บทที่ 7

บทที่ 7

หลังจากสั่งสอนสาวใช้ทั้งสองจนเข็ดหลาบ เรือนชิงเหยาก็เปลี่ยนสภาพจากเรือนร้างทรุดโทรม กลายเป็นที่พักแสนสบายในพริบตา

เตาผิงมุมห้องถูกเติมด้วยถ่านไร้ควันชั้นดี ส่งไออุ่นขับไล่ลมหนาวนอกหน้าต่างจนหมดสิ้น ฟูกหนานุ่มและผ้าห่มขนสัตว์สะอาดเอี่ยมถูกนำมาปูลาดบนเตียงอย่างประณีต บนโต๊ะอาหารมีทั้งไก่ตุ๋นยาจีนส่งควันกรุ่น และหมูสามชั้นผัดซอสรสเข้มข้นวางเรียงราย

เสิ่นอวี้ชิงนั่งคีบเนื้อเข้าปากพลางจิบชาร้อนอย่างสบายอารมณ์

ส่วนชุ่ยเอ๋อร์กับหวังมามา ทั้งสองยืนตัวลีบ หลุบตาต่ำอยู่ตรงมุมเสา รอยเล็บและคราบเลือดบนใบหน้าเริ่มแห้งกรัง ทว่าพวกนางไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เพียงแค่เสิ่นอวี้ชิงปรายตามองมา ทั้งคู่ก็สะดุ้งสุดตัว ขาสั่นระริกด้วยความหวาดผวา กลัวว่าพิษในร่างจะกำเริบขึ้นมาอีกครา

“พวกเจ้าออกไปเฝ้าข้างนอก ใครแอบมาแถวนี้ก็หาทางไล่ไปให้หมด”

เสิ่นอวี้ชิงวางตะเกียบลงแล้วเอ่ยสั่งเสียงเรียบ

“จะ... เจ้าค่ะพระชายา!”

สองสาวใช้รีบย่อกายรับคำอย่างลนลาน แทบจะคลานถอยหลังออกจากห้อง แล้วดึงบานประตูปิดให้อย่างเบามือที่สุด ราวกับกลัวจะรบกวนเวลาพักผ่อนของนางพญามาร

เมื่อความเงียบสงบกลับคืนมา เสิ่นอวี้ชิงจึงลุกขึ้นเดินตรงไปยังหน้าต่างบานเล็กด้านหลังเรือน

นกพิราบสื่อสารขนสีเทาตัวหนึ่งเกาะนิ่งรออยู่บนกิ่งไผ่ก่อนแล้ว ที่ข้อเท้าของมันผูกหลอดไม้ไผ่ขนาดจิ๋วเอาไว้ นางปลดหลอดไม้ออกมาอย่างชำนาญ คลี่แผ่นกระดาษบางด้านในออกอ่าน ลายพู่กันอันคุ้นเคยของท่านแม่แจกแจงอาการและวิธีรักษาของเยี่ยอ๋องไว้อย่างละเอียดถี่ถ้วน

‘พิษเหมันต์ในร่างเยี่ยอ๋องซึมลึกถึงกระดูก เส้นเอ็นขาสองข้างตายสนิท ถ้าจะขับพิษรอบแรก ต้องใช้สมุนไพรธาตุร้อนระดับสูง ทั้งโสมเพลิงร้อยปี บัวหิมะ หญ้าเกล็ดมังกร แล้วก็ดีงูเหลือมทองคำ...’

เสิ่นอวี้ชิงกวาดสายตาอ่านรายการยาแล้วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

ของแต่ละอย่างในเทียบยานี้ล้วนหายากระดับตำนาน หากร้านขายยาของชาวบ้านทั่วไปมีขายก็คงเป็นเรื่องประหลาด ต่อให้นางกับท่านแม่พอจะลอบตามหามาได้ แต่เหตุใดพวกนางต้องควักเนื้อและลงแรงตัวเองเพื่อบุรุษผู้นี้ด้วยเล่า?

คนอยากหายคือเซียวเยี่ย จวนเยี่ยอ๋องรวยล้นฟ้า อดีตแม่ทัพใหญ่ผู้กุมกำลังทหารย่อมมีคลังสมบัติส่วนตัวที่อัดแน่นไปด้วยของพระราชทานล้ำค่าจนฝุ่นจับ ถ้าเขาอยากกลับมาเดินเหินได้เหมือนคนปกติ... เขาก็ต้องเป็นคนจ่ายสิ!

