INICIAR SESIÓNCompartir
บทที่ 35
Fecha de publicación:
2026-11-08 11:58:55
Último capítulo
ไหนว่าเกลียดข้า ไยท่านอ๋องไม่ยอมหย่า! บทที่ 39
บทที่ 39คืนสิบห้าค่ำเดือนอ้าย ถนนสายหลักทั่วเมืองหลวงสว่างไสวไปด้วยโคมไฟกระดาษหลากสี เสียงผู้คนจอแจเสิ่นอวี้ชิงในชุดคลุมขนจิ้งจอกสีขาวเข็นรถพาเซียวเยี่ยไปตามทางเดินหิน ทว่าแววตาของบุรุษข้างกายกลับตวัดมองรอบข้างอย่างไม่สบอารมณ์ เมื่อชายหนุ่มที่เดินสวนผ่านต่างพากันเหลียวมองนางไม่วางตาเซียวเยี่ยคว้ามือที่จับด้ามเข็น ดึงเบาๆ ให้นางโน้มตัวลงมาใกล้“มีอะไรหรือเพคะ”“เจ้าไม่ได้พกผ้าคลุมหน้ามาด้วยหรือ” เขาถามเสียงเรียบเสิ่นอวี้ชิงชะงักไปนิด ก่อนจะหลุดขำ“คืนนี้คนออกมาดูโคมไฟกันทั้งเมือง จะมีใครมาสนใจข้ากันเล่าเพคะ?”“มีสิ คนพวกนั้นแทบจะเดินชนเสากันหมดแล้ว”คำพูดเอาแต่ใจของเขาทำให้นางส่ายหน้าเบาๆ แต่ริมฝีปากกลับแอบอมยิ้มเดินต่อมาไม่ไกล เซียวเยี่ยชี้ไปที่ร้านขายขนมริมทาง สั่งให้มู่เฟิงไปซื้อถังหูลู่เคลือบน้ำตาลกรอบมาให้ เสิ่นอวี้ชิงรับมากัดไปหนึ่งคำ รสเปรี้ยวอมหวานเย็นฉ่ำทำให้ดวงตาของนางเป็นประกาย“อร่อยไหม”“หวานมากเพคะ ท่านลองชิมดูสิ” นางยื่นไม้ไปจ่อตรงริมฝีปากเขาเซียวเยี่ยไม่ชอบของหวาน แต่พอเห็นรอยยิ้มของนาง เขาก็ก้มลงกัดไปครึ่งลูก เคี้ยวช้าๆ แล้วสบตานางด้วยแววตาแพรวพราว“หวานจริง... แ
ไหนว่าเกลียดข้า ไยท่านอ๋องไม่ยอมหย่า! บทที่ 38
บทที่ 38“...ข้าเชื่อท่านเพคะ”สิ้นคำตอบรับแผ่วเบา ความอดทนที่เซียวเยี่ยสะกดกลั้นไว้ก็พังทลายลงทันทีเขาช้อนอุ้มนางตรงไปยังเตียงกว้าง ม่านเตียงทิ้งตัวลงปิดกั้นสายลมหนาวจากภายนอก เหลือเพียงแสงเทียนสลัว“ชิงเอ๋อร์...”เสียงทุ้มพร่าดังก้องชิดริมหู ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจะประกบจูบลงมาอย่างดูดดื่ม บดจูบกวาดชิมรสสุราดอกท้อจนสติของเสิ่นอวี้ชิงพร่าเลือน สองมือที่เคยดันอกเขาเปลี่ยนเป็นโอบรอบคอไว้แน่น เปิดรับความต้องการของเขาอย่างเต็มใจเสื้อผ้าถูกปลดเปลื้องออกทีละชิ้นจนเหลือเพียงกายเปลือยเปล่า แผ่นอกที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นแนบชิดกับผิวเนียนละเอียด เซียวเยี่ยก้มลงพรมจูบตั้งแต่ซอกคอ ไหล่ จนถึงเนินอก ปลุกเร้าให้ความร้อนผ่าวแล่นลามไปทั่วร่างเมื่อเขาสอดแทรกกายเข้ามา เสิ่นอวี้ชิงสะดุ้งเกร็ง คิ้วขมวดมุ่นด้วยความเจ็บแปลบที่เพิ่งเคยพบเป็นครั้งแรก สองมือจิกแน่นลงบนแผ่นหลังของเขาเซียวเยี่ยหยุดการเคลื่อนไหวทันที เขากัดฟันแน่น ข่มสัญชาตญาณเอาไว้ แล้วโน้มตัวลงจูบซับน้ำตาตรงหางตาของนางอย่างอ่อนโยน“คนดี... ผ่อนคลายนะ”คำปลอบประโลมและจูบอ่อนหวานค่อยๆ คลายความตึงเกร็งลง เมื่อนางเริ่มโอบรับเขาไว้ เซียวเยี่ยจึงเริ
ไหนว่าเกลียดข้า ไยท่านอ๋องไม่ยอมหย่า! บทที่ 37
