊ายังไงล่ะคะ เลยรีบทำเรื่องให้เสร็จแล้วก็รีบกลับมาหาป๊า”เธอเอามือเขาข้างหนึ่งไปแนบแก้ม แล้วจูบเบาๆ อินทรถึงกับทำรถกระตุก เขาดึงมือออกจากการเกาะกุมที่ชวนใจสั่นนั่น แล้วลูบผมเธอเบาๆ พลางเอาไปกุมพวงมาลัยรถไว้แบบเดิม“หงส์...อย่าพูดแบบนั้นสิครับ” เขาโอดเธอ จะตัดใจแล้วจะตัดได้ยังไงนะ นับวันมันเหมือนยิ่งต่อให้ยาวไปกันใหญ่ “ก็คิดถึงป๊าจริง นี่คะ คิดถึงไม่ได้เหรอ”เธออ้อน แล้วเอนตัวมาซบไหล่เขา อินทรถอนใจเฮือก เขาจะทำอย่างไรดีกับเธอและใจตัวเองดี“เรื่องของเรามันเป็นไปไม่ได้ ป๊าจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว ป๊าไม่อยากเอาเปรียบ หรือว่ารังแกหงส์อีก”“มันไม่ใช่เอาเปรียบเสียหน่อย หงส์ต่างหากที่เอาเปรียบป๊า อยากได้ความรักและความสุขจากป๊า” เธอว่า นัยน์ตาที่เงยมองเขามันเริ่มชุ่มด้วยหยาดน้ำอีกแล้ว“ถ้าอย่างนั้น...ป๊าให้ลิมิตแค่...”เข
Vous vous intéresseriez aussi à
เกิดใหม่ทั้งที งั้นขอหย่าเลยแล้วกัน
แมลงผลไม้269.5K VuesHot Love ของรักท่านประธาน
ณดารินทร์366.2K Vuesคุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อวินจงมี่1.3M VuesSo Love คลั่งรักเพื่อนสนิท 18+ ( Set 2 หนุ่มฮอตใคร่รัก 4/5)
บีน่าเลดี้232.2K VuesThe Host’s Beloved คนโปรดของโฮสต์
Molin-T32 VuesMy Sweet Model หวานใจนายแบบหน้าหวาน
ศรีอักษรรินทร์206 Vuesยั่วรักผ่านไลฟ์
จินต์พิชา55 Vuesคลั่งรักดีไซเนอร์สาว
แบร์รี่รัต152 Vues