คิดได้ดังนั้น เสิ่นอวี้ชิงก็พับเทียบยาซ่อนเข้าไว้ในแขนเสื้อ

ทางเดินทอดยาวจากท้ายจวนมุ่งหน้าสู่เรือนหลัก

เสิ่นอวี้ชิงก้าวเดินอย่างมั่นคง ชายกระโปรงสีแดงสะบัดเบาๆ ตามจังหวะฝีเท้า ทว่ายังไม่ทันจะก้าวพ้นลานหินหน้าเรือนใหญ่ ร่างคุ้นตาก็ปรี่เข้ามาขวางหน้า

“หยุดนะ! ท่านอ๋องสั่งขังเจ้าไว้ กล้าดียังไงมาเดินเพ่นพ่าน!”

พ่อบ้านหลี่ที่กำลังเดินตรวจตราความเรียบร้อยรอบเรือนใหญ่ตวาดลั่น สีหน้าบึ้งตึงเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ทหารยามร่างกำยำสองนายข้างกายรีบชักทวนเหล็กกล้าขึ้นมาประสานกันขวางทางนางไว้ทันที

เสิ่นอวี้ชิงหยุดฝีเท้าลงอย่างไม่สะทกสะท้าน นางยกมือขึ้นกอดอก ปรายสายตามองพ่อบ้านชราด้วยแววตานิ่งสนิท

“หากอยากให้เจ้านายของพวกเจ้าตายคาเก้าอี้เข็น ก็ขวางต่อไป”

น้ำเสียงของนางราบเรียบ เยือกเย็น แต่เด็ดขาดจนทหารยามทั้งสองชะงัก

“ไปบอกท่านอ๋องของเจ้า... ข้ามาคุยเรื่องข้อตกลง หากยังอยากนอนรอวันตายก็ไม่ต้องเปิดประตู แต่ถ้ายังอยากมีชีวิตรอด ก็สั่งคนหลีกทางไปเสีย!”

“เจ้า... สามหาว!” พ่อบ้านหลี่ชี้นิ้วสั่นเทา

“ให้เข้ามา!”

เสียงตวาดห้วนทรงอำนาจดังลอดออกมาจากประตูห้องหนังสือ พ่อบ้านหลี่สะดุ้งโหยง กลืนคำด่าลงคอแทบไม่ทัน จำใจต้องส่งสัญญาณให้ทหารยามลดทวนลง แล้วเปิดทางให้นางอย่างเลี่ยงไม่ได้

ภายในห้องหนังสืออันโอ่อ่า เซียวเยี่ยนั่งอยู่บนรถเข็นไม้สีดำสนิท

ใบหน้าคมคายยังคงซีดเซียวจากพิษตกค้าง ทว่าแววตากลับดุดันและเฉียบคม เขากำลังตรวจดูม้วนแผนที่ยุทธศาสตร์ทางทหาร พอได้ยินเสียงฝีเท้าและเห็นหน้านาง แววตาคมกริบก็ฉายประกายรังเกียจออกมาอย่างเปิดเผย

“คิดว่าข้าไม่กล้าหักขาเจ้าหรือไร ถึงได้กล้าขัดคำสั่งก้าวออกมาจากเรือนร้าง”

เสิ่นอวี้ชิงไม่สะทกสะท้านต่อรังสีอำมหิตแม้แต่น้อย นางก้าวตรงเข้าไปที่โต๊ะหนังสือไม้พะยูง หยิบเทียบยาในแขนเสื้อออกวางกระแทกลงตรงหน้าเขาอย่างไม่เกรงใจ

“ก่อนที่ท่านอ๋องจะคิดหักขาข้า... มิสู้เอาเวลามาห่วงขาทั้งสองข้างของท่านก่อนดีกว่าหรือ”

เซียวเยี่ยขมวดคิ้วแน่น ปรายตามองแผ่นกระดาษตรงหน้าอย่างระแวง

“นี่อะไร”

“รายการยาสำหรับขับพิษรอบแรก”

นางเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา

“ในเมื่อเราตกลงกันแล้วว่าข้าจะรักษาขาให้แลกกับหนังสือหย่า ตอนนี้ก็ถึงเวลาที่ท่านต้องทำหน้าที่ของตัวเอง”

“หน้าที่ของข้า?” ชายหนุ่มเค้นเสียงหัวเราะ ยกคางขึ้นมองนางด้วยสายตาดูแคลน “เจ้าเป็นคนเสนอตัวมารักษา แล้วข้าต้องทำหน้าที่อันใดอีก”

“เปิดคลังสมบัติแล้วเอาของพวกนี้มาให้ข้าอย่างไรเล่า”

