Share

บทที่ 7

Penulis: ซาลาเปากินข้าว
พอเห็นเธอยิ้ม ความอึมครึมบนใบหน้าของเฉิงเฟิงเหยียนก็สลายไปในพริบตา

“อาจิน คุณวางใจได้เลย ในใจผมมีแค่คุณคนเดียว”

“วันนั้นผมพูดแรงไปหน่อย คุณมีอะไรอยากได้บอกมาได้เลย ผมจะทำให้ทุกอย่าง ขอแค่คุณหายโกรธผมก็พอ”

เขาขยับหน้าเข้ามาใกล้ น้ำเสียงเจือความน้อยใจ เหมือนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ

เมื่อก่อนถังจินแพ้ลูกไม้นี้ที่สุด มักจะใจอ่อนยอมเขาเสมอ แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกว่าคนตรงหน้าช่างแปลกหน้าเหลือเกิน ในใจสงบนิ่งราวกับน้ำแข็งเกาะกุม

ถังจินมองแววตาเว้าวอนของเขา จู่ ๆ ก็ยกยิ้มมุมปาก

“โอเคค่ะ งั้นคุณให้เฉินชิงชิงไปแต่งงานกับคนอื่นสิ”

รอยยิ้มบนหน้าเฉิงเฟิงเหยียนแข็งค้างทันที เขาพยายามฝืนยิ้มอยู่นานกว่าจะเค้นรอยยิ้มฝืดเฝื่อนออกมาได้

“อาจิน อย่าล้อเล่นน่า”

เขายื่นมือหมายจะแตะแก้มเธอ แต่ถังจินเบี่ยงหน้าหลบ “เธอเป็นน้องสาวของคุณนะ เรื่องแค่นี้คุณยังจะหึงอีกเหรอ เปลี่ยนคำขอได้ไหม ไม่ว่าคุณจะขออะไร ผมยอมทุกอย่าง”

ถังจินหัวเราะออกมาดังกว่าเดิม

เธอรู้อยู่แล้วว่าขอแค่มีเรื่องเฉินชิงชิงเข้ามาเกี่ยวข้อง คำสัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะพวกนั้นของเขา ก็บางเบาเหมือนกระดาษ แค่จิ้มนิดเดียวก็ขาด

“ฉันล้อเล่นค่ะ” เธอหุบยิ้ม น้ำเสียงเย็นชา “พวกคุณอยากทำอะไรก็ทำ ไม่ต้องตั้งใจมาบอกฉันเป็นหรอก”

พอเห็นเธอยอมปล่อยเรื่องเฉินชิงชิงไป เฉิงเฟิงเหยียนก็ถอนหายใจโล่งอก รอยยิ้มกลับมาประดับใบหน้าอีกครั้ง เขาเอื้อมมือมาลูบหัวเธอ

“ผมรู้อยู่แล้วว่าอาจินรู้ความที่สุด งั้นผมไปทำงานก่อนนะ คุณพักผ่อนให้สบายเถอะ”

เสียงฝีเท้าของเขาที่เดินจากไปเพิ่งจะเงียบหายไปจากทางเดิน สีหน้าสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่บนใบหน้าของถังจินก็พังทลายลง

ที่แท้นี่ก็คือจุดประสงค์ที่เขาคอยเฝ้าไม่ห่าง เอาอกเอาใจสารพัดมาหลายวัน

ไม่ใช่เพราะรู้สึกผิด ไม่ใช่เพราะปวดใจ แต่แค่กลัวเธออาละวาด จนไปขัดขวางการปูทางให้เฉินชิงชิงต่างหาก

เธอยกยิ้มมุมปากอย่างสมเพชตัวเอง ควานมือถือออกมาจากใต้หมอน แล้วกดโทรหาหนวนหน่วน

“หนวนหน่วน ร่างใบหย่าของฉันเสร็จหรือยัง”

ปลายสายเงียบไปหลายวินาที นานจนถังจินนึกว่าสัญญาณตัดไปแล้ว ถึงได้ยินเสียงฝืดเฝื่อนของหลินหน่วนดังขึ้น

