Share

บทที่ 5

Author: ซาลาเปากินข้าว
ถังจินอดทนต่อความเจ็บปวดที่บาดลึกที่ขา พยายามส่งเสียงตอบรับเสียงเรียกนั้น

“เฉิงเฟิงเหยียน...ฉันอยู่นี่...”

แต่ไม่มีใครขานรับ

เธอลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าพร่ามัวไปด้วยเลือด เห็นเพียงรถที่ว่างเปล่า

เหลือเพียงเธอคนเดียว

คนที่ตะโกนเรียกชื่อเธอเมื่อครู่ ไม่ได้ช่วยเธอ

วินาทีที่สติกำลังจะจมดิ่ง ถังจินก็ร่วงหล่นเข้าสู่ห้วงฝัน

ฝันเห็นปีนั้นที่เฉิงเฟิงเหยียนตามไปหาที่ลอสแอนเจลิส

สโมสรของเธอในตอนนั้นกักตัวคนไม่ยอมปล่อย เขาตาแดงก่ำท้าแข่งรถกับทางสโมสร บอกว่าถ้าชนะจะพาเธอไป

ตอนนั้นเขาเพิ่งสอบใบขับขี่นักแข่งมืออาชีพมาเพื่อเธอ จับรถแข่งครั้งแรกก็กล้าลงสนามภูเขา เธอนั่งเป็นเนวิเกเตอร์อยู่เบาะข้าง แต่สุดท้ายก็เกิดอุบัติเหตุ เขาคุมแรงตอนดริฟต์ไม่อยู่ รถพุ่งชนรั้วกั้นตกลงไปในหุบเหว

ในความชุลมุน เขาเอาตัวเข้าปกป้องกอดเธอไว้แน่น หัวกระแทกจนเลือดอาบก็ไม่ยอมปล่อยมือ สุดท้ายใช้แรงเฮือกสุดท้ายดันตัวเธอขึ้นไปบนโขดหินที่ยื่นออกมาบนหลังคารถ ตะโกนบอกเสียงแหบแห้ง ‘จับแน่น ๆ’

แต่ตัวเขาเองกลับไถลลงไปพร้อมกับตัวรถที่บิดผิดรูป ครึ่งตัวแขวนอยู่นอกหน้าผา เกือบจะแหลกเหลวไปแล้ว

ภายหลังพอช่วยขึ้นมาได้ เขานอนอ่อนแรงอยู่ในอ้อมกอดเธอ สติเลือนรางแต่ก็ยังไม่ลืมที่จะพาเธอกลับประเทศ

“อาจิน พวกเขาแค่อยากให้คุณหาเงิน แต่ผมอยากให้คุณปลอดภัย...ต่อไปไม่ว่าจะอันตรายแค่ไหน ผมจะ...จะปกป้องคุณ ไปกับผมนะ โอเคไหม”

เธอกำลังจะตอบตกลง ภาพก็ตัดไปเป็นสีดำ แล้วเธอก็ถูกกระชากกลับมาสู่ความจริง

ครั้งนี้ เขาไม่ได้ปกป้องเธอ

ขนตาของถังจินสั่นระริก เธอลืมตาขึ้น น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินผ่านแก้มตกลงบนปลอกหมอน

คนที่อยู่ข้างเตียงตาเป็นประกายขึ้นทันที “อาจิน คุณฟื้นแล้ว!”

พยาบาลที่กำลังทำแผลก็ยิ้มตาม “ฟื้นสักที หมอเฉิงเฝ้าคุณมาทั้งวันทั้งคืน จนตาแดงไปหมดแล้ว ฉันละอยากเป็นน้องสาวเขาบ้างจัง จะได้ส่วนแบ่งความดีความชอบนี้บ้าง”

ถังจินยังตั้งสติไม่ทัน ถามออกไปอย่างงุนงง “น้องสาว?”

“ใช่ค่ะ คุณเป็นน้องสาวของหมอเฉิงไม่ใช่เหรอคะ” พยาบาลพูดพลางเก็บของ “เมื่อเช้าคุณชิงชิงภรรยาของหมอเฉิงก็มาเยี่ยมคุณนะ ร้องไห้จนแทบขาดใจ กำชับฉันเป็นดิบดีว่าถ้าคุณฟื้นให้รีบโทรบอกเธอด้วย”

‘เพล้ง’ เสียงแตกดังสนั่น แก้วน้ำในมือเฉิงเฟิงเหยียนร่วงลงพื้น แตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ

