บทที่ 1

ตึ้ด ตึ้ด ตึ้ด ตึ้ด ตึ้ด~~

เสียงนาฬิกาปลุกในยามเช้าสดใส ท้องฟ้าที่ปกคลุมด้วยเมฆสีฟ้าขาวอย่างสวยงาม มือเรียวของเด็กสาวที่นอนอยู่บนเตียงนิ่งค่อยๆยื่นเข้าไปที่นาฬิกาปลุกเพื่อปิดเสียงรบกวนอันน่ารำคาญนั้น

"อื้อ~~~"

ร่างบางค่อยๆพยุงตัวลุกขึ้นนั่งอย่างสะลึมสะลือก่อนที่จะค่อยๆลืมเปลือกตาทั้งสองข้างขึ้นอย่างช้าๆ มือเรียวเล็กค่อยๆเสยปรกผมขึ้นอย่างลวกๆและเดินหายเข้าไปในห้องน้ำนานนับหลายนาที

ชุดนักเรียนที่เตรียมไว้โดยผู้เป็นแม่นั้น ฉันค่อยๆสวมมันอย่างไม่รีบเร่งและสาวเท้าไปยังโต๊ะเครื่องแป้งฉีดนํ้าหอม2 3จุดพร้อมกับทาลิปมันและเดินออกไป

กลิ่นหอมของเครื่องแกงที่ฉุยอยู่รอบบ้านนั้นทำเอาท้องที่ว่างร้องไม่หยุดหย่อน ร่างบางค่อยๆเดินเข้าไปสวมกอดผู้เป็นแม่และฝังจมูกลงบนแก้มนิ่มอย่างไม่รีรอ

"อื้อ~~~ทำอะไรคะเช้านี้"

"ไปยัยเรย์ไปเรียกพี่เราไป"เสียงของแม่ที่ดังขึ้นแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรลูกสาวเลย เพียงเพราะกำลังมัวแต่ทำอาหารอยู่และมีแม่ครัวอย่างแม่ของสหรัฐที่ช่วยทำด้วย"น้าแกออกไปซื้อของ บอกว่าถ้าแกตื่นฝากไปปลุกด้วย ยังไม่ตื่นเลย"

ร่างบางผละกอดนั้นออกก่อนที่จะเดินเข้าไปในบ้านอีกหลังอย่างถือวิสาสะ ฉันเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าห้องหนึ่งก่อนที่จะใช้กำปั้นทุบประตู 2 3ครั้งแต่ก็ไม่มีวี่แววจะเปิดออกเลย ฉันจึงใช้กุญแจที่หยิบมาด้วยไขประตูนั้นไปและพบกับร่างกายที่เปียกชุ่มกำลังเปิดประตูออกมาพร้อมกับผ้าเช็ดที่พันรอบเอวแค่ผืนเดียว

"นี่พี่รัฐ ทำไมพี่ยังไม่แต่งตัวอีก"ร่างบางบ่นพรึมพรำก่อนที่จะแทรกตัวเข้าไปในห้องและฟุบลงที่ปลายเตียงของเขา

"บ่นอยู่ได้ ก็ตื่นนี่ไง รอแป๊บ"ด้วยความที่ยัยน้องอยู่ในห้อง เขาจึงเดินไปหยิบเสื้อผ้าในตู้และเข้าไปใส่ในห้องนํ้า ร่างบางที่นั่งรอจึงเดินไปจัดเก็บห้องให้เขาเพราะเขาเองไม่เคยให้ใครมาจัดห้องนอนส่วนตัวของเขาเลยนอกจากฉัน ขนาดแม่ของคนตัวสูงเองยังหวงที่จะให้เข้ามาในห้อง

พอเสร็จสิ้นทั้งสองจึงเดินไปนั่งทานข้าวที่บ้านของฉันเอง โดยที่มีแม่ของพี่รัฐและแม่ของฉันพร้อมกับพี่ชายแท้ๆมานั่งทานด้วย พอทานเสร็จทั้งสามจึงพากันเดินไปยังโรงเรียนและแยกย้ายกันไปส่วนสองสาวผู้เป็นแม่ก็ได้ออกไปดูแลจัดการร้านต่อ

@โรงเรียนดังแห่งหนึ่งในประเทศจีน

"วายุ กลางวันนี้แอบไปซื้อไอติมให้หน่อยดิ"ร่างบางที่เดินเข้าไปในห้องและฟุบนั่งลงข้างๆโต๊ะของเพื่อนสนิทอย่างวายุ วายุเป็นเพื่อนคนเดียวที่เธอสนิทสนมเป็นอย่างมาก อยู่เล่นกินนนอนด้วยกันตั้งแต่ประถมและเป็นเหมือนคนในครอบครัวเดียวกันเลยก็ว่าได้เพราะไม่มีใครคิดที่จะกล้าคบผู้หญิงแก่นๆแบบนี้เลยแม้แต่คนเดียว

