บทที่ 4

บทที่ 4

ยังไม่ทันที่ปลายกระบี่จะได้กดลึกลงไปมากกว่านั้น มือหนาที่เคยกุมด้ามอาวุธไว้มั่นคงพลันสั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้

กึก... กึก...

เสียงฟันของเซียวเยี่ยกระทบกันดังก้องท่ามกลางความเงียบสงัด เส้นเลือดฝอยในดวงตาที่เคยแดงก่ำพลันหดเกร็ง ผิวแก้มที่ซีดขาวแปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำในชั่วพริบตา ไอเย็นยะเยียบแผ่ออกมาจากทั่วร่าง จนเกล็ดน้ำแข็งสีขาวเริ่มเกาะจับตามไรผมและคิ้วเข้ม

“อึก...!”

เสียงคำรามต่ำในลำคอดังขึ้นอย่างทรมาน กระบี่เล่มหนักร่วงหลุดจากมือ กระแทกลงบนพื้นหินอ่อนเสียงดังสนั่น

‘พิษเหมันต์กลืนกระดูก’ ที่หลับใหลอยู่ในเส้นชีพจรมานานแรมเดือน ถูกโทสะที่พุ่งพล่านกระตุ้นจนระเบิดออกอย่างฉับพลัน!

ร่างสูงใหญ่บนรถเข็นแอ่นเกร็ง กล้ามเนื้อทุกมัดบิดกระตุกด้วยความเจ็บปวดเจียนจะขาดใจ สองมือยกขึ้นกุมแผงอกข้างซ้ายแน่นจนเล็บจิกทะลุเนื้อผ้า ก่อนที่เขาจะทนไม่ไหว พ่นเลือดเสียสีดำข้นคลั่กส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งออกมาเต็มพื้นห้อง!

เลือดดำหยดแล้วหยดเล่าเปรอะเปื้อนลงบนชายกระโปรงสีแดงมงคลของเสิ่นอวี้ชิง ร่างของอดีตแม่ทัพซวนเซจนแทบจะร่วงจากรถเข็น ลมหายใจขาดห้วง ชีพจรเต้นแผ่วรัวจนแทบจับจังหวะไม่ได้

หากปล่อยไว้เช่นนี้อีกไม่เกินสิบลมหายใจ เส้นลมปราณหัวใจจะถูกพิษแช่แข็งจนแตกสลาย และดับสูญไปตลอดกาล

หากเป็นสตรีทั่วไป ยามเห็นอ๋องปีศาจล้มพับกระอักเลือดดำตรงหน้า คงหวีดร้องหนีเตลิด หรือไม่ก็ฉวยโอกาสคว้ากระบี่บนพื้นแทงซ้ำเพื่อเอาชีวิตรอด

ทว่าแววตาของเสิ่นอวี้ชิงกลับไร้ซึ่งความตระหนก

ประกายตาของนางเปลี่ยนเป็นความเฉียบขาดของแพทย์ผู้กุมชะตาชีวิต เท้าทั้งสองไม่ถอยหนีแม้แต่ก้าวเดียว ซ้ำยังพุ่งประชิดเข้าไปหาร่างที่กำลังชักเกร็งอย่างรวดเร็ว

พรึ่บ!

สะบัดข้อมือเพียงครั้งเดียว ปลอกผ้าไหมสีดำใต้แขนเสื้อก็คลี่ออก เผยให้เห็นเข็มเงินขนาดต่างๆ เรียงรายนับร้อยเล่มส่องประกายวาววับ ปลายนิ้วเรียวคีบเข็มเงินขนาดยาวสามเล่มขึ้นมาพร้อมกันอย่างแม่นยำ

“เจ้า... จะทำ... อะไร...”

เซียวเยี่ยที่สติเริ่มเลือนรางเค้นเสียงลอดไรฟันอย่างยากลำบาก สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความระแวงและสับสน

“หากไม่อยากตายตกไปเป็นผีเฝ้าเรือนหอ ก็อยู่นิ่งๆ!”

เสิ่นอวี้ชิงเอ่ยเสียงกร้าว ทรงอำนาจจนบรรยากาศรอบตัวสะกดนิ่ง มือซ้ายของนางกดไหล่หนาของเขาไว้แน่นไม่ให้ดิ้นรน ส่วนมือขวาที่คีบเข็มเงินสะบัดแทงทะลุเสื้อคลุมตัวหนา ลงบนจุดกึ่งกลางแผงอกอย่างไร้ความลังเล!