พยาบาลตกใจ รีบหุบปากฉับ แล้วรีบออกไปเรียกแม่บ้าน

ถังจินก็ตื่นเต็มตาเพราะเสียงนี้ เศษเสี้ยวความทรงจำที่แตกสลายพลันประกอบเข้าด้วยกัน

ภาพแผ่นหลังของเฉิงเฟิงเหยียนที่อุ้มเฉินชิงชิงเดินจากไป และความสิ้นหวังตอนที่เธอใกล้ตายแล้วยื่นมือขอความช่วยเหลือ แต่กลับถูกเขามองข้ามเหมือนเป็นอากาศธาตุ

เธอเงยหน้ามองเฉิงเฟิงเหยียน ความตื่นตระหนกในแววตาเขาปิดไม่มิด

เธอกระตุกมุมปาก น้ำเสียงเย็นชา “อธิบายมาสิ”

เฉิงเฟิงเหยียนชะงักไปวินาทีหนึ่ง ก่อนจะรีบคว้ามือเธอไว้ “พวกนั้นพูดมั่ว! สงสัยเห็นว่าเราสนิทกัน เลยจำผิดนึกว่าคุณเป็นน้องสาวผม...”

“ได้ ฉันเชื่อคุณ”

ถังจินขัดจังหวะเขา น้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์

คำพูดที่เหลือของเฉิงเฟิงเหยียนจุกอยู่ที่คอ

ไม่ใช่สิ ถังจินไม่ควรเป็นแบบนี้

เธอควรร้องไห้ ควรโวยวาย ควรคาดคั้นถามเขาว่าทำไมถึงช่วยเฉินชิงชิงก่อน ควรโกรธที่เขาปล่อยให้คนอื่นเข้าใจความสัมพันธ์ของพวกเขาผิด ๆ

แต่เธอไม่ทำ เธอนิ่งสงบราวกับน้ำในบ่อน้ำนิ่ง

ความหวาดกลัวแล่นพล่านขึ้นมาจากกระดูกสันหลัง เขายังอยากจะพูดอะไรต่อ แต่ถังจินหลับตาลงแล้ว “ฉันง่วงแล้ว”

ความรู้สึกผิดในใจเฉิงเฟิงเหยียนไม่มีที่ระบาย

“อาจิน ผมผิดเอง ไม่ควรให้ชิงชิงขับรถเลย ผมด่าเธอไปแล้ว ถ้าคุณโกรธ จะตบจะด่าผมก็ได้ แต่อย่าเก็บไว้ในใจนะ”

ถังจินดึงมือกลับ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตามีแต่ความว่างเปล่า

“ฉันง่วงแล้วจริง ๆ”

ผิดปกติเกินไปแล้ว

เฉิงเฟิงเหยียนเริ่มลนลาน ความรู้สึกสูญเสียที่จับต้องไม่ได้เหมือนหลุมดำที่กำลังจะดูดกลืนเขาทั้งตัว

แต่ยังไม่ทันได้พูดคำขอโทษที่ดูเข้าท่า หมอที่เข้ามาตรวจอาการก็เรียกตัวเขาออกไป

ทันทีที่เขาหันหลัง ขอบตาของถังจินก็แดงก่ำ

เพียงแต่ครั้งนี้ ไม่ว่าในใจจะเจ็บปวดแค่ไหน ก็ไม่มีน้ำตาไหลออกมาอีกแล้ว

หัวใจของเธอ ตายไปอย่างสมบูรณ์ตั้งแต่วินาทีที่เฉิงเฟิงเหยียนหันหลังเดินจากไป

เธอยกมือปาดหางตาที่แห้งผาก แค่อยากจะนอนหลับให้เต็มตื่น พอตื่นมาก็จะไปจากผู้ชายคนนี้

แต่พอกำลังจะหลับตา เตียงข้าง ๆ ก็ทะเลาะกันเสียงดัง

“ร้องไห้อะไรนักหนา!” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดุด่า “พี่สาวเตียงข้าง ๆ เป็นนักแข่งรถ ตอนนี้ขาหักขับรถไม่ได้อีกแล้ว เขายังไม่ร้องสักแอะ แกแค่ข้อเท้าแพลง มีอะไรน่าร้องไห้!”

“ฮือ! ผมไม่อยากขาหัก ผมไม่เอา!”

เสียงร้องไห้ของเด็กชายดังลั่นไปทั่วห้องผู้ป่วย และดังเข้ามาในหูของถังจินด้วย

ขาหัก?!