บทที่ 37เสียงประทัดดังก้องกังวานไปทั่วเมืองหลวง แสงโคมแดงสะท้อนหิมะขาวโพลน ขับเน้นให้ค่ำคืนส่งท้ายปีเก่าในจวนเยี่ยอ๋องอบอุ่นเป็นพิเศษภายในห้องโถงเล็ก โต๊ะกลมเต็มไปด้วยอาหารมงคลแปดอย่างที่มารดาของเสิ่นอวี้ชิงตั้งใจปรุง กลิ่นน้ำแกงอบอวลผสานกลิ่นหอมของสุราดอกท้อ เสี่ยวเถาคอยรินชาปรนนิบัติด้วยรอยยิ้มสดใสสิ่งที่ทำให้คืนนี้มีความหมายที่สุด คือการที่เซียวเยี่ยก้าวเดินเข้ามาด้วยสองขาของตนเอง ไร้รถเข็นไม้อีกต่อไปตลอดมื้ออาหาร เซียวเยี่ยนั่งร่วมโต๊ะอย่างเป็นกันเอง เมื่อมารดาของนางตักน้ำแกงบำรุงส่งให้ เขาก็ยกสองมือรับชามด้วยความนอบน้อม“ขอบคุณท่านแม่มากขอรับ อาหารมื้อนี้อร่อยยิ่ง”คำว่า ‘ท่านแม่’ จากปากของเยี่ยอ๋อง ทำเอามารดาของนางชะงักไปชั่วครู่ ขอบตาร้อนผ่าวด้วยความซาบซึ้งใจเสิ่นอวี้ชิงมองบุรุษข้างกาย หัวใจพลันอุ่นวาบ ความหวาดระแวงที่เคยมีค่อยๆ ละลายหายไปเซียวเยี่ยยกจอกสุราคารวะมารดาของนางครั้งแล้วครั้งเล่า กระทั่งสุราพร่องไปสามกา เขาก็เริ่มยกมือนวดขมับ สายตาปรือลงคล้ายเริ่มเมามาย“ท่านอ๋อง พอเถิดเพคะ ดื่มมากไปแล้ว” เสิ่นอวี้ชิงปรามเบาๆเซียวเยี่ยหันมาสบตานาง ลมหายใจเจือกลิ่นสุราหอมหวาน
ไหนว่าเกลียดข้า ไยท่านอ๋องไม่ยอมหย่า! บทที่ 36
บทที่ 36ก่อนแสงตะวันยามอัสดงจะลับทิวเขา รถม้าจากจวนเสนาบดีเสิ่นก็แล่นฝ่าลมหนาวเข้ามาหยุดลงตรงหน้าซุ้มประตูใหญ่ของจวนเยี่ยอ๋องตามกำหนดทันทีที่ม่านรถม้าเปิดออก เสี่ยวเถาก็กอดห่อผ้าเก่าๆ แนบอก ก้าวลงมาทั้งน้ำตา เมื่อผ่านธรณีประตูเข้ามาเห็นเสิ่นอวี้ชิงและมารดายืนรออยู่ใต้ร่มหลิว เด็กสาวก็โผเข้ากอดขาทั้งสองคนไว้แน่น ร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความโล่งอก“คุณหนู... อี๋เหนียง... ข้าคิดว่าจะไม่ได้พบพวกท่านอีกแล้วเจ้าค่ะ!”เสิ่นอวี้ชิงย่อกายลง ประคองสาวใช้ขึ้นมา ปลายนิ้วเกลี่ยซับคราบน้ำตาบนใบหน้ามอมแมมอย่างอ่อนโยน“ไม่เป็นไรแล้วเสี่ยวเถา... ต่อไปนี้เจ้าไม่ต้องกลับไปที่นั่นอีก สัญญาขายตัวของเจ้า ข้าฉีกทิ้งไปแล้ว นับแต่นี้เจ้าคือคนของจวนเยี่ยอ๋อง ไม่มีใครกล้ารังแกเจ้าได้อีก”มารดาของนางลูบศีรษะเด็กสาวด้วยความเอ็นดูท่ามกลางเสียงสะอื้นที่ค่อยๆ สงบลง เสิ่นอวี้ชิงเงยหน้ามองไปยังเรือนหลัก บานประตูห้องหนังสือยังคงปิดสนิท ทว่าเงาร่างหลังม่านกระดาษขาวบอกให้นางรู้ว่า บุรุษผู้นั้นกำลังเฝ้ามองพวกนางอยู่เงียบๆความหนักอึ้งและความระแวงที่เคยกดทับบ่ามลายหายไปจนสิ้น จวนอ๋องแห่งนี้ไม่ใช่กรงขังอันหนาวเหน็บอีกต่อไป
ไหนว่าเกลียดข้า ไยท่านอ๋องไม่ยอมหย่า! บทที่ 35
