Share

บทที่ 6

Penulis: ซาลาเปากินข้าว
มือของถังจินรีบควานไปจับที่ขา ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความแข็งกระด้างของเฝือก

ขายังอยู่

แต่วินาทีถัดมา หัวใจก็บีบตัวแน่น

เพราะเมื่อเธอกดปลายนิ้วลงไป ไม่ว่าจะนวดเบา ๆ หรือจิกแรง ๆ ท่อนขานั้นกลับไร้ความรู้สึก ราวกับเป็นชิ้นส่วนแปลกปลอมที่ถูกนำมาต่อไว้กับร่างกาย

“ไม่จริง...ไม่จริง...”

เธอพึมพำ พยายามยันกายลุกขึ้นจากเตียง แต่พอขยับตัวได้เพียงครึ่งฟุต ขาขวาก็อ่อนแรง ร่างทั้งร่างร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง

เวลานั้นเอง ที่หน้าประตูมีเสียงร้อนรนของเฉิงเฟิงเหยียนดังเข้ามาพอดี——

“เหล่าจ้าว ไม่มีวิธีอื่นแล้วจริง ๆ เหรอ เธอเป็นนักแข่งรถนะ...”

“เรื่องนี้ต้องดูการฟื้นตัวครับ” น้ำเสียงของหมอแฝงความจนใจ “แต่ไม่แนะนำให้ลงสนามแข่งอีก ความรุนแรงระดับนั้น ถ้าเกิดบาดเจ็บซ้ำสอง ผลที่ตามมาอาจร้ายแรงจนคาดไม่ถึง”

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วครู่ ตามด้วยเสียงตอบรับแหบพร่าของเฉิงเฟิงเหยียน “อืม ขอบใจมาก”

ทุกคำพูดเหมือนค้อนปอนด์ ทุบทำลายความหวังสุดท้ายของถังจินจนแหลกละเอียด

เธอเกิดมาเพื่อการแข่งรถ

ตั้งแต่วินาทีแรกที่สัมผัสพวงมาลัย เธอก็รู้ว่าชีวิตของเธอผูกติดอยู่กับเสียงคำรามของเครื่องยนต์

แต่ตอนนี้มีคนมาบอกเธอว่า เธอขับรถแข่งไม่ได้อีกแล้ว

นี่มันน่าสิ้นหวังยิ่งกว่าความตายเสียอีก

เฉิงเฟิงเหยียนผลักประตูเข้ามา เห็นเธอนอนคว่ำอยู่กับพื้นพอดี เขารีบนั่งลงจะพยุงเธอ แต่พอสายตากวาดไปเห็นคราบน้ำตาบนใบหน้าเธอ เขาก็ชะงักกึก

“คุณได้ยินหมดแล้วเหรอ”

ถังจินไม่มองเขา สะบัดมือที่เขายื่นมาออก ถามเสียงสั่นเครือ

“เฉินชิงชิงล่ะ”

แววตาเฉิงเฟิงเหยียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย เหมือนกลัวเธอจะทำอะไรบ้า ๆ จึงรีบออกตัวปกป้อง

“ชิงชิงยังเด็กไม่รู้ความ เรื่องที่เธอไม่มีใบขับขี่แล้วกล้าขับรถ ผมด่าเธอไปหนักแล้ว ตัวเธอเองก็ได้รับบาดเจ็บเหมือนกัน อาจิน คุณอย่าไปโทษเธออีกเลยได้ไหม”

ถังจินเงยหน้ามองขวับ นัยน์ตาแดงก่ำ

ที่แท้เขารู้ว่าเฉินชิงชิงไม่มีใบขับขี่ แต่ก็ยังกล้าให้เธอขับรถ แถมยังสมัครลงแข่งให้เธออีก