และวายุเองก็มีเรย์ญ่าที่เป็นเพื่อนสนิทคนเดียวเช่นกัน แม้กระทั่งการเรียน กิจกรรมต่างๆก็ไปด้วยกันเพราะทั้งสองมีความชอบที่คล้ายๆคลึงกันจึงทำให้อยู่ด้วยกันได้โดยที่ไม่มีปัญหา

"เหอะ!!! กูตลอด"วายุหันมาบ่นฉันเหมือนทุกครั้ง เพราะพี่สหรัฐไม่ยอมให้ฉันได้กินไอติมเลย ถ้าจะกิน กินได้แค่อาทิตย์ละ4ครั้ง ฉันจึงต้องแอบไปกิน

กลางวัน~~

12.00น.

ทั้งสองเลือกที่จะไม่กินข้าวแต่ซื้อผลไม้มากินแทนเพราะไม่อยากไปแออัดในโรงอาหาร วายุยื่นไอศกรีมกรวยให้ฉันที่นั่งหน้าหงอยอยู่ที่โต๊ะ ส่วนฉันที่มีหน้าที่ไปซื้อผลไม้ก็ยื่นผลไม้ให้กับวายุไป

"รีบๆกิน กูเห็นพี่มึงกำลังเดินออกมา"

คนตัวเล็กรีบแกะไอติมอย่างเร็วรี่และไม่สนใจใครรอบๆข้างเลยด้วยซํ้า ก่อนที่จะเอาเข้าปากทันที

"หื้มมม~~ แม่งอร่อยว่ะ"แต่ยังกินไปได้ไม่เท่าไหร่คนตัวสูงอย่างพี่สหรัฐรีบพุ่งเข้ามากัดก้นไอติมทันทีในระหว่างที่ฉันเองก็กำลังกัดอยู่ทางหัวจนทำให้ไอศกรีมเลอะเปื้อนใบหน้าสวยเล็กน้อย

"อื้อ~~เปื้อนหมดเลยพี่รัฐ เช็ดให้เรย์เลย"

"ใครให้กิน!!"เสียงดุดันของคนตัวสูงที่เอ่ยขึ้นทำเอาใครได้ฟังก็ต้องเกรงกลัวกันทั้งนั้น สายตาที่จ้องมองมาอย่างขะมักเขม้นมาที่ร่างบางที่ตอนนี้กำลังนั่งหน้าจ๋อยอยู่ ฉันพยายามส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือจากพี่ชายแล้วก็เพื่อนหนุ่มของฉันเองแต่ก็ไม่มีท่าทีจะสนใจเลย

คนตัวสูงยกมือหนาขึ้นมาเช็ดไอศกรีมที่เปื้อนตรงจมูกให้ฉันก่อนที่ยัยน้องจะหยิบถุงผลไม้และป้อนเข้าปากเขาทันทีและหันมากินไอติมต่อ

"อ่ากินไปจะได้ไม่ดุ หื้มมมอร่อย"

"เรย์ เย็นนี้กลับกับไอ้รัฐนะพี่มีสาว"เสียงของพี่ชายพูดขึ้นแทรกเพื่อไม่ให้บรรยากาศเสีย ฉันพยักหน้าตอบและนั่งกินไอติมไปพร้อมกับมีสายตาดุดันจ้องมองมาที่ฉันอยู่

"มึงก็ปล่อยให้มันกินไปเหอะ อ้วนขึ้นมาเดี๋ยวก็หยุดกินเอง"

"เหอะ!! ไม่อ้วนหรอก"

"แล้วพี่จะคอยดู อ้วนขึ้นมานะไม่ต้องมาบ่น"พอจบประโยคของพี่สหรัฐฉันก็หยิบผลไม้ยัดใส่ปากเขาอีกเพื่อให้เขาเงียบและเลิกดุฉัน

กริ่งๆๆ~~~

เสียงกริ่งของโรงเรียนที่ดังขึ้นเพื่อเตือนขึ้นมาว่าตอนนี้ได้ถึงเวลากลับบ้านกันแล้ว ในขณะที่ตอนนี้เหล่าซือสาวท่านหนึ่งกำลังพูดคุยเพื่ออบรมนักเรียนในชั้นเรียนเหมือนเช่นเคยก่อนจะกลับบ้านจนเลทมาได้2นาทีจึงปล่อย ร่างบางรีบเก็บของใส่กระเป๋าและเดินออกไปนอกห้องเพื่อรอพี่สหรัฐมารับ