ในหัวของถังจินดัง ‘บึ้ม’ เหมือนมีระเบิดลูกใหญ่ระเบิดออก
Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ไร้ใจใฝ่คืนงาม   บทที่ 26

    เฝิงเจียไม่คาดคิดเลยว่าเขาจะยืนอยู่ท่ามกลางกองหิมะตลอดทั้งคืนจริง ๆช่วงครึ่งหลังของคืนหิมะยิ่งตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ เฝิงเจียมองออกไปนอกหน้าต่างอยู่บ่อยครั้ง และถังจินก็มองตามออกไปแวบหนึ่งเช่นกันเมื่อมองเห็นใบหน้าอันคุ้นเคยที่ชะโงกเข้ามาตรงหน้าต่าง แม้ว่าจะถูกความหนาวเหน็บแช่แข็งจนริมฝีปากแห้งแตกไปหมดแล้ว แต่เฉิงเฟิงเหยียนก็ยังคงฝืนยิ้มออกมา“โค้ชถัง แบบนี้จะถึงตายไหม” เฝิงเจียถามขึ้นถังจินห่มผ้าห่มแล้วหลับตาลงอย่างไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย พร้อมกับพูดอย่างขอไปทีว่า “ไม่หรอก ต่อให้ตายก็ไม่เกี่ยวกับเรา รีบนอนเถอะ”เฝิงเจียนับถือความหนักแน่นของถังจิน แต่พอนึกถึงบาดแผลเหล่านั้นที่ถังจินเคยได้รับ วินาทีต่อมาเธอก็กระชากผ้าม่านปิดอย่างแรงราวกับต้องการระบายความโกรธค่ำคืนนี้ท่ามกลางกองหิมะ ในหัวของเฉิงเฟิงเหยียนเอาแต่หวนนึกถึงอดีตของพวกเขาสองคนทั้งที่พวกเขาเคยมีช่วงเวลาที่ดีขนาดนั้นแท้ ๆ พวกเขาเคยตกแต่งบ้านด้วยกัน และเคยวาดฝันถึงอนาคตด้วยกันแต่ทุกสิ่งทุกอย่างนี้ กลับถูกทำลายลงเพียงเพราะเฉินชิงชิงพอนึกถึงเฉินชิงชิง ร่างกายของเขาก็มีไฟแห่งความโกรธแค้นปะทุขึ้นมาเขายืนจนถึงช่วงสุดท้าย รู

  • ไร้ใจใฝ่คืนงาม   บทที่ 25

    เฉิงเฟิงเหยียนมองไปยังทิศทางที่มาของเสียง เขาอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง“ฟู่ถิงอวี่ คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”ฟู่ถิงอวี่รวบไหล่ของถังจินเข้ามากอดเอาไว้ ในวินาทีที่เขาสัมผัสได้ว่าเธอไม่ได้ขัดขืน เขาก็กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น“ผมเป็นคู่หมั้นของเธอ ทำไมผมถึงจะอยู่ที่นี่ไม่ได้ล่ะ”สิ้นคำพูดนี้ เฉิงเฟิงเหยียนก็เหมือนถูกฟ้าผ่า ในหัวของเขาดังอื้ออึงจนไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกเลย “คู่หมั้นเหรอ เป็นไปได้ยังไง อาจิน...เขาจะเป็นคู่หมั้นของคุณได้ยังไง”ขอบตาของเขาแดงก่ำ ริมฝีปากก็กำลังสั่นเทาถังจินดึงมือของฟู่ถิงอวี่ลงมา เธอประสานสิบนิ้วเข้ากับเขาแน่นแล้วยกขึ้นตรงหน้าเฉิงเฟิงเหยียน“ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ล่ะ ฉันยังไม่ได้แต่งงาน ยังไม่มีลูก การมีคู่หมั้นสักคนมันรับยากตรงไหนเหรอ”ริมฝีปากของเฉิงเฟิงเหยียนขยับมุบมิบ ในแววตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อคำพูดของถังจินเหมือนมีดทื่อที่แทงเข้าไปในใจของเขา มันกรีดเฉือนหัวใจของเขาให้เจ็บปวดรวดร้าวทีละรอยลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง “ไม่ได้ ผมไม่อนุญาต ผมรักคุณ คุณต้องเป็นของผมคนเดียว!”ถังจินอดยิ้มเย้ยหยันไม่ได้ เธอไม่อยากแกล้งทำเป็นไม่รู้จักอีกต่อไปแล้ว

