Share

บทที่ 7

Author: ซาลาเปากินข้าว
พอเห็นเธอยิ้ม ความอึมครึมบนใบหน้าของเฉิงเฟิงเหยียนก็สลายไปในพริบตา

“อาจิน คุณวางใจได้เลย ในใจผมมีแค่คุณคนเดียว”

“วันนั้นผมพูดแรงไปหน่อย คุณมีอะไรอยากได้บอกมาได้เลย ผมจะทำให้ทุกอย่าง ขอแค่คุณหายโกรธผมก็พอ”

เขาขยับหน้าเข้ามาใกล้ น้ำเสียงเจือความน้อยใจ เหมือนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ

เมื่อก่อนถังจินแพ้ลูกไม้นี้ที่สุด มักจะใจอ่อนยอมเขาเสมอ แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกว่าคนตรงหน้าช่างแปลกหน้าเหลือเกิน ในใจสงบนิ่งราวกับน้ำแข็งเกาะกุม

ถังจินมองแววตาเว้าวอนของเขา จู่ ๆ ก็ยกยิ้มมุมปาก

“โอเคค่ะ งั้นคุณให้เฉินชิงชิงไปแต่งงานกับคนอื่นสิ”

รอยยิ้มบนหน้าเฉิงเฟิงเหยียนแข็งค้างทันที เขาพยายามฝืนยิ้มอยู่นานกว่าจะเค้นรอยยิ้มฝืดเฝื่อนออกมาได้

“อาจิน อย่าล้อเล่นน่า”

เขายื่นมือหมายจะแตะแก้มเธอ แต่ถังจินเบี่ยงหน้าหลบ “เธอเป็นน้องสาวของคุณนะ เรื่องแค่นี้คุณยังจะหึงอีกเหรอ เปลี่ยนคำขอได้ไหม ไม่ว่าคุณจะขออะไร ผมยอมทุกอย่าง”

ถังจินหัวเราะออกมาดังกว่าเดิม

เธอรู้อยู่แล้วว่าขอแค่มีเรื่องเฉินชิงชิงเข้ามาเกี่ยวข้อง คำสัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะพวกนั้นของเขา ก็บางเบาเหมือนกระดาษ แค่จิ้มนิดเดียวก็ขาด

“ฉันล้อเล่นค่ะ” เธอหุบยิ้ม น้ำเสียงเย็นชา “พวกคุณอยากทำอะไรก็ทำ ไม่ต้องตั้งใจมาบอกฉันเป็นหรอก”

พอเห็นเธอยอมปล่อยเรื่องเฉินชิงชิงไป เฉิงเฟิงเหยียนก็ถอนหายใจโล่งอก รอยยิ้มกลับมาประดับใบหน้าอีกครั้ง เขาเอื้อมมือมาลูบหัวเธอ

“ผมรู้อยู่แล้วว่าอาจินรู้ความที่สุด งั้นผมไปทำงานก่อนนะ คุณพักผ่อนให้สบายเถอะ”

เสียงฝีเท้าของเขาที่เดินจากไปเพิ่งจะเงียบหายไปจากทางเดิน สีหน้าสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่บนใบหน้าของถังจินก็พังทลายลง

ที่แท้นี่ก็คือจุดประสงค์ที่เขาคอยเฝ้าไม่ห่าง เอาอกเอาใจสารพัดมาหลายวัน

ไม่ใช่เพราะรู้สึกผิด ไม่ใช่เพราะปวดใจ แต่แค่กลัวเธออาละวาด จนไปขัดขวางการปูทางให้เฉินชิงชิงต่างหาก

เธอยกยิ้มมุมปากอย่างสมเพชตัวเอง ควานมือถือออกมาจากใต้หมอน แล้วกดโทรหาหนวนหน่วน

“หนวนหน่วน ร่างใบหย่าของฉันเสร็จหรือยัง”

ปลายสายเงียบไปหลายวินาที นานจนถังจินนึกว่าสัญญาณตัดไปแล้ว ถึงได้ยินเสียงฝืดเฝื่อนของหลินหน่วนดังขึ้น