“ถังจิน...เธอกับเฉิงเฟิงเหยียน ไม่ได้มีสถานะสมรสกันนะ ทะเบียนสมรสที่เธอเคยถ่ายรูปมาให้ฉันดู...มันเป็นของปลอม”

ถังจินตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง หูอื้ออึงไปหมด

เธอกำโทรศัพท์แน่นอย่างไม่อยากจะเชื่อ เสียงสั่นเครือ “เธอ...ว่าอะไรนะ”

“เรื่องจริง” เสียงของหลินหน่วนเต็มไปด้วยความระมัดระวัง “ฉันวานคนตรวจสอบแล้ว สถานะของเธอคือโสด ส่วนเฉิงเฟิงเหยียนคือหย่าร้าง”

“อดีตภรรยาของเขาคือเฉินชิงชิง เพิ่งจะทำเรื่องหย่ากันเมื่อสองเดือนก่อน ตราประทับบนทะเบียนสมรสของพวกเธอเป็นของปลอม ตัวเล่ม...ก็เป็นของเลียนแบบที่ซื้อมาจากร้านสินค้าราคาถูก พวกเธอไม่ใช่สามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย”

หลินหน่วนพูดไปก็เริ่มสะอื้น

ตอนงานแต่งงานที่สะเทือนเลื่อนลั่นไปทั้งเมืองของถังจิน มีกี่คนที่อิจฉาว่าเธอได้แต่งงานดี แต่ใครจะไปคิดว่า การแต่งงานครั้งนี้มันจอมปลอมมาตั้งแต่รากฐาน

ถังจินมือสั่นระริก กดดูรูปผลการตรวจสอบที่หลินหน่วนส่งมา

แสงหน้าจอสว่างวาบ สะท้อนใบหน้าที่ซีดเผือดไม่แพ้กันของเธอ

ตัวอักษรเย็นเยียบแต่ละบรรทัด เหมือนเข็มอาบยาพิษ พุ่งเข้ามาทิ่มแทงจนตาเจ็บร้าวไปหมด

หัวใจดวงนั้นที่ถูกบดขยี้มานับครั้งไม่ถ้วน กว่าเธอจะใช้แรงทั้งหมดที่มีประกอบมันขึ้นมาใหม่ ตอนนี้กลับถูกคนทุบเปรี้ยงเดียว แหลกจนไม่เหลือชิ้นดี

ที่แท้เธอก็เข้าไปแทรกแซงชีวิตคู่ของคนอื่น เป็นมือที่สามมาตลอดสิบปีเต็ม

สิบปีเชียวนะ

ตั้งแต่อายุสิบเจ็ดถึงยี่สิบเจ็ด ช่วงเวลาที่ดีที่สุดของเธอสิ้นเปลืองไปกับผู้ชายคนนี้ แต่ผลลัพธ์คือแม้แต่สถานะที่ถูกต้องสักอย่างก็ยังไม่ได้มา

น่าขันสิ้นดี

ความเจ็บปวดรุนแรงที่ขากับความรู้สึกหายใจไม่ออกที่หน้าอกประดังเข้ามาพร้อมกัน ถังจินไม่อาจฝืนทำตัวสงบนิ่งได้อีกต่อไป

เสียงร้องไห้โฮอย่างสิ้นหวังระเบิดออกมากลางห้องพักผู้ป่วย เสียงกรีดร้องปานจะขาดใจทำเอาคนไข้เตียงข้าง ๆ ยังอดน้ำตาซึมไม่ได้

สุดท้าย เธอตะเกียกตะกายลงจากเตียงด้วยความแค้นที่สุมอก คว้าไม้ค้ำข้างเตียง เดินกะเผลกตรงดิ่งไปที่ห้องทำงานของเฉิงเฟิงเหยียน

ตอนที่เฉิงเฟิงเหยียนเห็นเธอปรากฏตัวที่หน้าประตู ทีแรกเขาดูดีใจมาก แต่พอสังเกตเห็นขาที่สั่นเทาและใบหน้าซีดเซียวของเธอ คิ้วเขาก็ขมวดมุ่นทันที รีบเดินเข้ามาหาด้วยแววตาปวดใจ

