- 7 - โทษทีที่หยาบคาย

- 7 -

โทษทีที่หยาบคาย

"ไอ้มนต์ เดี๋ยวนี้ไปไหนคนเดียวบ่อย ๆ มันนัดกับใครนักหนาวะ" ธันวาหนึ่งในกลุ่มเพื่อนเริ่มตั้งคำถามขึ้น เมื่อน้ำมนต์ขอตัวไปทำธุระส่วนตัว โดยไม่สนใจเพื่อนในกลุ่มเหมือนอย่างทุกที

"ปกติมันไม่กล้าไปไหนมาไหนคนเดียวนี่...ได้ผัวแล้วเหรอ?" เลิฟเพื่อนในกลุ่มอีกคนเท้าคาง และทำสีหน้าสงสัยออกนอกหน้า

"เอาน่า เดี๋ยวก็โดนทิ้งอีกนั่นแหละ" คุณหนูหัวเราะคิกคัก

"นั่นสิ รีบ ๆ เลิกด้วยนะ ไม่มีใครให้ใช้ไปซื้อของแล้ว" นาดาวนำใบหน้าฟุบลงกับโต๊ะ เพราะขี้เกียจเดินในการชอปปิงของตนเอง

23 : 10 น.

"อือ....อื้อ...!?" เสียงที่ดังขึ้นในลำคอจากการถูกผ้าปิดปากส่งเสียงอย่างทรมานในขณะที่ถูกร่างกายที่เล็กกว่านั่งคร่อมและตอดรัดแท่งกายหนาสวมถุงยางอย่างพอใจ

"ทรมานเหรอ....เพราะแกไม่เชื่อฟังฉันยังไงล่ะ" ผมที่อยู่เหนือกว่าคุมเกม ร่างกายใต้ร่างที่พยายามส่งเสียงครางกับบั้นท้ายผมที่กำลังบดขยี้จนเสียวสะท้านไปทั่วร่างกาย

"อื้มส์~...อ่า..." ผมส่งเสียงระบายความเสียวขึ้นมาบ้าง เมื่อใกล้จะเสร็จ แต่...

"...นี่....แก...แตกแล้วเหรอ?" ผมที่กำลังเสพสุข ก้มมองคนใต้ร่างด้วยแววตาหงุดหงิด

ข้างในรับรู้ได้ถึงถุงยางที่อุ่นจนร้อนรุ่ม อีกฝ่ายแตกแล้วจริง ๆ

เรียวขาทั้งสองของผมไขว้มาด้านหน้านั่งในท่าชันเข่าโดยไม่ผละแก่นกายร้อนออก นั่งทับและใช้เท้าที่อยู่ในท่าชันเข่ากระทืบเบา ๆ ไปที่หน้าอกหนาของอีกฝ่าย

ตุบ ตุบ ตุบ

"คุณมัน..แย่มาก!" ผมหลุดคำสุภาพแต่ก็แสดงท่าทางไม่พอใจจริง ๆ ออกไป พร้อมใช้เท้าแตะ ๆ หน้าอกอีกฝ่ายแรงบ้างเบาบ้างตามอารมณ์

"มาสเตอร์...เขามันไม่ดี..มาเล่นกับผมแทนสิ" ลูกค้า..ไม่สิ ทาสเบอร์สองเข้ามาสะกิดหลังผมเบา ๆ เหมือนกลัวจะโดนลงโทษที่แตะตัวโดยไม่ได้รับอนุญาต

"รอก่อน..." ผมถอนหายใจ ก่อนจะค่อย ๆ ผละตัวออกจากแท่งร้อนจนน้ำสีใสหยดตามง่ามขาเนียน

"ฟู่ว..." เสียงหายใจหอบของผมดังเป็นระยะ จนตัวเองผละตัวออกจากแท่งอุ่นได้

"มาสเตอร์/เจ้านายเหยียบผมหน่อยสิ" เสียงออดอ้อนผิดกับร่างกายใหญ่โตของลูกค้าประจำทั้งสองคนกำลังคุกเข่าให้ได้รับการลงโทษแบบที่ชอบ

ผมมองทั้งสองและแอบถอนหายใจรอบที่ล้าน...