“ถังจิน...เธอกับเฉิงเฟิงเหยียน ไม่ได้มีสถานะสมรสกันนะ ทะเบียนสมรสที่เธอเคยถ่ายรูปมาให้ฉันดู...มันเป็นของปลอม”

ถังจินตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง หูอื้ออึงไปหมด

เธอกำโทรศัพท์แน่นอย่างไม่อยากจะเชื่อ เสียงสั่นเครือ “เธอ...ว่าอะไรนะ”

“เรื่องจริง” เสียงของหลินหน่วนเต็มไปด้วยความระมัดระวัง “ฉันวานคนตรวจสอบแล้ว สถานะของเธอคือโสด ส่วนเฉิงเฟิงเหยียนคือหย่าร้าง”

“อดีตภรรยาของเขาคือเฉินชิงชิง เพิ่งจะทำเรื่องหย่ากันเมื่อสองเดือนก่อน ตราประทับบนทะเบียนสมรสของพวกเธอเป็นของปลอม ตัวเล่ม...ก็เป็นของเลียนแบบที่ซื้อมาจากร้านสินค้าราคาถูก พวกเธอไม่ใช่สามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย”

หลินหน่วนพูดไปก็เริ่มสะอื้น

ตอนงานแต่งงานที่สะเทือนเลื่อนลั่นไปทั้งเมืองของถังจิน มีกี่คนที่อิจฉาว่าเธอได้แต่งงานดี แต่ใครจะไปคิดว่า การแต่งงานครั้งนี้มันจอมปลอมมาตั้งแต่รากฐาน

ถังจินมือสั่นระริก กดดูรูปผลการตรวจสอบที่หลินหน่วนส่งมา

แสงหน้าจอสว่างวาบ สะท้อนใบหน้าที่ซีดเผือดไม่แพ้กันของเธอ

ตัวอักษรเย็นเยียบแต่ละบรรทัด เหมือนเข็มอาบยาพิษ พุ่งเข้ามาทิ่มแทงจนตาเจ็บร้าวไปหมด

หัวใจดวงนั้นที่ถูกบดขยี้มานับครั้งไม่ถ้วน กว่าเธอจะใช้แรงทั้งหมดที่มีประกอบมันขึ้นมาใหม่ ตอนนี้กลับถูกคนทุบเปรี้ยงเดียว แหลกจนไม่เหลือชิ้นดี

ที่แท้เธอก็เข้าไปแทรกแซงชีวิตคู่ของคนอื่น เป็นมือที่สามมาตลอดสิบปีเต็ม

สิบปีเชียวนะ

ตั้งแต่อายุสิบเจ็ดถึงยี่สิบเจ็ด ช่วงเวลาที่ดีที่สุดของเธอสิ้นเปลืองไปกับผู้ชายคนนี้ แต่ผลลัพธ์คือแม้แต่สถานะที่ถูกต้องสักอย่างก็ยังไม่ได้มา

น่าขันสิ้นดี

ความเจ็บปวดรุนแรงที่ขากับความรู้สึกหายใจไม่ออกที่หน้าอกประดังเข้ามาพร้อมกัน ถังจินไม่อาจฝืนทำตัวสงบนิ่งได้อีกต่อไป

เสียงร้องไห้โฮอย่างสิ้นหวังระเบิดออกมากลางห้องพักผู้ป่วย เสียงกรีดร้องปานจะขาดใจทำเอาคนไข้เตียงข้าง ๆ ยังอดน้ำตาซึมไม่ได้

สุดท้าย เธอตะเกียกตะกายลงจากเตียงด้วยความแค้นที่สุมอก คว้าไม้ค้ำข้างเตียง เดินกะเผลกตรงดิ่งไปที่ห้องทำงานของเฉิงเฟิงเหยียน

ตอนที่เฉิงเฟิงเหยียนเห็นเธอปรากฏตัวที่หน้าประตู ทีแรกเขาดูดีใจมาก แต่พอสังเกตเห็นขาที่สั่นเทาและใบหน้าซีดเซียวของเธอ คิ้วเขาก็ขมวดมุ่นทันที รีบเดินเข้ามาหาด้วยแววตาปวดใจ