บทที่ 35แสงยามเช้าสาดผ่านม่านโปร่งเข้ามาในห้องโถง ไอหนาวภายนอกยังคงเกาะกุมยอดไม้ ขับให้บรรยากาศในเรือนหลักยิ่งเงียบสงัดเสิ่นอวี้ชิงนั่งนิ่งอยู่ริมโต๊ะ ปลายนิ้วคลึงขอบถ้วยชาอย่างเหม่อลอยแม้ราตรีจะล่วงเลย แต่ความทรงจำในห้องสรงโอสถกลับยังแจ่มชัด ไอร้อนระอุและเสียงกระซิบข้างหูยังคงก้องอยู่ในหัว ปลุกให้ใบหน้าเห่อร้อนขึ้นมาทุกครั้งที่เผลอนึกถึง“พระชายาเพคะ...”เสียงสาวใช้หน้าประตูดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดของนาง“มีเรื่องอันใด?”เสิ่นอวี้ชิงปรับสีหน้ากลับสู่ความสงบนิ่ง“ท่านเสนาบดีเสิ่นมาขอเข้าพบเพคะ นำขบวนของกำนัลมาถึงสามคันรถ แจ้งว่ามาเยี่ยมอาการท่านแม่ของพระชายา และจะขอรับตัวกลับจวนเสิ่นเพคะ”เสิ่นอวี้ชิงวางถ้วยชาลงเบาๆ กลิ่นอำนาจเพิ่งโชย จิ้งจอกเฒ่าก็ขยับตัวทันควันโถงรับรองด้านหน้าเสนาบดีเสิ่นนั่งจิบชารออยู่ท่ามกลางหีบแพรพรรณและทองคำ พอเห็นนางก้าวเข้ามา เขาก็ผุดลุกขึ้น สีหน้าแสดงความห่วงใยอย่างแนบเนียน“อวี้ชิง... ลูกรัก”น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ“พ่อไม่ได้พบเจ้านานเหลือเกิน เห็นเจ้าสง่างามสมฐานะพระชายา พ่อก็เบาใจนัก”“ท่านเสนาบดีมีธุระอันใดกับข้า ถึงได้นำข้าวของมากมายขนาดนี้มาเยือนจ
ไหนว่าเกลียดข้า ไยท่านอ๋องไม่ยอมหย่า! บทที่ 34
บทที่ 34ไอควันสีขาวลอยกรุ่นอบอวลในห้องสรงโอสถ ไอร้อนใต้พื้นหินอ่อนช่วยปัดเป่าความหนาวเหน็บ กลิ่นหอมฉุนของสมุนไพรแทรกซึมไปทั่ว ทว่าบรรยากาศระหว่างคนทั้งสองกลับเงียบงันจนน่าอึดอัดนับแต่วันที่เซียวเยี่ยลั่นวาจาเอาแต่ใจ กักขังนางไว้ใต้คำว่า ‘ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ’ เสิ่นอวี้ชิงก็สวมบทบาทหมอผู้ไร้ความรู้สึก ถามคำตอบคำ สายตาเรียบนิ่งดั่งมองคนแปลกหน้า ไม่แม้แต่จะปรายตามองหีบทองคำและป้ายสั่งการทหารที่วางอยู่ในเรือน“ขึ้นมาจากอ่างได้แล้วเพคะ”น้ำเสียงของเสิ่นอวี้ชิงราบเรียบ นางยืนกอดอกอยู่ข้างตั่งไม้ สายตาหลุบลงต่ำเซียวเยี่ยที่แช่อยู่ในอ่างไม้ขยับกายขึ้นมาอย่างช้าๆ หยดน้ำเกาะพราวบนแผงอกเปลือยเปล่า รอยแผลเป็นสะท้อนถึงการผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชน สายน้ำอุ่นไหลรินลงตามร่องกล้ามเนื้อ กางเกงผ้าแพรสีขาวเปียกชุ่มแนบไปกับผิวเนื้อจนเห็นโครงร่างชัดเจนเขาปรายตามองสตรีตรงหน้า แววตาฉายประกายขุ่นเคืองที่นางจงใจทำตัวเหินห่าง ก่อนจะใช้แขนพยุงร่างขึ้นมานั่งบนขอบตั่ง ปล่อยให้มู่เฟิงถอยออกไปเฝ้าหน้าห้อง“จะยืนจ้องเปิ่นหวางอีกนานหรือไม่?”เซียวเยี่ยเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ“หากไม่รีบลงมือ วันนี้ขาของข้าคงแข็งทื่ออยู่ตรงนี้
También te puede gustar
เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ
กากบาทเย่75.4K vistasเสด็จลุงห้ามใจไม่ไหว
หลิ่วเยว่132.0K vistasชะตารักนางรอ
เทียนเหอ76.0K vistasหงส์ขย่มมังกร
ซีไซต์47.3K vistasฮูหยินแม่ทัพคือหมอผ่าตัดมือทอง
ไป๋เหลียน/ฑริกา322 vistasนิยายเซต ข้ามภพมาทวงแค้นให้เจ้าของร่างยุค80 (3 เรื่องจบ)
บ้านนิยายบายโซ261 vistasหวนกลับมาครานี้ข้าไม่รักท่านอีกแล้ว
ดอกไม้หนาม6.7K vistasรอวันดอกวสันต์เบ่งบาน
ม่านอวี้63 vistas