.

.

"อ่า...ขอโทษครับมาสเตอร์..ผมหมดแรงแล้ว..." ทาสเบอร์หนึ่งกลับไปแล้วเหลือแค่ทาสเบอร์สองที่ยังนอนโรยรินเพราะโดนผมเล่นซะหนักจนไม่มีแรงจะลุก

อย่างที่บอก...ผมเซ็กซ์จัดจนแฟนเก่าเคยไล่ไปนอนกับคนอื่นเพื่อไม่ให้ตัวเองขาดน้ำตายมาแล้ว 

ช่วงแรก ๆ ผมกลัวจะทำให้ลูกค้าไม่พอใจ แต่มันก็ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้ว...เรียกได้ว่า ผมกลับชอบทำรุนแรงซะแล้ว 

'อ่า...เป็นคนไม่ดีเอาซะเลย' 

ผมนั่งกุมใบหน้าตนเอง ก่อนจะหันมองคุณซี ที่ผมเรียกเขาว่าทาสเบอร์สอง...ก็เขาจ้างให้เรียกอย่างนั้นละนะ 

"ไอ้อ่อน..." ผมงึมงำเบา ๆ แต่ดังพอให้อีกฝ่ายได้ยินตามความตั้งใจ 

"ขอโทษครับมาสเตอร์" คุณซีรีบดีดตัวที่อ่อนแรงของตัวเองมาเกาะแข้งเกาะขาผมที่นั่งอยู่บนเตียง

ใช่...คุณซีนอนอยู่ที่พื้น

"...." ผมเงียบไม่ตอบอะไร 

เริ่มชินกับการอยู่เหนือกว่าแล้ว...

กริ๊ง....

เสียงนาฬิกาที่ผมตั้งไว้ดังขึ้น ก่อนที่ผมจะเอื้อมไปกดปิด 

"หมดเวลาแล้วครับ" ผมกล่าวและมองอีกฝ่ายที่ทำสีหน้าเสียดายเล็ก ๆ 

"....คุณใช้เงินกับผมมากไปแล้วนะ" ผมหัวเราะเบา ๆ และให้อีกฝ่ายลุกมานั่งบนเตียงอย่างคนปกติ 

"ซื้อความสุขให้ตัวเองมันผิดรึไง มาสเตอร์" อีกฝ่ายลุกมานั่งและบิดตัวไปมา 

"ไม่ใช่เวลางานนะครับ เลิกเรียกผมว่ามาสเตอร์สักที" ผมหัวเราะเบา ๆ อีกครั้ง พร้อมก้มหน้ารับเงินในมือ 

'ซื้อความสุขเหรอ...' 

หนึ่งเดือนที่ผ่านมาผมตั้งใจทำงานนี้จนลืมไปแล้วว่าตัวเองได้เงินเยอะขนาดไหน 

จากที่กะจะทำงานเพื่อเก็บให้ได้เท่าเงินเก็บที่ถูกพี่ชายขโมยไป และจ่ายเงินค่าไฟที่บ้านหลักให้พอสำหรับเดือนนี้

แต่...เซ็กซ์มันดีมากเกินไปจนลืมคิดเรื่องเงินไปเลย

"อ่า....รู้ไหม คราวหน้าฉันจะจ่ายหนักกว่านี้ให้เธอเลิกพูดเพราะกับฉันแม้จะเลิกงานแล้ว" คุณซีกล่าว และยิ้มอย่างจริงจัง

คุณซีลูกค้าคนที่ 3 ถึงอย่างนั้นเขาขอให้ผมเรียกทาสเบอร์สอง เพื่อให้กดตัวเองแม้กระทั่งตอนเป็นทาส ยังเป็นได้แค่เบอร์สองอะไรแบบนั้น

