บทที่ 6

มือของถังจินรีบควานไปจับที่ขา ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความแข็งกระด้างของเฝือก

ขายังอยู่

แต่วินาทีถัดมา หัวใจก็บีบตัวแน่น

เพราะเมื่อเธอกดปลายนิ้วลงไป ไม่ว่าจะนวดเบา ๆ หรือจิกแรง ๆ ท่อนขานั้นกลับไร้ความรู้สึก ราวกับเป็นชิ้นส่วนแปลกปลอมที่ถูกนำมาต่อไว้กับร่างกาย

“ไม่จริง...ไม่จริง...”

เธอพึมพำ พยายามยันกายลุกขึ้นจากเตียง แต่พอขยับตัวได้เพียงครึ่งฟุต ขาขวาก็อ่อนแรง ร่างทั้งร่างร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง

เวลานั้นเอง ที่หน้าประตูมีเสียงร้อนรนของเฉิงเฟิงเหยียนดังเข้ามาพอดี——

“เหล่าจ้าว ไม่มีวิธีอื่นแล้วจริง ๆ เหรอ เธอเป็นนักแข่งรถนะ...”

“เรื่องนี้ต้องดูการฟื้นตัวครับ” น้ำเสียงของหมอแฝงความจนใจ “แต่ไม่แนะนำให้ลงสนามแข่งอีก ความรุนแรงระดับนั้น ถ้าเกิดบาดเจ็บซ้ำสอง ผลที่ตามมาอาจร้ายแรงจนคาดไม่ถึง”

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วครู่ ตามด้วยเสียงตอบรับแหบพร่าของเฉิงเฟิงเหยียน “อืม ขอบใจมาก”

ทุกคำพูดเหมือนค้อนปอนด์ ทุบทำลายความหวังสุดท้ายของถังจินจนแหลกละเอียด

เธอเกิดมาเพื่อการแข่งรถ

ตั้งแต่วินาทีแรกที่สัมผัสพวงมาลัย เธอก็รู้ว่าชีวิตของเธอผูกติดอยู่กับเสียงคำรามของเครื่องยนต์

แต่ตอนนี้มีคนมาบอกเธอว่า เธอขับรถแข่งไม่ได้อีกแล้ว

นี่มันน่าสิ้นหวังยิ่งกว่าความตายเสียอีก

เฉิงเฟิงเหยียนผลักประตูเข้ามา เห็นเธอนอนคว่ำอยู่กับพื้นพอดี เขารีบนั่งลงจะพยุงเธอ แต่พอสายตากวาดไปเห็นคราบน้ำตาบนใบหน้าเธอ เขาก็ชะงักกึก

“คุณได้ยินหมดแล้วเหรอ”

ถังจินไม่มองเขา สะบัดมือที่เขายื่นมาออก ถามเสียงสั่นเครือ

“เฉินชิงชิงล่ะ”

แววตาเฉิงเฟิงเหยียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย เหมือนกลัวเธอจะทำอะไรบ้า ๆ จึงรีบออกตัวปกป้อง

“ชิงชิงยังเด็กไม่รู้ความ เรื่องที่เธอไม่มีใบขับขี่แล้วกล้าขับรถ ผมด่าเธอไปหนักแล้ว ตัวเธอเองก็ได้รับบาดเจ็บเหมือนกัน อาจิน คุณอย่าไปโทษเธออีกเลยได้ไหม”

ถังจินเงยหน้ามองขวับ นัยน์ตาแดงก่ำ

ที่แท้เขารู้ว่าเฉินชิงชิงไม่มีใบขับขี่ แต่ก็ยังกล้าให้เธอขับรถ แถมยังสมัครลงแข่งให้เธออีก

นี่เป็นครั้งที่สี่แล้ว

รถชนสี่ครั้ง ทำให้เธอต้องนอนโรงพยาบาลสี่ครั้ง

ทุกครั้ง เฉินชิงชิงไม่มีแม้แต่คำขอโทษเป็นเรื่องเป็นราว

เธออยากหัวเราะ แต่มุมปากกลับเจ็บร้าวเพราะน้ำตา

มีเพียงหยดน้ำตาเม็ดโตที่ร่วงหล่นลงมาราวกับเส้นด้ายที่ขาดสะบั้น

ถึงขั้นนี้แล้ว เขาก็ยังปกป้องผู้หญิงคนนั้น

“แล้วฉันล่ะ” เสียงของถังจินเบาหวิว “ไม่โทษเธอ แล้วฉันควรโทษใคร โทษตัวเองงั้นเหรอ คนที่ขาอาจจะลุกขึ้นยืนไม่ได้อีกคือฉัน ไม่ใช่เธอ! แต่คุณกลับยังแก้ตัวแทนเธออยู่อีก!”