  • ไร้ใจใฝ่คืนงาม   บทที่ 24

    ไม่ว่าเฉิงเฟิงเหยียนจะตะโกนเรียกตามหลังอย่างไร รถคันนั้นก็ไม่มีท่าทีจะหยุด หนำซ้ำยังขับเร็วขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นจุดสีดำไกล ๆ อย่างรวดเร็วหลังจากเงาคนในกระจกมองหลังหายไปอย่างสมบูรณ์ ฟู่ถิงอวี่ถึงค่อย ๆ ลดความเร็วรถลงถังจินปรายตามองเขาอย่างคลางแคลงใจ “ทำไมวันนี้ขับเร็วขนาดนี้ รีบไปเกิดใหม่เหรอ”ฟู่ถิงอวี่ไม่ต่อปากต่อคำกับเธอ จู่ ๆ ก็ถามขึ้น “ถ้าเฉิงเฟิงเหยียนมาหาเธอ ร้องไห้สารภาพผิดขอคืนดี เธอจะตกลงไหม”คิ้วของถังจินขมวดเข้าหากันแน่น ราวกับได้ยินของสกปรกอะไรบางอย่าง แต่กลับยังคงตอบอย่างจริงจัง “ไม่ ต่อให้ตายก็ไม่ตกลง”แค่นึกถึงเรื่องที่เฉิงเฟิงเหยียนเคยทำกับเธอ เธอก็รู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว เธอมักจะสะดุ้งตื่นกลางดึก แทบอยากตายไปในกองเพลิงครั้งนั้นจริง ๆ ยังดีกว่าตอนนี้ที่ต้องถูกความทรงจำเชือดเฉือนซ้ำแล้วซ้ำเล่าฟู่ถิงอวี่จับความเด็ดเดี่ยวในแววตาของเธอได้ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางโดยไม่รู้ตัวทว่าสีหน้าเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้กลับถูกถังจินจับได้ “นายถามเรื่องนี้ทำไม ฝันเห็นเขาเหรอ”“ไม่มีอะไร แค่คุยเรื่อยเปื่อย” เขาพูดปัดไปอย่างไม่ใส่ใจ ทว่าในใจกลับแอบตัดสินใจอย่างแน่วแน่——ครั้งนี้ ไ

  • ไร้ใจใฝ่คืนงาม   บทที่ 23

    เฉิงเฟิงเหยียนไม่รู้เลยว่า ตัวเองยังเดินไม่ทันถึงสนามฝึกซ้อม ก็กลายเป็นจุดสนใจของทุกคนไปเสียแล้วในหัวของเขามีเพียงความคิดเดียว สืบทอดเจตนารมณ์ของถังจิน วิ่งให้จบทุกสนามแข่งแทนเธอ กวาดแชมป์มาให้หมดแบบนี้ รอให้ตายไปแล้วเจอเธอ บางทีอาจจะช่วยลดความรู้สึกผิดลงได้บ้างก่อนมาเขาเคยได้ยินว่า สองปีมานี้ในต่างประเทศมีโค้ชระดับตำนานปรากฏตัวขึ้นคนหนึ่ง นักแข่งรถหญิงที่เธอปั้นมากวาดแชมป์การแข่งขันรายการไอวีลีกมาได้ทั้งหมดแม้จะบอกว่าโค้ชคนนี้รับแต่ผู้หญิง เขาก็ยังอยากลองดูเขาเพิ่งจะเดินเข้าไปในห้องพักนักกีฬา ก็รั้งพนักงานคนหนึ่งไว้ “สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าโค้ชของทีม Zero อยู่ที่ไหนเหรอครับ”“คุณหมายถึงโค้ช Today เหรอ” อีกฝ่ายชี้ไปไม่ไกลนัก “เมื่อกี้เธอยังนั่งอยู่ตรงนั้นเลย ลูกทีมของเธอก็ยังอยู่ที่นั่น คุณลองไปถามดูสิ”เฉิงเฟิงเหยียนขอบคุณ แล้วก้าวเร็ว ๆ ไปหาเฝิงเจีย “สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าโค้ชของพวกคุณไปไหนแล้วเหรอครับ ผมมีธุระด่วนจะคุยกับเธอ”เฝิงเจียมองประเมินเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าสองสามแวบ แล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจ “คุณถามหาถังจินเหรอ เธอเพิ่งไปเมื่อกี้ ป่านนี้น่าจะลงเขาไปแล้วล่ะ”คำว่า ‘ถังจิ