“อาจิน คุณมาทำไม ไม่เจ็บขาแล้วเหรอ”

เขายื่นมือจะเข้ามาพยุง แต่ถูกถังจินสะบัดออกอย่างแรง

ถังจินชูมือถือขึ้นตรงหน้าเขา นัยน์ตาเต็มไปด้วยความเศร้า “เฉิงเฟิงเหยียน ฉันเสียใจจริง ๆ ที่ชาตินี้มาเจอคุณ”

เฉิงเฟิงเหยียนถูกคำพูดนี้ทิ่มแทงจนคิ้วกระตุก แต่พอเขาเห็นเนื้อหาบนหน้าจอชัด ๆ เลือดบนหน้าก็ไหลย้อนกลับจนซีดเผือดในพริบตา

เขารีบคว้ามือถือไปกดดู ปลายนิ้วปัดหน้าจอเร็วขึ้นเรื่อย ๆ สีหน้าค่อย ๆ ดำคล้ำลง จนสุดท้ายมาหยุดอยู่ที่ประวัติการแชทที่ถังจินคุยกับหลินหน่วนว่า ‘จะหย่า’

“คุณจะหย่าเหรอ”

เขาเงยหน้าพรึ่บ ความตื่นตระหนกในแววตาเปลี่ยนเป็นความอำมหิต “คุณจะทิ้งผมไปงั้นเหรอ”

ถังจินสูดจมูก น้ำตาปนความแค้นไหลรินจากหางตา จ้องมองเขาเขม็ง

“ใช่! คุณมันน่ากลัวเกินไป ฉันจะไปให้ไกลจากคุณ!”

พูดจบเธอก็แย่งมือถือคืนมา ปลายนิ้วสั่นเทากดโทรออกหาฟู่ถิงอวี่

แต่ยังไม่ทันที่ปลายสายจะกดรับ มือถือก็ถูกเฉิงเฟิงเหยียนแย่งไป แล้วปาทิ้งลงพื้นอย่างแรง

‘เพล้ง’ หน้าจอแตกละเอียดทันที

ถังจินเงยหน้ามองอย่างตกตะลึง สบเข้ากับดวงตาที่แดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอยของเฉิงเฟิงเหยียน

บนใบหน้าเขาไม่เหลือความอ่อนโยนแม้แต่น้อย เหลือเพียงความต้องการครอบครองที่บ้าคลั่ง ดูอำมหิตจนน่ากลัว

“ผมไม่มีวันยอมให้คุณไปจากผมหรอก”

ถังจินตัวสั่นเทิ้ม แต่ก็ยังกัดฟันหันหลังเดินหนี

แต่เพิ่งก้าวออกไปได้เพียงสองก้าว ความเจ็บปวดแหลมคมก็แล่นพล่านที่ต้นคอ ภาพตรงหน้าตัดเป็นสีดำ แล้วเธอก็หมดสติไปอย่างสมบูรณ์
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ไร้ใจใฝ่คืนงาม   บทที่ 26

    เฝิงเจียไม่คาดคิดเลยว่าเขาจะยืนอยู่ท่ามกลางกองหิมะตลอดทั้งคืนจริง ๆช่วงครึ่งหลังของคืนหิมะยิ่งตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ เฝิงเจียมองออกไปนอกหน้าต่างอยู่บ่อยครั้ง และถังจินก็มองตามออกไปแวบหนึ่งเช่นกันเมื่อมองเห็นใบหน้าอันคุ้นเคยที่ชะโงกเข้ามาตรงหน้าต่าง แม้ว่าจะถูกความหนาวเหน็บแช่แข็งจนริมฝีปากแห้งแตกไปหมดแล้ว แต่เฉิงเฟิงเหยียนก็ยังคงฝืนยิ้มออกมา“โค้ชถัง แบบนี้จะถึงตายไหม” เฝิงเจียถามขึ้นถังจินห่มผ้าห่มแล้วหลับตาลงอย่างไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย พร้อมกับพูดอย่างขอไปทีว่า “ไม่หรอก ต่อให้ตายก็ไม่เกี่ยวกับเรา รีบนอนเถอะ”เฝิงเจียนับถือความหนักแน่นของถังจิน แต่พอนึกถึงบาดแผลเหล่านั้นที่ถังจินเคยได้รับ วินาทีต่อมาเธอก็กระชากผ้าม่านปิดอย่างแรงราวกับต้องการระบายความโกรธค่ำคืนนี้ท่ามกลางกองหิมะ ในหัวของเฉิงเฟิงเหยียนเอาแต่หวนนึกถึงอดีตของพวกเขาสองคนทั้งที่พวกเขาเคยมีช่วงเวลาที่ดีขนาดนั้นแท้ ๆ พวกเขาเคยตกแต่งบ้านด้วยกัน และเคยวาดฝันถึงอนาคตด้วยกันแต่ทุกสิ่งทุกอย่างนี้ กลับถูกทำลายลงเพียงเพราะเฉินชิงชิงพอนึกถึงเฉินชิงชิง ร่างกายของเขาก็มีไฟแห่งความโกรธแค้นปะทุขึ้นมาเขายืนจนถึงช่วงสุดท้าย รู

