ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ

“บ้าจริง!! เสื้อผ้าเขาไปไหนว่ะ…แล้วจะเรียกผู้หญิงคนนั้นยังไง”

และในขณะที่เขาใช้ความพยายามเขี่ยผ้าห่มผืนบางขึ้นมานั้น จู่ๆร่างที่นอนหลับตาพริ้มอยู่นั้นก็ลืมตาขึ้นมาพร้อมทั้งลุกขึ้นมานั่งพลางเอ่ยถามอย่างงัวเงีย

“อ้าว!! ได้สติแล้วเหรอคุณ…รู้สึกเป็นยังไงบ้าง”

หญิงสาวคนนั้นผุดลุกขึ้นทั้งยังเดินตรงมายังเขาที่นั่งพยายามยื่นเท้าเขี่ยผ้าห่มอ้าปากค้าง ดวงตาคมเบิกกว้างชะงักค้างไปชั่วขณะ หญิงสาวคนนั้นก็ก้มลงหยิบผ้าห่มที่เขาพยายามเขี่ยมันนั้นขึ้นมา

“เออ…คือ…”

เขาได้แต่ตะกุกตะกัก มองใบหน้านวลเนียนนั้นสลับกับผ้าห่มที่เธอถืออยู่ในมือ แต่แล้วจู่ๆมือเล็กๆนั้นก็จัดการประคองขาขาวๆของเขาขึ้นไว้บนเตียงพลางบ่นงึมงำฟังไม่ได้ศัพท์ ไม่มีอาการขัดเขินที่เห็นร่างเปลือยเปล่าของเขาเลยแม้แต่น้อย

“ขึ้นไปเลย แล้วก็นอนลงไปเลยนะ น้ำเกลือจะหมดกระปุกแล้ว ปวดแผลมั้ย จำอะไรได้หรือเปล่า”

เธอทำเหมือนกับชินชากับร่างเปลือยเปล่าของเขา ทั้งยังคลี่ผ้าห่มคลุมร่างให้อีกต่างหาก

“ที่นี่ที่ไหน แล้วคุณเป็นใคร”

ขุนเขาถามขึ้น ในขณะที่นอนนิ่งให้คนตัวเล็กจับดูโน้นดูนี่ไปเรื่อย

“คุณทำเครื่องบินตกในหุบเขา พวกชาวบ้านขึ้นไปหาของป่าแถวนั้นเห็นเข้าพอดี เลยช่วยพาคุณมาที่นี่”

หญิงสาวตอบ มือยังคงง่วนอยู่กับสายน้ำเกลือ

“คุณเป็นหมอเหรอ”

ชายหนุ่มถาม

“อืม…คุณชื่ออะไร จำชื่อตัวเองได้มั้ย หวังว่าสมองคงไม่กระทบกระเทือนนะ บอกชื่อ นามสกุล อายุของคุณมา”

หญิงสาวถามขึ้น

“ผมชื่อ ขุนเขา คีธ ฮาน อายุ 32 ปี เรียกขุนเฉยๆก็ได้ แล้วคุณ…”

ขุนเขาตอบพลางละท้ายประโยคไว้เป็นเชิงถาม

“ฉันชื่อม่อนดอย เรียกม่อนเฉยๆก็ได้ ฉันแก่กว่าคุณสี่ปี จะเรียกพี่ก็ได้นะไม่ขัด”

หญิงสาวตอบพลางยิ้มน้อยๆส่งมาให้กับเขา ชายหนุ่มชะงักในยิ้มละไมที่ส่งมาให้ แก่กว่าเขาสี่ปีอย่างนั้นเหรอ…เขานึกว่าเธอเป็นเด็กเรียนมหาลัยเสียอีก

“คุณหิวมั้ย ฉันต้มข้าวต้มไว้ให้คุณแล้ว เดี๋ยวไปอุ่นแล้วจะยกมาให้”

เธอบอกพลางทำท่าจะเดินหันหลังไป แต่เขาเรียกไว้เสียก่อน ร่างบางชะงักเล็กน้อย หันมาเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม

“เออ…คือ…เสื้อผ้าผม…”