“อาจิน คุณมาทำไม ไม่เจ็บขาแล้วเหรอ”

เขายื่นมือจะเข้ามาพยุง แต่ถูกถังจินสะบัดออกอย่างแรง

ถังจินชูมือถือขึ้นตรงหน้าเขา นัยน์ตาเต็มไปด้วยความเศร้า “เฉิงเฟิงเหยียน ฉันเสียใจจริง ๆ ที่ชาตินี้มาเจอคุณ”

เฉิงเฟิงเหยียนถูกคำพูดนี้ทิ่มแทงจนคิ้วกระตุก แต่พอเขาเห็นเนื้อหาบนหน้าจอชัด ๆ เลือดบนหน้าก็ไหลย้อนกลับจนซีดเผือดในพริบตา

เขารีบคว้ามือถือไปกดดู ปลายนิ้วปัดหน้าจอเร็วขึ้นเรื่อย ๆ สีหน้าค่อย ๆ ดำคล้ำลง จนสุดท้ายมาหยุดอยู่ที่ประวัติการแชทที่ถังจินคุยกับหลินหน่วนว่า ‘จะหย่า’

“คุณจะหย่าเหรอ”

เขาเงยหน้าพรึ่บ ความตื่นตระหนกในแววตาเปลี่ยนเป็นความอำมหิต “คุณจะทิ้งผมไปงั้นเหรอ”

ถังจินสูดจมูก น้ำตาปนความแค้นไหลรินจากหางตา จ้องมองเขาเขม็ง

“ใช่! คุณมันน่ากลัวเกินไป ฉันจะไปให้ไกลจากคุณ!”

พูดจบเธอก็แย่งมือถือคืนมา ปลายนิ้วสั่นเทากดโทรออกหาฟู่ถิงอวี่

แต่ยังไม่ทันที่ปลายสายจะกดรับ มือถือก็ถูกเฉิงเฟิงเหยียนแย่งไป แล้วปาทิ้งลงพื้นอย่างแรง

‘เพล้ง’ หน้าจอแตกละเอียดทันที

ถังจินเงยหน้ามองอย่างตกตะลึง สบเข้ากับดวงตาที่แดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอยของเฉิงเฟิงเหยียน

บนใบหน้าเขาไม่เหลือความอ่อนโยนแม้แต่น้อย เหลือเพียงความต้องการครอบครองที่บ้าคลั่ง ดูอำมหิตจนน่ากลัว

“ผมไม่มีวันยอมให้คุณไปจากผมหรอก”

ถังจินตัวสั่นเทิ้ม แต่ก็ยังกัดฟันหันหลังเดินหนี

แต่เพิ่งก้าวออกไปได้เพียงสองก้าว ความเจ็บปวดแหลมคมก็แล่นพล่านที่ต้นคอ ภาพตรงหน้าตัดเป็นสีดำ แล้วเธอก็หมดสติไปอย่างสมบูรณ์
Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ไร้ใจใฝ่คืนงาม   บทที่ 26

    เฝิงเจียไม่คาดคิดเลยว่าเขาจะยืนอยู่ท่ามกลางกองหิมะตลอดทั้งคืนจริง ๆช่วงครึ่งหลังของคืนหิมะยิ่งตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ เฝิงเจียมองออกไปนอกหน้าต่างอยู่บ่อยครั้ง และถังจินก็มองตามออกไปแวบหนึ่งเช่นกันเมื่อมองเห็นใบหน้าอันคุ้นเคยที่ชะโงกเข้ามาตรงหน้าต่าง แม้ว่าจะถูกความหนาวเหน็บแช่แข็งจนริมฝีปากแห้งแตกไปหมดแล้ว แต่เฉิงเฟิงเหยียนก็ยังคงฝืนยิ้มออกมา“โค้ชถัง แบบนี้จะถึงตายไหม” เฝิงเจียถามขึ้นถังจินห่มผ้าห่มแล้วหลับตาลงอย่างไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย พร้อมกับพูดอย่างขอไปทีว่า “ไม่หรอก ต่อให้ตายก็ไม่เกี่ยวกับเรา รีบนอนเถอะ”เฝิงเจียนับถือความหนักแน่นของถังจิน แต่พอนึกถึงบาดแผลเหล่านั้นที่ถังจินเคยได้รับ วินาทีต่อมาเธอก็กระชากผ้าม่านปิดอย่างแรงราวกับต้องการระบายความโกรธค่ำคืนนี้ท่ามกลางกองหิมะ ในหัวของเฉิงเฟิงเหยียนเอาแต่หวนนึกถึงอดีตของพวกเขาสองคนทั้งที่พวกเขาเคยมีช่วงเวลาที่ดีขนาดนั้นแท้ ๆ พวกเขาเคยตกแต่งบ้านด้วยกัน และเคยวาดฝันถึงอนาคตด้วยกันแต่ทุกสิ่งทุกอย่างนี้ กลับถูกทำลายลงเพียงเพราะเฉินชิงชิงพอนึกถึงเฉินชิงชิง ร่างกายของเขาก็มีไฟแห่งความโกรธแค้นปะทุขึ้นมาเขายืนจนถึงช่วงสุดท้าย รู

