บทที่ 5

บทที่ 5

กลิ่นคาวเลือดสีดำที่คลุ้งไปทั่วห้อง ค่อยๆ ถูกสายลมหนาวที่พัดลอดรอยแยกหน้าต่างพัดพาให้เจือจางลง ทว่าบรรยากาศระหว่างคนทั้งสองกลับยิ่งทวีความอึดอัดและตึงเครียดหนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม

แสงตะเกียงน้ำมันริบหรี่สะท้อนเงาทึมเทาของคนทั้งคู่ลงบนผนังหิน ราวกับซากปรักหักพังหลังผ่านพ้นสงคราม

เซียวเยี่ยทอดกายพิงพนักรถเข็น ลมหายใจที่เคยขาดห้วงเริ่มกลับคืนสู่จังหวะสม่ำเสมอ ความเจ็บปวดเสียดแทงราวกับกระดูกในอกถูกบดขยี้ทุเลาลงจนน่าประหลาด แม้เรี่ยวแรงจะฟื้นคืนมาไม่ถึงสามส่วน แต่เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่าเส้นชีพจรที่เคยถูกความเย็นยะเยือกแช่แข็ง บัดนี้เริ่มมีไออุ่นแผ่วเบาไหลเวียน ชุบชีวิตที่เกือบมอดดับให้ฟื้นคืนมาอีกครั้ง

สายตาคมกริบของอดีตแม่ทัพตวัดขึ้นมองสตรีตรงหน้า...

แววตาคู่นั้นมิได้มีเพียงเพลิงแค้นอีกต่อไป หากแต่เต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัยอย่างถึงที่สุด

เบื้องหน้าของเขา เสิ่นอวี้ชิงมิได้แสดงท่าทีหวั่นไหวต่อรังสีสังหารที่ยังคงอบอวล นางหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดขึ้นมาซับคราบเลือดตรงลำคอขาวที่เขาฝากแผลไว้ด้วยคมกระบี่อย่างใจเย็น หยาดเลือดสีชาดซึมเปรอะเนื้อผ้า ก่อนที่นางจะบรรจงจัดเก็บเข็มเงินเข้าสู่ปลอกผ้าไหมทีละเล่มอย่างประณีต

ท่วงท่านิ่งสงัดเกินวัย ชวนให้คนมองรู้สึกหงุดหงิดระคนระแวง

“วิชาแทงเข็มสกัดจุดเมื่อครู่... เจ้าไปเรียนรู้มาจากที่ใด”

เซียวเยี่ยเอ่ยถาม เสียงของเขาแหบพร่าทว่าเย็นเฉียบ

“ลูกอนุผู้ไร้ตัวตนในเรือนหลังตระกูลเสิ่น จะมีปัญญาใช้วิชาแพทย์ที่แม้แต่หมอหลวงยังไม่รู้จักได้อย่างไร! เจ้าเป็นใครกันแน่... ใครส่งเจ้ามา!”

ในหัวของเขายังคงเต็มไปด้วยความระแวง สตรีผู้นี้อาจเป็นหนอนบ่อนไส้ที่ขั้วอำนาจอื่นส่งมา หรืออาจเป็นกลลวงที่ตระกูลเสิ่นร่วมมือกับองค์รัชทายาท หวังปลิดลมหายใจสุดท้ายของเขาในคืนเข้าหอ

เสิ่นอวี้ชิงเงยหน้าขึ้น สบสายตากับบุรุษบนรถเข็นตรงๆ ไร้ความขลาดเขลาแม้เพียงเศษเสี้ยว

“ข้าคือเสิ่นอวี้ชิง บุตรสาวของอนุไป๋แห่งจวนเสนาบดี ไม่มีผู้ใดส่งข้ามาทั้งสิ้น” น้ำเสียงของนางราบเรียบ ชัดถ้อยชัดคำ “ส่วนวิชาแพทย์... ท่านแม่ของข้าเป็นผู้ถ่ายทอดให้แต่เพียงผู้เดียว นางเป็นทายาทของหมอเทวดาเร้นกาย ที่ละทิ้งยุทธภพเพื่อความรักอันโง่งม”

นางเว้นจังหวะ ปรายตามองท่อนขาที่ไร้เรี่ยวแรงของเซียวเยี่ยใต้ผ้าคลุมอย่างพินิจพิเคราะห์

“พิษเหมันต์กลืนกระดูกในร่างท่านอ๋อง เป็นพิษโบราณจากแดนประจิม มันมิได้เพียงทำลายเส้นเอ็นที่ขาทั้งสองข้าง แต่กำลังแทรกซึมเข้าสู่ไขกระดูกและขั้วหัวใจ หากเมื่อครู่ข้าไม่ลงเข็มสกัดเจ็ดจุดชีพจรเอาไว้ คืนนี้ท่านคงไม่มีชีวิตรอดพ้นยามจื่อ”

เซียวเยี่ยหรี่ตาลง สันกรามขบแน่น

เขาเป็นแม่ทัพ ผ่านศึกสงครามและความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน ย่อมรู้ดีว่าสิ่งที่นางพูดมิใช่เรื่องโป้ปด อาการชักเกร็งและกระอักเลือดเมื่อครู่รุนแรงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา หากมิได้เข็มเงินของนางยื้อชีวิตไว้ วิญญาณของเขาคงข้ามสะพานไน่เหอไปแล้วจริงๆ

“แล้วอย่างไร?”

เซียวเยี่ยเค้นเสียงต่ำ แววตากระด้างขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความอ่อนแอของตน

“คิดว่าช่วยชีวิตเปิ่นหวางไว้คราหนึ่ง แล้วข้าจะต้องสำนึกบุญคุณ ยอมรับนังหญิงละโมบที่บีบคั้นรั่วหลานจนต้องผูกคอตายเช่นเจ้ามาเป็นพระชายางั้นรึ? ฝันไปเถิด!”