  • ไร้ใจใฝ่คืนงาม   บทที่ 25

    เฉิงเฟิงเหยียนมองไปยังทิศทางที่มาของเสียง เขาอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง“ฟู่ถิงอวี่ คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”ฟู่ถิงอวี่รวบไหล่ของถังจินเข้ามากอดเอาไว้ ในวินาทีที่เขาสัมผัสได้ว่าเธอไม่ได้ขัดขืน เขาก็กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น“ผมเป็นคู่หมั้นของเธอ ทำไมผมถึงจะอยู่ที่นี่ไม่ได้ล่ะ”สิ้นคำพูดนี้ เฉิงเฟิงเหยียนก็เหมือนถูกฟ้าผ่า ในหัวของเขาดังอื้ออึงจนไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกเลย “คู่หมั้นเหรอ เป็นไปได้ยังไง อาจิน...เขาจะเป็นคู่หมั้นของคุณได้ยังไง”ขอบตาของเขาแดงก่ำ ริมฝีปากก็กำลังสั่นเทาถังจินดึงมือของฟู่ถิงอวี่ลงมา เธอประสานสิบนิ้วเข้ากับเขาแน่นแล้วยกขึ้นตรงหน้าเฉิงเฟิงเหยียน“ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ล่ะ ฉันยังไม่ได้แต่งงาน ยังไม่มีลูก การมีคู่หมั้นสักคนมันรับยากตรงไหนเหรอ”ริมฝีปากของเฉิงเฟิงเหยียนขยับมุบมิบ ในแววตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อคำพูดของถังจินเหมือนมีดทื่อที่แทงเข้าไปในใจของเขา มันกรีดเฉือนหัวใจของเขาให้เจ็บปวดรวดร้าวทีละรอยลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง “ไม่ได้ ผมไม่อนุญาต ผมรักคุณ คุณต้องเป็นของผมคนเดียว!”ถังจินอดยิ้มเย้ยหยันไม่ได้ เธอไม่อยากแกล้งทำเป็นไม่รู้จักอีกต่อไปแล้ว