  • ไร้ใจใฝ่คืนงาม   บทที่ 25

    เฉิงเฟิงเหยียนมองไปยังทิศทางที่มาของเสียง เขาอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง“ฟู่ถิงอวี่ คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”ฟู่ถิงอวี่รวบไหล่ของถังจินเข้ามากอดเอาไว้ ในวินาทีที่เขาสัมผัสได้ว่าเธอไม่ได้ขัดขืน เขาก็กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น“ผมเป็นคู่หมั้นของเธอ ทำไมผมถึงจะอยู่ที่นี่ไม่ได้ล่ะ”สิ้นคำพูดนี้ เฉิงเฟิงเหยียนก็เหมือนถูกฟ้าผ่า ในหัวของเขาดังอื้ออึงจนไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกเลย “คู่หมั้นเหรอ เป็นไปได้ยังไง อาจิน...เขาจะเป็นคู่หมั้นของคุณได้ยังไง”ขอบตาของเขาแดงก่ำ ริมฝีปากก็กำลังสั่นเทาถังจินดึงมือของฟู่ถิงอวี่ลงมา เธอประสานสิบนิ้วเข้ากับเขาแน่นแล้วยกขึ้นตรงหน้าเฉิงเฟิงเหยียน“ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ล่ะ ฉันยังไม่ได้แต่งงาน ยังไม่มีลูก การมีคู่หมั้นสักคนมันรับยากตรงไหนเหรอ”ริมฝีปากของเฉิงเฟิงเหยียนขยับมุบมิบ ในแววตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อคำพูดของถังจินเหมือนมีดทื่อที่แทงเข้าไปในใจของเขา มันกรีดเฉือนหัวใจของเขาให้เจ็บปวดรวดร้าวทีละรอยลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง “ไม่ได้ ผมไม่อนุญาต ผมรักคุณ คุณต้องเป็นของผมคนเดียว!”ถังจินอดยิ้มเย้ยหยันไม่ได้ เธอไม่อยากแกล้งทำเป็นไม่รู้จักอีกต่อไปแล้ว