นี่เป็นครั้งที่สี่แล้ว

รถชนสี่ครั้ง ทำให้เธอต้องนอนโรงพยาบาลสี่ครั้ง

ทุกครั้ง เฉินชิงชิงไม่มีแม้แต่คำขอโทษเป็นเรื่องเป็นราว

เธออยากหัวเราะ แต่มุมปากกลับเจ็บร้าวเพราะน้ำตา

มีเพียงหยดน้ำตาเม็ดโตที่ร่วงหล่นลงมาราวกับเส้นด้ายที่ขาดสะบั้น

ถึงขั้นนี้แล้ว เขาก็ยังปกป้องผู้หญิงคนนั้น

“แล้วฉันล่ะ” เสียงของถังจินเบาหวิว “ไม่โทษเธอ แล้วฉันควรโทษใคร โทษตัวเองงั้นเหรอ คนที่ขาอาจจะลุกขึ้นยืนไม่ได้อีกคือฉัน ไม่ใช่เธอ! แต่คุณกลับยังแก้ตัวแทนเธออยู่อีก!”

เฉิงเฟิงเหยียนขมวดคิ้วแน่น น้ำเสียงเจือแววหงุดหงิด

“อาจิน ผมก็บอกแล้วไงว่าเธอไม่ได้ตั้งใจ ทำไมคุณถึงต้องกัดไม่ปล่อยด้วย”

เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย น้ำเสียงเจือแววตำหนิ “อีกอย่างตอนนั้นถ้าไม่ใช่เพราะคุณไปแย่งพวงมาลัย บางทีอาจจะไม่เกิดเรื่องก็ได้ คุณไม่เคยคิดว่าเป็นปัญหาของตัวเองบ้างเลยเหรอ”

ถังจินเหมือนถูกสาดด้วยน้ำเย็นจัดจนเลือดในกายเย็นเฉียบ

แต่เพียงชั่วพริบตา เธอก็ยิ้มออกมา

ยิ้มที่ดูน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้

ขอแค่มีเรื่องเฉินชิงชิงเข้ามาเกี่ยวข้อง เธอจะเป็นฝ่ายผิดเสมอ

หัวใจที่ตายด้านอยู่แล้วดวงนั้น เหมือนถูกคนง้างออกทั้งเป็น แล้วบดขยี้จนกลายเป็นผุยผง

เธอหลับตาลง น้ำเสียงไร้ชีวิตชีวา “ฉันเหนื่อยแล้ว คุณออกไปเถอะ”

พอเห็นความสิ้นหวังบนใบหน้าเธอ หัวใจของเฉิงเฟิงเหยียนก็กระตุกวูบ

เขาเพิ่งตระหนักได้ว่าคำพูดเมื่อครู่ทำร้ายจิตใจแค่ไหน เขาอ้าปากอยากขอโทษ แต่สุดท้ายก็พูดไม่ออกสักคำ ตอนหันหลังเดินจากไปฝีเท้าถึงกับซวนเซเล็กน้อย

สามวันต่อมา เฉิงเฟิงเหยียนแทบไม่ห่างกาย

เขาป้อนยาขม ๆ ให้เธอด้วยตัวเอง สรรหาเมนูที่เธอเคยชอบมาให้กิน หรือกระทั่งกางเตียงพับนอนเฝ้าข้างเตียง เพียงแค่มีเสียงขยับตัวนิดเดียวในตอนกลางคืนเขาก็สะดุ้งตื่น

แต่ถังจินกลับเป็นเหมือนตุ๊กตาไม้ไร้วิญญาณ เขาป้อนยาก็อ้าปาก เขาพยุงก็ลุกขึ้น ไม่พูดเกินจำเป็นแม้แต่คำเดียว และไม่มองหน้าเขาแม้แต่แวบเดียว

จนกระทั่งเฉิงเฟิงเหยียนทนไม่ไหว พูดประโยคนั้นออกมา ‘ผมจะจัดงานแต่งงานหลอก ๆ กับชิงชิง’ เธอถึงมีปฏิกิริยาตอบสนองในที่สุด