ครั้งแรกผมทำอย่างเก้ ๆ กัง ๆ แต่เขาดูจะชอบมากเมื่อผมแสยะยิ้มตอนฝืนตัวเอง

รอยยิ้มของผม คนภายนอกบอกผมฝืนยิ้มไปงั้น ๆ แต่สำหรับเหล่าลูกค้ารสนิยมแปลกเหล่านี้ พวกเขาบอกมันเป็นรอยยิ้มและสายตาที่สมเพชเวทนาพวกเขาจนแทบจะแตกในทันที 

อ่า....ชักอยากรู้แล้วสิว่าสีหน้าผมมันเป็นยังไง 

"จะให้พูดหยาบเหรอครับ...อ่า..คุณมันนี่มันโรคจิตไปแล้ว" 

"ใช่...ผมเป็นอีตัวโรคจิตของมาสเตอร์อยู่แล้วนี่" คุณซียิ้มหยอก ก่อนจะมองด้วยสายตาหลงใหลจนผมยกยิ้มอย่างทุกทีให้ 

'เขาน่ารักดีนะ..ตอนเชื่อฟังเหมือนเด็ก3ขวบเลย' 

ต่อให้ลูกค้าจะอายุเยอะแค่ไหน พวกเขาเหมือนเด็กและสุนัขที่เชื่อฟังอยู่ดี 

"เงินนั่น มาสเตอร์จะเอาไปจ่ายค่าบ้านเหรอ...สิ้นเดือนแล้วนี่นะ" อีกฝ่ายซบไหล่เล็กเพื่อมองจำนวนเงินที่ตัวเองให้ในมือผม 

"อื้อ...ค่าน้ำค่าไฟบ้านหลักนะครับ" ผมม้วนและเก็บเข้ากระเป๋า 

"บ้านหลัก? มาสเตอร์มีหลายบ้านเหรอ? " อีกฝ่ายเลิกคิ้วถาม 

"อ่า...เปล่า แค่เป็นหน้าที่ที่จะต้องจ่ายให้ที่บ้านนะครับ" หน้าที่....ละมั้ง

"มาสเตอร์คงรักคนที่บ้านมากสินะครับ" คุณซีพูดหยอกราวคนจีบ ช่วงแรก ๆ ผมก็เขินอายเพราะคิดว่าโดนจีบ แต่พอรู้รสนิยมก็คงแค่อยากได้คำชมจากผมก็เท่านั้น 

"ไม่ได้รักครับ" ผมตอบทันทีโดยไม่มีเวลาให้คิด

"หื้อ?....ว้าว..." อีกฝ่ายนำมือป้องปากอย่างประหลาดใจ

"...ครับ?" ผมหันมองอีกฝ่ายและเลิกคิ้วมองไปด้วย หรือคำตอบผมจะทำให้เขาตกใจ 

"ตอบแบบไม่คิดเลยนะ แปลว่าพวกเขาเองก็ไม่ได้รักมาสเตอร์นะสิ" อีกฝ่ายเดาออกอย่างง่ายดาย

"....ก็ประมาณนั้นครับ เพื่อให้ตัวเองถูกรัก ผมเลยต้องทำหน้าที่ลูก อย่างรับผิดชอบค่าใช้จ่ายที่บ้านที่ผมไม่ได้อยู่ เพราะพวกเขาไล่ผมออกเองยังไงล่ะครับ" ผมยักไหล่เล็กน้อย และประชดเล็ก ๆ อย่างที่ชีวิตเมื่อไม่กี่เดือนก่อนผมคงไม่กล้าพูดออกมาแน่ ๆ

"แล้วเขาเคยทำหน้าที่แม่พ่อรึเปล่า?" คุณซีถามจี้ใจบางอย่าง จนผมค่อย ๆ เงยมองหน้าอีกฝ่าย