แรงแทงเข็มผสานเข้ากับลมปราณลึกล้ำ ร่างของเซียวเยี่ยสะท้านเฮือก ทว่านางมิได้หยุดมือ ปลายนิ้วตวัดคว้าเข็มเงินอีกสี่เล่ม แทงสกัดจุดชีพจรรอบขั้วหัวใจอย่างรวดเร็วและต่อเนื่อง

เข็มเงินทุกเล่มสั่นสะเทือนในอากาศเบาๆ กักขังพิษร้ายที่กำลังแล่นเข้าสู่หัวใจเอาไว้ได้อย่างเฉียดฉิว

จากนั้น เสิ่นอวี้ชิงคว้ามือขวาของเขาขึ้นมา ใช้เข็มสามเหลี่ยมเล่มหนาแทงสะกิดลงบนปลายนิ้วทั้งห้าของเซียวเยี่ยทันที!

เลือดพิษสีดำข้นที่เย็นจัด ค่อยๆ ไหลทะลักออกจากปลายนิ้ว หยดลงสู่พื้นห้องทีละหยด กลิ่นคาวเลือดฟุ้งกระจายไปทั่ว ทว่าไอเย็นที่เกาะกุมตามผิวหน้าของเขากลับเริ่มคลายลง ริมฝีปากที่เขียวคล้ำเริ่มคืนสู่สีเลือดจางๆ

อาการชักเกร็งค่อยๆ สงบลง ลมหายใจที่เคยติดขัดเริ่มกลับมาเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

เซียวเยี่ยทอดร่างพิงพนักรถเข็นอย่างหมดเรี่ยวแรง เหงื่อเย็นผุดพรายเต็มหน้าผากและแผ่นหลังจนเปียกชุ่ม เขารู้สึกได้ชัดเจนว่าความเจ็บปวดเจียนตายที่แผดเผาทรวงอกเมื่อครู่ถูกดึงรั้งกลับไป ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกระชากวิญญาณของเขากลับขึ้นมาจากประตูนรก

นัยน์ตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยจิตสังหาร บัดนี้หรี่ลงมองสตรีตรงหน้าด้วยความสั่นสะท้าน

เบื้องหน้าของเขา... เสิ่นอวี้ชิงยืนตระหง่าน ชายกระโปรงสีแดงมงคลเปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดเลือดดำ ลำคอขาวยังมีรอยเลือดสดจากคมกระบี่ที่เขาฝากไว้ แต่นางกลับไม่แม้แต่จะปรายตามองบาดแผลของตนเอง

นิ้วเรียวกำลังใช้ผ้าเช็ดหน้าบรรจงเช็ดคราบเลือดออกจากปลายเข็มเงินอย่างใจเย็น ท่วงท่าการลงมือเมื่อครู่ช่ำชอง เด็ดขาด และเยือกเย็น เกินกว่าจะเป็นบุตรสาวอนุภรรยาผู้ไร้ปากเสียงในเรือนหลัง

‘วิชาสกัดจุดหยุดพิษเหมันต์... แม้แต่หัวหน้าหมอหลวงในราชสำนักยังทำไม่ได้!’

ความคิดในหัวของเซียวเยี่ยสับสนตีกันไปหมด สตรีที่เขาคิดว่าเป็นคนมักใหญ่ใฝ่สูง ละโมบ และบีบคั้นพี่สาว... แท้จริงแล้วมีวิชาแพทย์ล้ำเลิศถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

นางเป็นใครกันแน่?

เสิ่นอวี้ชิงเก็บเข็มเงินเล่มสุดท้ายกลับเข้าที่ ก่อนจะปรายสายตาเรียบนิ่งทว่าเฉียบขาด ก้มลงสบตากับบุรุษบนรถเข็นที่กำลังหอบหายใจรวยริน

“กระบี่ในมือท่านอ๋องยังไม่ทันจะได้เฉือนคอข้า...”

น้ำเสียงของนางราบเรียบ เย็นชา แต่ทรงพลังจนสะกดคนฟัง

“ทว่าตัวท่านเอง กลับเกือบจะก้าวขาลงหลุมศพไปเสียแล้ว”