  • ไร้ใจใฝ่คืนงาม   บทที่ 24

    ไม่ว่าเฉิงเฟิงเหยียนจะตะโกนเรียกตามหลังอย่างไร รถคันนั้นก็ไม่มีท่าทีจะหยุด หนำซ้ำยังขับเร็วขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นจุดสีดำไกล ๆ อย่างรวดเร็วหลังจากเงาคนในกระจกมองหลังหายไปอย่างสมบูรณ์ ฟู่ถิงอวี่ถึงค่อย ๆ ลดความเร็วรถลงถังจินปรายตามองเขาอย่างคลางแคลงใจ “ทำไมวันนี้ขับเร็วขนาดนี้ รีบไปเกิดใหม่เหรอ”ฟู่ถิงอวี่ไม่ต่อปากต่อคำกับเธอ จู่ ๆ ก็ถามขึ้น “ถ้าเฉิงเฟิงเหยียนมาหาเธอ ร้องไห้สารภาพผิดขอคืนดี เธอจะตกลงไหม”คิ้วของถังจินขมวดเข้าหากันแน่น ราวกับได้ยินของสกปรกอะไรบางอย่าง แต่กลับยังคงตอบอย่างจริงจัง “ไม่ ต่อให้ตายก็ไม่ตกลง”แค่นึกถึงเรื่องที่เฉิงเฟิงเหยียนเคยทำกับเธอ เธอก็รู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว เธอมักจะสะดุ้งตื่นกลางดึก แทบอยากตายไปในกองเพลิงครั้งนั้นจริง ๆ ยังดีกว่าตอนนี้ที่ต้องถูกความทรงจำเชือดเฉือนซ้ำแล้วซ้ำเล่าฟู่ถิงอวี่จับความเด็ดเดี่ยวในแววตาของเธอได้ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางโดยไม่รู้ตัวทว่าสีหน้าเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้กลับถูกถังจินจับได้ “นายถามเรื่องนี้ทำไม ฝันเห็นเขาเหรอ”“ไม่มีอะไร แค่คุยเรื่อยเปื่อย” เขาพูดปัดไปอย่างไม่ใส่ใจ ทว่าในใจกลับแอบตัดสินใจอย่างแน่วแน่——ครั้งนี้ ไ

  • ไร้ใจใฝ่คืนงาม   บทที่ 23

    เฉิงเฟิงเหยียนไม่รู้เลยว่า ตัวเองยังเดินไม่ทันถึงสนามฝึกซ้อม ก็กลายเป็นจุดสนใจของทุกคนไปเสียแล้วในหัวของเขามีเพียงความคิดเดียว สืบทอดเจตนารมณ์ของถังจิน วิ่งให้จบทุกสนามแข่งแทนเธอ กวาดแชมป์มาให้หมดแบบนี้ รอให้ตายไปแล้วเจอเธอ บางทีอาจจะช่วยลดความรู้สึกผิดลงได้บ้างก่อนมาเขาเคยได้ยินว่า สองปีมานี้ในต่างประเทศมีโค้ชระดับตำนานปรากฏตัวขึ้นคนหนึ่ง นักแข่งรถหญิงที่เธอปั้นมากวาดแชมป์การแข่งขันรายการไอวีลีกมาได้ทั้งหมดแม้จะบอกว่าโค้ชคนนี้รับแต่ผู้หญิง เขาก็ยังอยากลองดูเขาเพิ่งจะเดินเข้าไปในห้องพักนักกีฬา ก็รั้งพนักงานคนหนึ่งไว้ “สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าโค้ชของทีม Zero อยู่ที่ไหนเหรอครับ”“คุณหมายถึงโค้ช Today เหรอ” อีกฝ่ายชี้ไปไม่ไกลนัก “เมื่อกี้เธอยังนั่งอยู่ตรงนั้นเลย ลูกทีมของเธอก็ยังอยู่ที่นั่น คุณลองไปถามดูสิ”เฉิงเฟิงเหยียนขอบคุณ แล้วก้าวเร็ว ๆ ไปหาเฝิงเจีย “สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าโค้ชของพวกคุณไปไหนแล้วเหรอครับ ผมมีธุระด่วนจะคุยกับเธอ”เฝิงเจียมองประเมินเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าสองสามแวบ แล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจ “คุณถามหาถังจินเหรอ เธอเพิ่งไปเมื่อกี้ ป่านนี้น่าจะลงเขาไปแล้วล่ะ”คำว่า ‘ถังจิ