  • ไร้ใจใฝ่คืนงาม   บทที่ 24

    ไม่ว่าเฉิงเฟิงเหยียนจะตะโกนเรียกตามหลังอย่างไร รถคันนั้นก็ไม่มีท่าทีจะหยุด หนำซ้ำยังขับเร็วขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นจุดสีดำไกล ๆ อย่างรวดเร็วหลังจากเงาคนในกระจกมองหลังหายไปอย่างสมบูรณ์ ฟู่ถิงอวี่ถึงค่อย ๆ ลดความเร็วรถลงถังจินปรายตามองเขาอย่างคลางแคลงใจ “ทำไมวันนี้ขับเร็วขนาดนี้ รีบไปเกิดใหม่เหรอ”ฟู่ถิงอวี่ไม่ต่อปากต่อคำกับเธอ จู่ ๆ ก็ถามขึ้น “ถ้าเฉิงเฟิงเหยียนมาหาเธอ ร้องไห้สารภาพผิดขอคืนดี เธอจะตกลงไหม”คิ้วของถังจินขมวดเข้าหากันแน่น ราวกับได้ยินของสกปรกอะไรบางอย่าง แต่กลับยังคงตอบอย่างจริงจัง “ไม่ ต่อให้ตายก็ไม่ตกลง”แค่นึกถึงเรื่องที่เฉิงเฟิงเหยียนเคยทำกับเธอ เธอก็รู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว เธอมักจะสะดุ้งตื่นกลางดึก แทบอยากตายไปในกองเพลิงครั้งนั้นจริง ๆ ยังดีกว่าตอนนี้ที่ต้องถูกความทรงจำเชือดเฉือนซ้ำแล้วซ้ำเล่าฟู่ถิงอวี่จับความเด็ดเดี่ยวในแววตาของเธอได้ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางโดยไม่รู้ตัวทว่าสีหน้าเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้กลับถูกถังจินจับได้ “นายถามเรื่องนี้ทำไม ฝันเห็นเขาเหรอ”“ไม่มีอะไร แค่คุยเรื่อยเปื่อย” เขาพูดปัดไปอย่างไม่ใส่ใจ ทว่าในใจกลับแอบตัดสินใจอย่างแน่วแน่——ครั้งนี้ ไ

  • ไร้ใจใฝ่คืนงาม   บทที่ 23

    เฉิงเฟิงเหยียนไม่รู้เลยว่า ตัวเองยังเดินไม่ทันถึงสนามฝึกซ้อม ก็กลายเป็นจุดสนใจของทุกคนไปเสียแล้วในหัวของเขามีเพียงความคิดเดียว สืบทอดเจตนารมณ์ของถังจิน วิ่งให้จบทุกสนามแข่งแทนเธอ กวาดแชมป์มาให้หมดแบบนี้ รอให้ตายไปแล้วเจอเธอ บางทีอาจจะช่วยลดความรู้สึกผิดลงได้บ้างก่อนมาเขาเคยได้ยินว่า สองปีมานี้ในต่างประเทศมีโค้ชระดับตำนานปรากฏตัวขึ้นคนหนึ่ง นักแข่งรถหญิงที่เธอปั้นมากวาดแชมป์การแข่งขันรายการไอวีลีกมาได้ทั้งหมดแม้จะบอกว่าโค้ชคนนี้รับแต่ผู้หญิง เขาก็ยังอยากลองดูเขาเพิ่งจะเดินเข้าไปในห้องพักนักกีฬา ก็รั้งพนักงานคนหนึ่งไว้ “สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าโค้ชของทีม Zero อยู่ที่ไหนเหรอครับ”“คุณหมายถึงโค้ช Today เหรอ” อีกฝ่ายชี้ไปไม่ไกลนัก “เมื่อกี้เธอยังนั่งอยู่ตรงนั้นเลย ลูกทีมของเธอก็ยังอยู่ที่นั่น คุณลองไปถามดูสิ”เฉิงเฟิงเหยียนขอบคุณ แล้วก้าวเร็ว ๆ ไปหาเฝิงเจีย “สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าโค้ชของพวกคุณไปไหนแล้วเหรอครับ ผมมีธุระด่วนจะคุยกับเธอ”เฝิงเจียมองประเมินเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าสองสามแวบ แล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจ “คุณถามหาถังจินเหรอ เธอเพิ่งไปเมื่อกี้ ป่านนี้น่าจะลงเขาไปแล้วล่ะ”คำว่า ‘ถังจิ