“โอเค ฉันจะไปร่วมงานค่ะ”

น้ำเสียงของเธอยังคงราบเรียบ

หัวใจของเฉิงเฟิงเหยียนดิ่งวูบ

เขาคาดการณ์ไว้ว่าเธอต้องร้องไห้ฟูมฟาย ต้องตั้งคำถาม แต่ไม่คิดเลยว่าจะได้รับความเย็นชาแบบนี้

เขารีบอธิบาย น้ำเสียงแฝงความร้อนรนที่สังเกตได้ยาก “อาจิน ตระกูลฟู่เพ่งเล็งชิงชิงอยู่ พวกนั้นอยากบีบให้เธอแต่งงานด้วย ผมเป็นพี่ชายเธอ จะทนดูเธอโดดเข้ากองไฟไม่ได้”

“เพราะงั้นผมเลยอยากประกาศออกไปว่าเราหย่ากันแล้ว จากนั้นผมจะจัดงานแต่งกับชิงชิง แต่คุณต้องเชื่อผมนะ งานแต่งนี้เป็นของปลอม การหย่าก็แค่แผนชั่วคราว รอเรื่องตระกูลฟู่จบลง ทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม”

ถังจินได้ยินดังนั้น จู่ ๆ ก็หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ

ไม่ใช่การเยาะเย้ยตัวเอง ไม่ใช่การประชดประชัน แต่เป็นเสียงหัวเราะของความโล่งใจอย่างแท้จริง

ฟู่ถิงอวี่ ในที่สุดก็จะลงมือแล้วสินะ

เฉิงเฟิงเหยียนบอกว่าตระกูลฟู่คือถ้ำปีศาจกินคน แต่สำหรับเธอ นั่นคือขอนไม้ลอยน้ำเพียงอันเดียวที่จะพาเธอหนีไปจากกรงขังอันน่าอึดอัดนี้ได้
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ไร้ใจใฝ่คืนงาม   บทที่ 26

    เฝิงเจียไม่คาดคิดเลยว่าเขาจะยืนอยู่ท่ามกลางกองหิมะตลอดทั้งคืนจริง ๆช่วงครึ่งหลังของคืนหิมะยิ่งตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ เฝิงเจียมองออกไปนอกหน้าต่างอยู่บ่อยครั้ง และถังจินก็มองตามออกไปแวบหนึ่งเช่นกันเมื่อมองเห็นใบหน้าอันคุ้นเคยที่ชะโงกเข้ามาตรงหน้าต่าง แม้ว่าจะถูกความหนาวเหน็บแช่แข็งจนริมฝีปากแห้งแตกไปหมดแล้ว แต่เฉิงเฟิงเหยียนก็ยังคงฝืนยิ้มออกมา“โค้ชถัง แบบนี้จะถึงตายไหม” เฝิงเจียถามขึ้นถังจินห่มผ้าห่มแล้วหลับตาลงอย่างไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย พร้อมกับพูดอย่างขอไปทีว่า “ไม่หรอก ต่อให้ตายก็ไม่เกี่ยวกับเรา รีบนอนเถอะ”เฝิงเจียนับถือความหนักแน่นของถังจิน แต่พอนึกถึงบาดแผลเหล่านั้นที่ถังจินเคยได้รับ วินาทีต่อมาเธอก็กระชากผ้าม่านปิดอย่างแรงราวกับต้องการระบายความโกรธค่ำคืนนี้ท่ามกลางกองหิมะ ในหัวของเฉิงเฟิงเหยียนเอาแต่หวนนึกถึงอดีตของพวกเขาสองคนทั้งที่พวกเขาเคยมีช่วงเวลาที่ดีขนาดนั้นแท้ ๆ พวกเขาเคยตกแต่งบ้านด้วยกัน และเคยวาดฝันถึงอนาคตด้วยกันแต่ทุกสิ่งทุกอย่างนี้ กลับถูกทำลายลงเพียงเพราะเฉินชิงชิงพอนึกถึงเฉินชิงชิง ร่างกายของเขาก็มีไฟแห่งความโกรธแค้นปะทุขึ้นมาเขายืนจนถึงช่วงสุดท้าย รู