  • ไร้ใจใฝ่คืนงาม   บทที่ 22

    ฟู่ถิงอวี่รู้สึกมาตลอดว่าอย่างน้อยถังจินก็ปฏิบัติกับเขาแตกต่างจากคนอื่นเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นเธอจะเป็นหัวหน้าห้องที่เยือกเย็นและควบคุมตัวเองได้เสมอ ทว่าเวลาอยู่ต่อหน้าเขาเธอถึงจะโมโหและหน้าแดงท่าทางที่มีชีวิตชีวาแบบนั้นทำให้เขาคิดว่านั่นคือข้อพิสูจน์ของความชอบดังนั้นในวันที่สอบเกาเข่าเสร็จเขาจึงรวบรวมความกล้าไปสารภาพรักกับเธอแต่ถังจินกลับมองเขาด้วยแววตาที่มีเพียงความสงสัย“ทำไมล่ะ เธอไม่ชอบฉันเหรอ” เขาถามอย่างร้อนรนจนน้ำเสียงสั่นเทาถังจินในวัยสิบเจ็ดปีขมวดคิ้วราวกับกำลังมองสิ่งมีชีวิตประหลาด “ไม่ชอบ ฉันไม่ชอบนาย แล้วก็ดอกไม้พวกนี้ รวมถึงกลุ่มเพื่อนของนายที่ชอบสร้างความวุ่นวายด้วย”ฟู่ถิงอวี่สารภาพรักล้มเหลวเป็นครั้งแรกแต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ “เธอไม่ชอบฉันตรงไหนเหรอ เป็นเพราะฉันเอาโมเดลของเธอไปให้อาจารย์ หรือคิดว่าฉันหน้าตาหน้าเกลียดเหรอ”ถังจินหันหลังกำลังจะเดินจากไปแต่ก็ต้องชะงักฝีเท้าเมื่อเหลือบไปเห็นหยาดน้ำตาในแววตาของเขาเธอจ้องมองดวงตาของเขาแล้วพูดอย่างจริงจังทีละคำ “ไม่ใช่ทั้งนั้นแหละ ฉันชอบคนอ่อนโยน แต่นายเอาแต่ทำตัวอยู่เหนือคนอื่นเสมอ เหมือนไม่มีใครอยู่ในสายตานายเลย”“น

  • ไร้ใจใฝ่คืนงาม   บทที่ 21

    สามปีต่อมา ประเทศอิตาลีในโซนพักผ่อนหน้าฐานฝึกซ้อมแรลลี่ นักแข่งผมทองตาสีฟ้าสองสามคนกำลังจับเข่าคุยกันโดยหันหน้าไปทางสนามแข่ง“ได้ยินข่าวกันไหม ครั้งนี้มีม้ามืดชาวจีนมาคนหนึ่ง เพิ่งเรียนขับรถแข่งแค่สามปี ก็กวาดแชมป์ในประเทศมาหมด นี่เป็นการออกไปแข่งต่างประเทศครั้งแรก มีหลายคนพนันว่าเขาจะชนะ แต่ฉันกลับรู้สึกว่างั้น ๆ แหละ”“นักแข่งจีนเหรอ งั้นจะประมาทไม่ได้นะ”นักแข่งตัวสูงอีกคนเดาะลิ้น “ลืมโค้ชหญิงชาวจีนคนนั้นไปแล้วเหรอ แค่สามปี ก็ปั้นแชมป์ F1 หญิงได้ถึงห้าคน หลายปีมานี้ตบหน้านักแข่งชายอย่างพวกเราจนแทบจะบวมไปหมดแล้ว”เฝิงเจียที่อยู่ข้าง ๆ ฟังไปสองประโยค ก็ยิ้มพลางส่ายหน้า แล้วหันหลังเดินกลับไปที่โซนพักผ่อนของทีมตัวเองเธอเอาน้ำแร่ในมือที่เพิ่งหยิบออกมาจากตู้แช่ ‘แปะ’ ลงบนใบหน้าของโค้ชที่กำลังหลับตาพักผ่อนอยู่“โค้ชถัง ได้ยินพวกขี้แพ้กลุ่มนั้นบ่นถึงเธออีกแล้ว ในสายตาพวกเขา เธอแทบจะกลายเป็นเทพแห่งโรคระบาดไปแล้วนะ”ถังจินถูกความเย็นจนสะดุ้งเฮือก หยิบหนังสือบนหน้าออกแล้วยันตัวลุกขึ้นนั่ง บิดฝาขวดดื่มน้ำเย็นไปอึกหนึ่ง พลางเลิกคิ้วขึ้น“ช่างพวกเขาสิว่าพูดอะไร ฝึกรถของตัวเองให้ดีก็พอแ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status