เสิ่นอวี้ชิงชี้นิ้วลงบนรายชื่อตัวยาแต่ละบรรทัด

“โสมเพลิงร้อยปี บัวหิมะ หญ้าเกล็ดมังกร ดีงูเหลือมทองคำ รวมทั้งกระทะทองแดงกับถ่านอย่างดี ทั้งหมดนี้จวนอ๋องมีครบอยู่แล้ว ถ้าอยากเดินได้ พรุ่งนี้เช้าส่งคนขนไปให้ข้าที่เรือนชิงเหยาให้ครบ”

เซียวเยี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง เขากวาดสายตามองตัวยาแต่ละชนิดในกระดาษด้วยความประหลาดใจ สมุนไพรพวกนี้ล้วนมีฤทธิ์ร้อนรุนแรง หมอหลวงคนไหนก็ไม่เคยคิดกล้าใช้กับร่างกายที่อ่อนแอของเขา

ทว่าพอนึกถึงสายเลือดและที่มาของนาง เขาก็ปัดกระดาษทิ้งลงบนโต๊ะอย่างไม่ไยดี

“สมุนไพรพวกนี้มีค่ามหาศาล คิดจะหลอกเอาของในคลังข้าไปขายเอาเงินเข้ากระเป๋าตัวเองงั้นสิ? สตรีหน้าเลือด”

เสิ่นอวี้ชิงได้ยินข้อหานั้นแล้วแทบอยากจะถอนหายใจออกมาด้วยความระอา

“ท่านอ๋อง ถ้าข้าอยากได้เงิน ข้าปล่อยให้ท่านตายไปตั้งแต่เมื่อคืนไม่สบายกว่าหรือ?”

นางก้าวประชิดเข้าไปอีกก้าว โน้มตัวลงไปสบสายตากับเขาตรงๆ ในระยะกระชั้นชิด

“พอท่านตาย ข้าในฐานะพระชายาเอกก็ได้เสวยสุขบนกองสมบัติของท่านคนเดียวทั้งจวน ไม่ต้องมาเหนื่อยต้มยาฝังเข็มให้เปลืองแรงด้วยซ้ำ”

“เจ้า!”

“ของในคลัง ต่อให้มีค่าล้นฟ้า หากท่านตายไปก็ขนลงหลุมศพไม่ได้หรอกนะ”

เสิ่นอวี้ชิงเหยียดยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น

“เลือกระหว่างสมุนไพรในคลัง กับการได้กลับมาเดินเหินเหมือนคนปกติ... คนฉลาดอย่างท่านอ๋อง คงคิดได้ไม่ยากหรอกจริงไหมเพคะ?”

“เสิ่นอวี้ชิง!”

ปัง!

เซียวเยี่ยตบโต๊ะไม้หนาหนักเสียงดังสนั่น ร่างกายท่อนบนสั่นสะท้านด้วยโทสะ แววตาวาวโรจน์จนแทบจะแผดเผานางให้เป็นจุณ

ไม่เคยมีสตรีคนไหนกล้าต่อปากต่อคำ หรือยืนด่าทอว่าเขาโง่เง่าต่อหน้าต่อตาเช่นนี้มาก่อนในชีวิต!

ทว่าเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่เฉียบคมที่เปี่ยมด้วยความมุ่งมั่นคู่นั้น ที่ไม่มีร่องรอยแห่งความหวาดหวั่นหรือหลบเลี่ยงเลยแม้แต่น้อย เซียวเยี่ยกลับเป็นฝ่ายต้องกัดฟันสะกดอารมณ์คลุ้มคลั่งลงไปในอก

เขาแค่นเสียงในลำคอ ควักป้ายหยกประจำตัวลายพยัคฆ์เหวี่ยงใส่พ่อบ้านหลี่ที่ยืนหน้าซีดรออยู่หน้าห้อง

“เปิดคลัง... เอาของตามเทียบยานี้ไปส่งให้นางให้หมด!”

เขากวาดตามองเสิ่นอวี้ชิงอีกครั้ง แววตาคมกริบและเย็นยะเยือก

“แต่จำไว้ ถ้าของพวกนี้ไม่ได้ผล หรือเจ้ามีลูกไม้อะไรตุกติก ข้าจะใช้กระทะทองแดงนั่นแหละ ต้มเจ้าแทนยา!”

เสิ่นอวี้ชิงไม่ได้กลัวคำขู่นั้นเลยสักนิด นางก้มลงหยิบเทียบยาบนโต๊ะกลับคืนมาอย่างใจเย็น พลางส่งยิ้มรับอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า

“งั้นก็เตรียมตัวรับความทรมานไว้ให้ดีเถอะเพคะ...ท่านอ๋อง”

นางสบตาเขาอย่างไม่สะทกสะท้าน