  • ไร้ใจใฝ่คืนงาม   บทที่ 25

    เฉิงเฟิงเหยียนมองไปยังทิศทางที่มาของเสียง เขาอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง“ฟู่ถิงอวี่ คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”ฟู่ถิงอวี่รวบไหล่ของถังจินเข้ามากอดเอาไว้ ในวินาทีที่เขาสัมผัสได้ว่าเธอไม่ได้ขัดขืน เขาก็กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น“ผมเป็นคู่หมั้นของเธอ ทำไมผมถึงจะอยู่ที่นี่ไม่ได้ล่ะ”สิ้นคำพูดนี้ เฉิงเฟิงเหยียนก็เหมือนถูกฟ้าผ่า ในหัวของเขาดังอื้ออึงจนไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกเลย “คู่หมั้นเหรอ เป็นไปได้ยังไง อาจิน...เขาจะเป็นคู่หมั้นของคุณได้ยังไง”ขอบตาของเขาแดงก่ำ ริมฝีปากก็กำลังสั่นเทาถังจินดึงมือของฟู่ถิงอวี่ลงมา เธอประสานสิบนิ้วเข้ากับเขาแน่นแล้วยกขึ้นตรงหน้าเฉิงเฟิงเหยียน“ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ล่ะ ฉันยังไม่ได้แต่งงาน ยังไม่มีลูก การมีคู่หมั้นสักคนมันรับยากตรงไหนเหรอ”ริมฝีปากของเฉิงเฟิงเหยียนขยับมุบมิบ ในแววตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อคำพูดของถังจินเหมือนมีดทื่อที่แทงเข้าไปในใจของเขา มันกรีดเฉือนหัวใจของเขาให้เจ็บปวดรวดร้าวทีละรอยลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง “ไม่ได้ ผมไม่อนุญาต ผมรักคุณ คุณต้องเป็นของผมคนเดียว!”ถังจินอดยิ้มเย้ยหยันไม่ได้ เธอไม่อยากแกล้งทำเป็นไม่รู้จักอีกต่อไปแล้ว

  • ไร้ใจใฝ่คืนงาม   บทที่ 24

    ไม่ว่าเฉิงเฟิงเหยียนจะตะโกนเรียกตามหลังอย่างไร รถคันนั้นก็ไม่มีท่าทีจะหยุด หนำซ้ำยังขับเร็วขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นจุดสีดำไกล ๆ อย่างรวดเร็วหลังจากเงาคนในกระจกมองหลังหายไปอย่างสมบูรณ์ ฟู่ถิงอวี่ถึงค่อย ๆ ลดความเร็วรถลงถังจินปรายตามองเขาอย่างคลางแคลงใจ “ทำไมวันนี้ขับเร็วขนาดนี้ รีบไปเกิดใหม่เหรอ”ฟู่ถิงอวี่ไม่ต่อปากต่อคำกับเธอ จู่ ๆ ก็ถามขึ้น “ถ้าเฉิงเฟิงเหยียนมาหาเธอ ร้องไห้สารภาพผิดขอคืนดี เธอจะตกลงไหม”คิ้วของถังจินขมวดเข้าหากันแน่น ราวกับได้ยินของสกปรกอะไรบางอย่าง แต่กลับยังคงตอบอย่างจริงจัง “ไม่ ต่อให้ตายก็ไม่ตกลง”แค่นึกถึงเรื่องที่เฉิงเฟิงเหยียนเคยทำกับเธอ เธอก็รู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว เธอมักจะสะดุ้งตื่นกลางดึก แทบอยากตายไปในกองเพลิงครั้งนั้นจริง ๆ ยังดีกว่าตอนนี้ที่ต้องถูกความทรงจำเชือดเฉือนซ้ำแล้วซ้ำเล่าฟู่ถิงอวี่จับความเด็ดเดี่ยวในแววตาของเธอได้ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางโดยไม่รู้ตัวทว่าสีหน้าเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้กลับถูกถังจินจับได้ “นายถามเรื่องนี้ทำไม ฝันเห็นเขาเหรอ”“ไม่มีอะไร แค่คุยเรื่อยเปื่อย” เขาพูดปัดไปอย่างไม่ใส่ใจ ทว่าในใจกลับแอบตัดสินใจอย่างแน่วแน่——ครั้งนี้ ไ