  • ไร้ใจใฝ่คืนงาม   บทที่ 22

    ฟู่ถิงอวี่รู้สึกมาตลอดว่าอย่างน้อยถังจินก็ปฏิบัติกับเขาแตกต่างจากคนอื่นเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นเธอจะเป็นหัวหน้าห้องที่เยือกเย็นและควบคุมตัวเองได้เสมอ ทว่าเวลาอยู่ต่อหน้าเขาเธอถึงจะโมโหและหน้าแดงท่าทางที่มีชีวิตชีวาแบบนั้นทำให้เขาคิดว่านั่นคือข้อพิสูจน์ของความชอบดังนั้นในวันที่สอบเกาเข่าเสร็จเขาจึงรวบรวมความกล้าไปสารภาพรักกับเธอแต่ถังจินกลับมองเขาด้วยแววตาที่มีเพียงความสงสัย“ทำไมล่ะ เธอไม่ชอบฉันเหรอ” เขาถามอย่างร้อนรนจนน้ำเสียงสั่นเทาถังจินในวัยสิบเจ็ดปีขมวดคิ้วราวกับกำลังมองสิ่งมีชีวิตประหลาด “ไม่ชอบ ฉันไม่ชอบนาย แล้วก็ดอกไม้พวกนี้ รวมถึงกลุ่มเพื่อนของนายที่ชอบสร้างความวุ่นวายด้วย”ฟู่ถิงอวี่สารภาพรักล้มเหลวเป็นครั้งแรกแต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ “เธอไม่ชอบฉันตรงไหนเหรอ เป็นเพราะฉันเอาโมเดลของเธอไปให้อาจารย์ หรือคิดว่าฉันหน้าตาหน้าเกลียดเหรอ”ถังจินหันหลังกำลังจะเดินจากไปแต่ก็ต้องชะงักฝีเท้าเมื่อเหลือบไปเห็นหยาดน้ำตาในแววตาของเขาเธอจ้องมองดวงตาของเขาแล้วพูดอย่างจริงจังทีละคำ “ไม่ใช่ทั้งนั้นแหละ ฉันชอบคนอ่อนโยน แต่นายเอาแต่ทำตัวอยู่เหนือคนอื่นเสมอ เหมือนไม่มีใครอยู่ในสายตานายเลย”“น

  • ไร้ใจใฝ่คืนงาม   บทที่ 21

    สามปีต่อมา ประเทศอิตาลีในโซนพักผ่อนหน้าฐานฝึกซ้อมแรลลี่ นักแข่งผมทองตาสีฟ้าสองสามคนกำลังจับเข่าคุยกันโดยหันหน้าไปทางสนามแข่ง“ได้ยินข่าวกันไหม ครั้งนี้มีม้ามืดชาวจีนมาคนหนึ่ง เพิ่งเรียนขับรถแข่งแค่สามปี ก็กวาดแชมป์ในประเทศมาหมด นี่เป็นการออกไปแข่งต่างประเทศครั้งแรก มีหลายคนพนันว่าเขาจะชนะ แต่ฉันกลับรู้สึกว่างั้น ๆ แหละ”“นักแข่งจีนเหรอ งั้นจะประมาทไม่ได้นะ”นักแข่งตัวสูงอีกคนเดาะลิ้น “ลืมโค้ชหญิงชาวจีนคนนั้นไปแล้วเหรอ แค่สามปี ก็ปั้นแชมป์ F1 หญิงได้ถึงห้าคน หลายปีมานี้ตบหน้านักแข่งชายอย่างพวกเราจนแทบจะบวมไปหมดแล้ว”เฝิงเจียที่อยู่ข้าง ๆ ฟังไปสองประโยค ก็ยิ้มพลางส่ายหน้า แล้วหันหลังเดินกลับไปที่โซนพักผ่อนของทีมตัวเองเธอเอาน้ำแร่ในมือที่เพิ่งหยิบออกมาจากตู้แช่ ‘แปะ’ ลงบนใบหน้าของโค้ชที่กำลังหลับตาพักผ่อนอยู่“โค้ชถัง ได้ยินพวกขี้แพ้กลุ่มนั้นบ่นถึงเธออีกแล้ว ในสายตาพวกเขา เธอแทบจะกลายเป็นเทพแห่งโรคระบาดไปแล้วนะ”ถังจินถูกความเย็นจนสะดุ้งเฮือก หยิบหนังสือบนหน้าออกแล้วยันตัวลุกขึ้นนั่ง บิดฝาขวดดื่มน้ำเย็นไปอึกหนึ่ง พลางเลิกคิ้วขึ้น“ช่างพวกเขาสิว่าพูดอะไร ฝึกรถของตัวเองให้ดีก็พอแ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status