ถ้อยคำนั้นยังคงเต็มไปด้วยหนามแหลมคม ทว่าเสิ่นอวี้ชิงกลับเพียงยกยิ้มบางเบา

“ท่านอ๋องเข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่เคยต้องการตำแหน่งพระชายาเอก ไม่เคยอยากได้เกียรติยศหรือความโปรดปรานจากท่านแม้แต่น้อย”

ดวงตาคู่เฉียบคมของนางทอประกายเด็ดเดี่ยว เยือกเย็นเสียจนบรรยากาศรอบกายพลันยะเยือกขึ้น

“ข้ามีข้อเสนอ... ข้ากับท่านแม่จะร่วมมือกันปรุงเทียบยา ขับพิษเหมันต์กลืนกระดูกออกจากร่าง และรักษาขาทั้งสองข้างของท่านให้กลับมาก้าวเดินได้อย่างสง่างามดั่งเดิม”

เซียวเยี่ยชะงักงัน แววตาคมกริบไหววูบด้วยความตกตะลึง ทว่าเสียงของนางยังคงเอ่ยต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง

“สิ่งที่ข้าต้องการแลกเปลี่ยน มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น...”

เสิ่นอวี้ชิงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา

“ในวันที่ท่านลุกขึ้นเดินได้ด้วยสองขาของตนเอง จงเขียนหนังสือหย่าให้ข้าหนึ่งฉบับ มอบสินเดิมของท่านแม่คืนมา และปล่อยพวกเราสองคนให้เป็นอิสระ ออกไปจากจวนแห่งนี้โดยไม่มีข้อผูกมัดใดๆ ทั้งสิ้น!”

คำพูดของนางดังก้องไปทั่วห้องหออันเงียบสงัด

หนังสือหย่างั้นรึ? อิสรภาพงั้นรึ?

สตรีที่รั่วหลานบอกว่ายอมทำทุกวิถีทาง แย่งชิงสัญญาหมั้นหมายเพื่อหวังเสวยสุขในตำแหน่งพระชายาเอก... บัดนี้กลับยืนอยู่ตรงหน้าเขา และเอ่ยปากขอ ‘หนังสือหย่า’ ตั้งแต่คืนแรกที่แต่งเข้ามา!

เซียวเยี่ยจ้องมองใบหน้างดงามที่สุขุมเกินวัยนั้นด้วยความรู้สึกสับสน ทันใดนั้น เขาก็เค้นเสียงหัวเราะเยาะหยันออกมาในลำคอ

“รักษาขาของเปิ่นหวาง? ถอนพิษเหมันต์งั้นรึ?”

เขายกยิ้มเหี้ยมเกรียม แววตาเต็มไปด้วยการดูแคลน

“แม้แต่วิหารหมอหลวง หรือหมอเทวดาทั่วยุทธภพที่เสด็จพี่ส่งมารักษา ทุกคนต่างส่ายหน้าและบอกว่าขาทั้งสองข้างนี้เน่าเปื่อยจนไร้ทางเยียวยา ทำได้เพียงนอนรอวันตายไปพร้อมกับพิษในร่างเท่านั้น... แต่เจ้า ลูกอนุที่เพิ่งพ้นวัยปักปิ่น กลับกล้าเอ่ยวาจาสามหาวว่าจะรักษาข้าให้หายดี!”

ในสายตาของเขา ข้อเสนอของนางช่างน่าขันสิ้นดี คงเป็นเพียงอุบายตื้นๆ เพื่อถ่วงเวลาเอาชีวิตรอด

“คิดจะใช้เรื่องเพ้อเจ้อนี้มาเล่นละครตบตาข้าเพื่อยื้อชีวิตงั้นรึ?”

เซียวเยี่ยกวาดสายตามองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า

“แต่ก็ดี... ในเมื่อเจ้ากล้าเอาชีวิตมารดาและตัวเจ้าเองมาเดิมพัน เปิ่นหวางก็จะรับข้อเสนอนี้!”

เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย แววตาเหี้ยมเกรียมฉายวาบออกมาอีกครา

“ข้าจะให้เวลาเจ้า! หากทำได้อย่างที่พูดจริง ในวันที่ข้าลุกขึ้นยืนได้ ข้าจะสะบัดพู่กันเขียนหนังสือหย่า ขับไล่เจ้ากับแม่ของเจ้าออกไปให้พ้นหูพ้นตาตามที่ต้องการ!”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเขากดลึกจนน่ากลัว น้ำเสียงแปรเปลี่ยนเป็นคำขู่ที่เลือดเย็น

“แต่จงจำไว้ให้ดี เสิ่นอวี้ชิง... หากพิษในร่างข้ากำเริบอีก หรือหากข้าพบว่าเจ้ามีเจตนาตุกติกแม้เพียงครึ่งก้าว ข้าจะไม่เพียงแค่เฉือนคอเจ้า แต่ข้าจะส่งคนไปลากคอแม่ของเจ้าที่จวนเสนาบดี มาสับร่างเป็นหมื่นชิ้น แล้วโยนให้สุนัขกินต่อหน้าเจ้าทันที!”

ท่ามกลางคำขู่อันโหดเหี้ยม เสิ่นอวี้ชิงกลับไม่แม้แต่จะกะพริบตา นางยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะอ่านความรู้สึก

“คำไหนคำนั้นเพคะท่านอ๋อง...”

นางสบตาเขาอย่างไม่สะทกสะท้าน

“เมื่อถึงวันนั้น หวังว่าท่านจะไม่กลืนน้ำลายตัวเองก็แล้วกัน”