  • ไร้ใจใฝ่คืนงาม   บทที่ 23

    เฉิงเฟิงเหยียนไม่รู้เลยว่า ตัวเองยังเดินไม่ทันถึงสนามฝึกซ้อม ก็กลายเป็นจุดสนใจของทุกคนไปเสียแล้วในหัวของเขามีเพียงความคิดเดียว สืบทอดเจตนารมณ์ของถังจิน วิ่งให้จบทุกสนามแข่งแทนเธอ กวาดแชมป์มาให้หมดแบบนี้ รอให้ตายไปแล้วเจอเธอ บางทีอาจจะช่วยลดความรู้สึกผิดลงได้บ้างก่อนมาเขาเคยได้ยินว่า สองปีมานี้ในต่างประเทศมีโค้ชระดับตำนานปรากฏตัวขึ้นคนหนึ่ง นักแข่งรถหญิงที่เธอปั้นมากวาดแชมป์การแข่งขันรายการไอวีลีกมาได้ทั้งหมดแม้จะบอกว่าโค้ชคนนี้รับแต่ผู้หญิง เขาก็ยังอยากลองดูเขาเพิ่งจะเดินเข้าไปในห้องพักนักกีฬา ก็รั้งพนักงานคนหนึ่งไว้ “สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าโค้ชของทีม Zero อยู่ที่ไหนเหรอครับ”“คุณหมายถึงโค้ช Today เหรอ” อีกฝ่ายชี้ไปไม่ไกลนัก “เมื่อกี้เธอยังนั่งอยู่ตรงนั้นเลย ลูกทีมของเธอก็ยังอยู่ที่นั่น คุณลองไปถามดูสิ”เฉิงเฟิงเหยียนขอบคุณ แล้วก้าวเร็ว ๆ ไปหาเฝิงเจีย “สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าโค้ชของพวกคุณไปไหนแล้วเหรอครับ ผมมีธุระด่วนจะคุยกับเธอ”เฝิงเจียมองประเมินเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าสองสามแวบ แล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจ “คุณถามหาถังจินเหรอ เธอเพิ่งไปเมื่อกี้ ป่านนี้น่าจะลงเขาไปแล้วล่ะ”คำว่า ‘ถังจิ