ขุนเขาเอ่ยเสียงเบาไม่อาจสบดวงตากลมโตที่มองมา เธอคงจะเห็นทุกซอกทุกมุมของร่างกายเขาหมดแล้ว รวมไปถึง…ตรงนั้นด้วย…น้องชายฝังมุกแท้เจ็ดเม็ดของเขา แต่เห็นเธอนิ่งๆเฉยๆคงจะไม่คิดอะไรมากหรอกมั้ง ยิ่งถ้าเธอเป็นหมอ เรื่องแบบนี้เรื่องเล็ก

“อ่อ…ขอโทษทีเสื้อผ้าคุณฉันต้องตัดออกเพื่อทำแผลให้คุณน่ะ เดี๋ยวฉันหาเสื้อผ้ามาให้คุณใส่ไปพลางๆก่อนแล้วกันนะ”

ม่อนดอยเอ่ยก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าไปในห้องอีกด้านหนึ่งของตัวบ้านเขาคิดว่าคงจะเป็นห้องนอนของหญิงสาวซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก และเพียงชั่วอึดใจเดียวร่างบางก็เดินออกมาพร้อมกับเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงเลผืนยาวสีเลือดหมูส่งมาให้กับชายหนุ่ม

ขุนเขารับไว้พลางเอ่ยขอบคุณเบาๆ

“ขอบคุณครับ”

“เสื้อกับกางเกงของฉันเอง คุณคงไม่ถือสา”

ม่อนดอยบอกพลางก้มดึงเข็มน้ำเกลือออกจากหลังมือขาว และหันหลังเดินออกไป

ขุนเขามองตามแผ่นหลังบางๆนั้นไปจนหญิงสาวเดินลับสายตา ก่อนจะหันมาจัดการกับตัวเองอย่างทุลักทุเล โดยเขาสวมเพียงแค่กางเกงเท่านั้นส่วนเสื้อเพียงแค่ขยับแขนยังทำไม่ได้เลย แล้วจะให้เขายกแขนขึ้นสวมเสื้อได้ยังไงกัน

“อ่ะ ข้าวต้มร้อนๆ กินเสร็จแล้วจะได้กินยา”

ร่างบางเดินออกมาพร้อมกับชามข้าวต้มร้อนๆหอมกรุ่นควันฉุยลอยแตะจมูกโด่ง ทำให้ท้องของเขาร้องออกมาอย่างห้ามไม่ได้

ม่อนดอยจัดการวางชามข้าวต้มลงบนโต๊ะไม้ตรงหน้าโซฟาไม้ที่เธอนอนอยู่ในตอนแรก แล้วเดินมาพยุงร่างสูงซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลนักพามานั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตรงหน้าโต๊ะที่วางชามข้าวต้มร้อนๆ

“ขอบคุณครับ…เออ…แล้วคุณม่อนไม่ทานด้วยกันเหรอครับ”

ชายหนุ่มถาม

“ไม่อ่ะ…ฉันพึ่งกินไปเมื่อตอนหัวค่ำนี่เอง คุณกินเถอะ กินเสร็จแล้วจะได้ทานยา”

ม่อนดอยตอบพลางทำท่าหยิบหนังสือนิยายแนวโรมานซ์ที่เธอชอบขึ้นมาอ่านต่อจากที่อ่านค้างไว้ ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นร่างสูงใช้มือยกช้อนตักข้าวต้มด้วยท่าทีเก้ๆกังๆ

“ทำไม…ปวดแขนเหรอ”

ม่อนดอยอดที่จะถามออกไปไม่ได้

“นิดหน่อยครับ พอดีผมถนัดซ้าย เลยไม่ชินกับมือขวาเท่าไหร่น่ะครับ”

ขุนเขาตอบพลางยิ้มอายๆ ยังคงพยายามใช้มือข้างไม่ถนัดตักข้าวต้มใส่ปาก แต่ก็เป็นไปด้วยความทุลักทุเล จนม่อนดอยยิ้มน้อยๆอย่างอ่อนใจ

น่ารักแหะ…ท่าทางเหมือนเด็กน้อยพึ่งหัดกินข้าวเลย…อิอิ ม่อนดอยคิด

“มานี่ เดี๋ยวพี่ป้อน”