"...เขา..ก็ทำ" ผมก้มหน้าตอบ

".....ไม่..พวกเขาไม่เคยทำ" ผมตอบอีกครั้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองคุณซี

ด้วยความที่อีกฝ่ายอายุมากกว่ารึเปล่านะ ถึงได้มีความเป็นผู้ใหญ่ เดาชีวิตผมได้ง่าย ๆ แบบนี้

"ต่อให้มีมาสเตอร์หรือไม่มี พวกเขาก็ไม่รักมาสเตอร์อยู่ดีใช่มั้ยล่ะครับ" อีกฝ่ายยิ้มกว้าง ทำให้แวบแรกผมใจเต้นจนลืมไปว่าอีกฝ่ายเป็นลูกค้าที่รสนิยมซาดิสม์

คำพูดที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อนในชีวิต ที่ทำให้ผมฉุกคิดบางอย่างจนมองเงินในมืออย่างใจสั่น

'ซื้อความสุขให้ตัวเอง' 

"....คุณพูดถูก....ฉลาดเหมือนกันนะเรา" ผมยิ้มกว้างตอบและเอื้อมมือไปลูบศีรษะอีกฝ่ายราวลูกหมา  

"....อื้อ..." คุณซีที่ช็อตไปเพราะผมไม่เคยทำอะไรนอกเหนือจากเวลางาน จนหน้าแดงจนถึงใบหู และแลบลิ้นอย่างไม่ต้องบังคับหรือบิลด์อะไรเลย 

"แฮ่..แฮ่" เสียงหายใจราวสุนัขดังขึ้น และผมก็ชอบอีกฝ่ายในสภาพแบบนี้มาก

14 : 09 น.

ณ มหาลัย

"ช่วงนี้มึงยุ่งมากเหรอ เลิกคลาสเสร็จก็รีบออกไปเลย" ธันวาถามผมขณะเพิ่งจะเดินเข้ามานั่งที่ประจำ

"มีผัวแล้วเหรอ?" คุณหนูถามด้วยแววตาอยากรู้อยากเห็น

"ถึงว่านั่งไม่ค่อยอยู่กับที่ ไม่รู้จะรีบไปหาผัวหรือเจ็บรูตูด" เลิฟหัวเราะคิกคัก

ผมนั่งเงียบ ๆ และยิ้มแห้ง ๆ กลับไปอย่างทุกที

หนึ่งเดือนแล้ว มัวแต่สนใจแต่เรื่องอย่างว่าจนไม่ได้สนใจคำพูดเพื่อนกลุ่มนี้ตอนเรียนสักเท่าไหร่

วันนี้กะจะมาตั้งใจเรียน ก็ได้ยินคำพูดที่คุ้นเคยที่ไม่ได้สนใจมานานจนได้

"ไม่ตอบแปลว่ามีผัวจริง ๆ สินะ"

"งั้นต้องฉลอง!" นาดาวดีดตัวพูดเสียงดัง

"เจ้าของงานต้องเลี้ยงนะ!" เธอชี้มาที่ผม

ทุกคนได้ยินอย่างนั้นก็หัวเราะ และมีสายตาที่คลายใจว่าหลอกกินผมได้อย่างทุกครั้ง

แต่....

"เรามีผัวแล้วต้องเลี้ยงพวกเธอด้วยเหรอ....ทีธันวาได้กับคุณหนูไม่เห็นจะเลี้ยงเราเลย" ผมตอบหน้าตาย แต่ก็ตกใจที่ตัวเองพูดออกไปจนนำมือมาป้องปาก

.

.

.

"อ่ะ...โทษที...ลืมไปว่าธันวาไม่ได้เลิกกับเลิฟ"

นั่นคือสิ่งที่ผมตอบเป็นการแก้ตัวที่พูดจาหยาบคายกับพวกเขาเกินไป...

'เผลอพูดคำไม่ดีนอกเวลางานแล้วสิ'