  • ไร้ใจใฝ่คืนงาม   บทที่ 22

    ฟู่ถิงอวี่รู้สึกมาตลอดว่าอย่างน้อยถังจินก็ปฏิบัติกับเขาแตกต่างจากคนอื่นเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นเธอจะเป็นหัวหน้าห้องที่เยือกเย็นและควบคุมตัวเองได้เสมอ ทว่าเวลาอยู่ต่อหน้าเขาเธอถึงจะโมโหและหน้าแดงท่าทางที่มีชีวิตชีวาแบบนั้นทำให้เขาคิดว่านั่นคือข้อพิสูจน์ของความชอบดังนั้นในวันที่สอบเกาเข่าเสร็จเขาจึงรวบรวมความกล้าไปสารภาพรักกับเธอแต่ถังจินกลับมองเขาด้วยแววตาที่มีเพียงความสงสัย“ทำไมล่ะ เธอไม่ชอบฉันเหรอ” เขาถามอย่างร้อนรนจนน้ำเสียงสั่นเทาถังจินในวัยสิบเจ็ดปีขมวดคิ้วราวกับกำลังมองสิ่งมีชีวิตประหลาด “ไม่ชอบ ฉันไม่ชอบนาย แล้วก็ดอกไม้พวกนี้ รวมถึงกลุ่มเพื่อนของนายที่ชอบสร้างความวุ่นวายด้วย”ฟู่ถิงอวี่สารภาพรักล้มเหลวเป็นครั้งแรกแต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ “เธอไม่ชอบฉันตรงไหนเหรอ เป็นเพราะฉันเอาโมเดลของเธอไปให้อาจารย์ หรือคิดว่าฉันหน้าตาหน้าเกลียดเหรอ”ถังจินหันหลังกำลังจะเดินจากไปแต่ก็ต้องชะงักฝีเท้าเมื่อเหลือบไปเห็นหยาดน้ำตาในแววตาของเขาเธอจ้องมองดวงตาของเขาแล้วพูดอย่างจริงจังทีละคำ “ไม่ใช่ทั้งนั้นแหละ ฉันชอบคนอ่อนโยน แต่นายเอาแต่ทำตัวอยู่เหนือคนอื่นเสมอ เหมือนไม่มีใครอยู่ในสายตานายเลย”“น

  • ไร้ใจใฝ่คืนงาม   บทที่ 21

    สามปีต่อมา ประเทศอิตาลีในโซนพักผ่อนหน้าฐานฝึกซ้อมแรลลี่ นักแข่งผมทองตาสีฟ้าสองสามคนกำลังจับเข่าคุยกันโดยหันหน้าไปทางสนามแข่ง“ได้ยินข่าวกันไหม ครั้งนี้มีม้ามืดชาวจีนมาคนหนึ่ง เพิ่งเรียนขับรถแข่งแค่สามปี ก็กวาดแชมป์ในประเทศมาหมด นี่เป็นการออกไปแข่งต่างประเทศครั้งแรก มีหลายคนพนันว่าเขาจะชนะ แต่ฉันกลับรู้สึกว่างั้น ๆ แหละ”“นักแข่งจีนเหรอ งั้นจะประมาทไม่ได้นะ”นักแข่งตัวสูงอีกคนเดาะลิ้น “ลืมโค้ชหญิงชาวจีนคนนั้นไปแล้วเหรอ แค่สามปี ก็ปั้นแชมป์ F1 หญิงได้ถึงห้าคน หลายปีมานี้ตบหน้านักแข่งชายอย่างพวกเราจนแทบจะบวมไปหมดแล้ว”เฝิงเจียที่อยู่ข้าง ๆ ฟังไปสองประโยค ก็ยิ้มพลางส่ายหน้า แล้วหันหลังเดินกลับไปที่โซนพักผ่อนของทีมตัวเองเธอเอาน้ำแร่ในมือที่เพิ่งหยิบออกมาจากตู้แช่ ‘แปะ’ ลงบนใบหน้าของโค้ชที่กำลังหลับตาพักผ่อนอยู่“โค้ชถัง ได้ยินพวกขี้แพ้กลุ่มนั้นบ่นถึงเธออีกแล้ว ในสายตาพวกเขา เธอแทบจะกลายเป็นเทพแห่งโรคระบาดไปแล้วนะ”ถังจินถูกความเย็นจนสะดุ้งเฮือก หยิบหนังสือบนหน้าออกแล้วยันตัวลุกขึ้นนั่ง บิดฝาขวดดื่มน้ำเย็นไปอึกหนึ่ง พลางเลิกคิ้วขึ้น“ช่างพวกเขาสิว่าพูดอะไร ฝึกรถของตัวเองให้ดีก็พอแ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status