  • ไร้ใจใฝ่คืนงาม   บทที่ 22

    ฟู่ถิงอวี่รู้สึกมาตลอดว่าอย่างน้อยถังจินก็ปฏิบัติกับเขาแตกต่างจากคนอื่นเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นเธอจะเป็นหัวหน้าห้องที่เยือกเย็นและควบคุมตัวเองได้เสมอ ทว่าเวลาอยู่ต่อหน้าเขาเธอถึงจะโมโหและหน้าแดงท่าทางที่มีชีวิตชีวาแบบนั้นทำให้เขาคิดว่านั่นคือข้อพิสูจน์ของความชอบดังนั้นในวันที่สอบเกาเข่าเสร็จเขาจึงรวบรวมความกล้าไปสารภาพรักกับเธอแต่ถังจินกลับมองเขาด้วยแววตาที่มีเพียงความสงสัย“ทำไมล่ะ เธอไม่ชอบฉันเหรอ” เขาถามอย่างร้อนรนจนน้ำเสียงสั่นเทาถังจินในวัยสิบเจ็ดปีขมวดคิ้วราวกับกำลังมองสิ่งมีชีวิตประหลาด “ไม่ชอบ ฉันไม่ชอบนาย แล้วก็ดอกไม้พวกนี้ รวมถึงกลุ่มเพื่อนของนายที่ชอบสร้างความวุ่นวายด้วย”ฟู่ถิงอวี่สารภาพรักล้มเหลวเป็นครั้งแรกแต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ “เธอไม่ชอบฉันตรงไหนเหรอ เป็นเพราะฉันเอาโมเดลของเธอไปให้อาจารย์ หรือคิดว่าฉันหน้าตาหน้าเกลียดเหรอ”ถังจินหันหลังกำลังจะเดินจากไปแต่ก็ต้องชะงักฝีเท้าเมื่อเหลือบไปเห็นหยาดน้ำตาในแววตาของเขาเธอจ้องมองดวงตาของเขาแล้วพูดอย่างจริงจังทีละคำ “ไม่ใช่ทั้งนั้นแหละ ฉันชอบคนอ่อนโยน แต่นายเอาแต่ทำตัวอยู่เหนือคนอื่นเสมอ เหมือนไม่มีใครอยู่ในสายตานายเลย”“น

  • ไร้ใจใฝ่คืนงาม   บทที่ 21

    สามปีต่อมา ประเทศอิตาลีในโซนพักผ่อนหน้าฐานฝึกซ้อมแรลลี่ นักแข่งผมทองตาสีฟ้าสองสามคนกำลังจับเข่าคุยกันโดยหันหน้าไปทางสนามแข่ง“ได้ยินข่าวกันไหม ครั้งนี้มีม้ามืดชาวจีนมาคนหนึ่ง เพิ่งเรียนขับรถแข่งแค่สามปี ก็กวาดแชมป์ในประเทศมาหมด นี่เป็นการออกไปแข่งต่างประเทศครั้งแรก มีหลายคนพนันว่าเขาจะชนะ แต่ฉันกลับรู้สึกว่างั้น ๆ แหละ”“นักแข่งจีนเหรอ งั้นจะประมาทไม่ได้นะ”นักแข่งตัวสูงอีกคนเดาะลิ้น “ลืมโค้ชหญิงชาวจีนคนนั้นไปแล้วเหรอ แค่สามปี ก็ปั้นแชมป์ F1 หญิงได้ถึงห้าคน หลายปีมานี้ตบหน้านักแข่งชายอย่างพวกเราจนแทบจะบวมไปหมดแล้ว”เฝิงเจียที่อยู่ข้าง ๆ ฟังไปสองประโยค ก็ยิ้มพลางส่ายหน้า แล้วหันหลังเดินกลับไปที่โซนพักผ่อนของทีมตัวเองเธอเอาน้ำแร่ในมือที่เพิ่งหยิบออกมาจากตู้แช่ ‘แปะ’ ลงบนใบหน้าของโค้ชที่กำลังหลับตาพักผ่อนอยู่“โค้ชถัง ได้ยินพวกขี้แพ้กลุ่มนั้นบ่นถึงเธออีกแล้ว ในสายตาพวกเขา เธอแทบจะกลายเป็นเทพแห่งโรคระบาดไปแล้วนะ”ถังจินถูกความเย็นจนสะดุ้งเฮือก หยิบหนังสือบนหน้าออกแล้วยันตัวลุกขึ้นนั่ง บิดฝาขวดดื่มน้ำเย็นไปอึกหนึ่ง พลางเลิกคิ้วขึ้น“ช่างพวกเขาสิว่าพูดอะไร ฝึกรถของตัวเองให้ดีก็พอแ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status