เฉิงเฟิงเหยียนขมวดคิ้วแน่น น้ำเสียงเจือแววหงุดหงิด

“อาจิน ผมก็บอกแล้วไงว่าเธอไม่ได้ตั้งใจ ทำไมคุณถึงต้องกัดไม่ปล่อยด้วย”

เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย น้ำเสียงเจือแววตำหนิ “อีกอย่างตอนนั้นถ้าไม่ใช่เพราะคุณไปแย่งพวงมาลัย บางทีอาจจะไม่เกิดเรื่องก็ได้ คุณไม่เคยคิดว่าเป็นปัญหาของตัวเองบ้างเลยเหรอ”

ถังจินเหมือนถูกสาดด้วยน้ำเย็นจัดจนเลือดในกายเย็นเฉียบ

แต่เพียงชั่วพริบตา เธอก็ยิ้มออกมา

ยิ้มที่ดูน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้

ขอแค่มีเรื่องเฉินชิงชิงเข้ามาเกี่ยวข้อง เธอจะเป็นฝ่ายผิดเสมอ

หัวใจที่ตายด้านอยู่แล้วดวงนั้น เหมือนถูกคนง้างออกทั้งเป็น แล้วบดขยี้จนกลายเป็นผุยผง

เธอหลับตาลง น้ำเสียงไร้ชีวิตชีวา “ฉันเหนื่อยแล้ว คุณออกไปเถอะ”

พอเห็นความสิ้นหวังบนใบหน้าเธอ หัวใจของเฉิงเฟิงเหยียนก็กระตุกวูบ

เขาเพิ่งตระหนักได้ว่าคำพูดเมื่อครู่ทำร้ายจิตใจแค่ไหน เขาอ้าปากอยากขอโทษ แต่สุดท้ายก็พูดไม่ออกสักคำ ตอนหันหลังเดินจากไปฝีเท้าถึงกับซวนเซเล็กน้อย

สามวันต่อมา เฉิงเฟิงเหยียนแทบไม่ห่างกาย

เขาป้อนยาขม ๆ ให้เธอด้วยตัวเอง สรรหาเมนูที่เธอเคยชอบมาให้กิน หรือกระทั่งกางเตียงพับนอนเฝ้าข้างเตียง เพียงแค่มีเสียงขยับตัวนิดเดียวในตอนกลางคืนเขาก็สะดุ้งตื่น

แต่ถังจินกลับเป็นเหมือนตุ๊กตาไม้ไร้วิญญาณ เขาป้อนยาก็อ้าปาก เขาพยุงก็ลุกขึ้น ไม่พูดเกินจำเป็นแม้แต่คำเดียว และไม่มองหน้าเขาแม้แต่แวบเดียว

จนกระทั่งเฉิงเฟิงเหยียนทนไม่ไหว พูดประโยคนั้นออกมา ‘ผมจะจัดงานแต่งงานหลอก ๆ กับชิงชิง’ เธอถึงมีปฏิกิริยาตอบสนองในที่สุด

“โอเค ฉันจะไปร่วมงานค่ะ”

น้ำเสียงของเธอยังคงราบเรียบ

หัวใจของเฉิงเฟิงเหยียนดิ่งวูบ

เขาคาดการณ์ไว้ว่าเธอต้องร้องไห้ฟูมฟาย ต้องตั้งคำถาม แต่ไม่คิดเลยว่าจะได้รับความเย็นชาแบบนี้

เขารีบอธิบาย น้ำเสียงแฝงความร้อนรนที่สังเกตได้ยาก “อาจิน ตระกูลฟู่เพ่งเล็งชิงชิงอยู่ พวกนั้นอยากบีบให้เธอแต่งงานด้วย ผมเป็นพี่ชายเธอ จะทนดูเธอโดดเข้ากองไฟไม่ได้”

“เพราะงั้นผมเลยอยากประกาศออกไปว่าเราหย่ากันแล้ว จากนั้นผมจะจัดงานแต่งกับชิงชิง แต่คุณต้องเชื่อผมนะ งานแต่งนี้เป็นของปลอม การหย่าก็แค่แผนชั่วคราว รอเรื่องตระกูลฟู่จบลง ทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม”

ถังจินได้ยินดังนั้น จู่ ๆ ก็หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ

ไม่ใช่การเยาะเย้ยตัวเอง ไม่ใช่การประชดประชัน แต่เป็นเสียงหัวเราะของความโล่งใจอย่างแท้จริง

ฟู่ถิงอวี่ ในที่สุดก็จะลงมือแล้วสินะ

เฉิงเฟิงเหยียนบอกว่าตระกูลฟู่คือถ้ำปีศาจกินคน แต่สำหรับเธอ นั่นคือขอนไม้ลอยน้ำเพียงอันเดียวที่จะพาเธอหนีไปจากกรงขังอันน่าอึดอัดนี้ได้