ม่อนดอยบอกออกไปอย่างลืมตัว พลางถือวิสาสะคว้าช้อนในมือขาวตักข้าวต้มเป่าให้ไอร้อนจางหายก่อนจะยกขึ้นจาอไปที่ริมฝีปากหยักบาง พลางทำปากอ้าราวกับป้อนข้าวเด็กน้อยไม่มีผิด

“อ้า…”

ขุนเขาอ้าปากงับข้าวต้มที่ร่างบางส่งมาให้โดยอัตโนมัติ

ขุนเขามองการกระทำของหญิงสาวที่ทำราวกับเขาเป็นเด็กน้อยทั้งคำเรียกแทนตัวเองว่าพี่ของเธอนั้นอีก มันแปลกๆในความรู้สึกของเขาอยู่นะ

ด้วยความที่เขาเป็นลูกชายคนเดียว และตั้งแต่เขาจำความได้ไม่เคยมีใครปฏิบัติต่อเขาแบบนี้ มีแต่จะเกรงกลัวและปฏิบัติต่อเขาแบบเจ้านายกับลูกน้องทั้งนั้น หรือไม่ก็เอาอกเอาใจเขาด้วยต้องการสิ่งตอบแทนเสียมากกว่า

รึว่า…ที่เธอเอาใจเขาแบบนี้เพราะรู้ว่าเขาเป็นใครอย่างนั้นหรือ? ในเมื่อเธอรู้ชื่อนามสกุลของเขาแล้วจะไม่รู้จักฐานะของเขาอย่างนั้นหรือ? เป็นไปไม่ได้น่า…ตอนนี้ไม่มีใครไม่รู้จัก ขุนเขา คีธ ฮาน หรอก ตามสื่อโซเชี่ยลทั้งในและต่างประเทศต่างประโคมข่าวของเขาไม่เว้นแต่ละวัน เป็นไปไม่ได้ว่าจะไม่รู้จักเขา ฮึ! ขุนเขาคิด

“ผมอิ่มแล้ว”

ม่อนดอยชะงักมือที่กำลังจะส่งช้อนเข้าไปยังปากหยัก มองใบหน้าหล่อเหลาที่หันหนีช้อนที่เธอกำลังจะป้อนให้ พลางหรี่ตามองใบหน้าที่แลดูอ่อนเยาว์ของคนตรงหน้าและท่าทีที่แข็งขมึงเอาแต่ใจที่เปลี่ยนไปของชายหนุ่ม

“ไม่เอาน่าเด็กดี กินอีกหน่อย จะหมดแล้ว กินเสร็จจะได้กินยาแล้วพักผ่อน พรุ่งนี้ถ้าอาการของเธอดีขึ้น พี่จะพาไปสำรวจตรงที่ๆเธอทำเครื่องบินตก”

หญิงสาวเอ่ยเสียงอ่อนเหมือนปลอบเด็กแถมด้วยท่าทีเหมือนกำลังหลอกล่อเด็กน้อยไปเดินซื้อขนมอะไรแบบนั้น

นี่เธอคิดว่าเขาเป็นเด็กรึยังไงกัน แค่เกิดก่อนสี่ปีเอง แถมหน้าตาเขาเชื่อว่าเธอหน้าตาดูรุ่นราวคราวเดียวกับเขาหรือว่าแลดูอ่อนกว่าเสียด้วยซ้ำ ไม่พูดเปล่ามือเล็กๆนั้นยังเอื้อมมาเชยคางที่มีไรหนวดเขียวๆของเขาทำท่าพยักเพยิดให้เขาอ้าปากรับเอาช้อนที่แตะอยู่ตรงริมฝีปากหยักให้ได้

จนชายหนุ่มต้องจำยอมอ้าปากงับเอาช้อนข้าวต้มนั้นเข้าไป

ม่อนดอยมองการกระทำนั้นอย่างพอใจ น่ารักดีแฮะ…คิดถึงตอนอาทิวไม่สบายเลย เธอก็ต้องบังคับป้อนข้าวให้แบบนี้

“เก่งที่สุดครับ อ่ะ ต่อไปก็กินยา จะได้หายไวๆ”

ร่างบางเอ่ยชมราวกับเขาเป็นเด็กๆ แต่ไม่รู้ทำไมเขากลับชอบที่เธอทำกับเขาแบบนี้แหะ…