"มึง กูกลับก่อนนะ"วายุที่เดินออกมาพร้อมกับฉันพูดจบเขาก็รีบแยกออกไปอีกทางทันที จนผ่านไปนานนับ20นาทีและตอนนี้ก็ยังคงเหลือแต่ฉันที่ยืนรอหน้าห้องเพื่อรอพี่ชายโดยไร้ผู้คนเดินผ่าน

ร่างบางที่ยืนรออยู่นานค่อยๆทรุดตัวลงอยู่ที่หน้าห้องเรียนของฉันเอง แต่ทันใดนั้นก็ได้มีเสียงวิ่งที่ตรงเข้ามาเธอจึงค่อยๆลุกก่อนที่ลำแขนแกร่งจะเข้ามากอดคอยัยน้องและเดินไปพร้อมกัน

"หน้าบึ้งทำไม"พี่สหรัฐหยุดนิ่งพร้อมกับโอบรัดตัวยัยน้องไว้เพื่อต้องการคำตอบแต่ร่างบางกลับไม่ได้พูดตอบกลับอะไรทำได้แค่ส่ายหัวเพื่อให้คำตอบว่าไม่ได้เป็นอะไร สีหน้าของฉันที่ดูหมองเพราะเขาปล่อยให้ฉันยืนรอตรงนั้นคนเดียว ขาวเรียวเริ่มสลัดตัวและเดินตรงไปทันที

"แล้วเป็นอะไร พี่จดงานอ่ะนี่รีบสุดแล้วนะ เอ่อนี่เย็นนี้ไปจัดห้องให้ด้วย"

"เมื่อเช้าเรย์เข้าไปก็ไม่เห็นจะสกปรกเลย"ร่างบางหยุดนิ่งและยืนมองหน้าเขาไปเพราะเมื่อเช้าตอนที่ฉันเข้าไปจัดเก็บของนิดหน่อยก็เสร็จแล้วไม่เห็นสกปรกเลย

"อีกอย่างนะ วันนี้เรย์มีงาน ไม่ว่าง"

หลังจากนั้นเองทั้งสองก็เดินกลับไปที่บ้านพร้อมกันโดยตลอดทั้งทางก็ไม่ได้พูดหรือคุยต่อกันเลยแม้แต่น้อย พอกลับมาถึงบ้านก็มานั่งทานข้าวที่แม่ของฉันและเขาเตรียมไว้ให้ก่อนที่จะออกไปดูแลร้านในรอบกลางคืนหลังจากที่กลับมาในช่วงบ่ายแล้ว

แม่ของทั้งสองร่วมหุ้นกันเปิดร้านคาเฟ่และชาบู จึงต้องเข้าไปดูแลร้านในช่วงเช้าแค่ไม่กี่ชั่วโมงแล้วก็กลับมาที่บ้าน พอช่วงเวลาใกล้บ่าย3ก็เข้าครัวทำอาหารเสร็จก็ต้องไปดูร้านแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็กลับบ้านอีก

"หือ พี่รัฐเรย์อยากกินเกี๊ยวนํ้าอ่ะ"ร่างบางที่นั่งลงกับโต๊ะก่อนที่คนตัวสูงจะเดินเข้าไปหยิบอาหารมาวางไว้และฟุบนั่งลง ฉันขยับเข้าไปอ้อนพี่ชายอย่างเช่นเคยด้วยสีหน้าและแววตาที่น่าเอ็นดู

"พี่รัฐบอกม๊าให้หน่อยสิ นะคะ พี่รัฐเป็นลูกรักม๊าอ่ะเรย์ขอม๊าทำม๊ายังไม่ทำให้เรย์เลย "

คนตัวสูงยังคงนั่งนิ่งก่อนที่จะหยักคิ้วเพื่อให้คำตอบของฉันและไม่ได้พูดอะไรแต่กลับสนใจมือถือที่อยู่ตรงหน้าแทน ร่างบางที่เห็นแบบนั้นจึงยิ้มดีใจและกลับไปนั่งที่ก่อนที่จะหยิบอาหารใส่ปากจนแก้มตุ่ยทั้งสองข้างที่มีแต่อาหารและรอยยิ้มทำเอาเขานั้นหลุดขำเลยทีเดียว

"มีข้อแลกเปลี่ยน"เรย์ญ่าที่กำลังตักอาหารใส่ปากเพิ่มนั้นกลับชะงัก ใบหน้าที่มึนงงก่อนที่สหรัฐจะวางทุกอย่างลงและนั่งพิงตัวกับเก้าอี้พร้อมกับแขนแกร่งทั้งสองที่กอดอกเอาไว้

"ป้อนให้พี่"

เธอถอนหายใจไปเฮือกหนึ่งแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมากแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เพราะอยากกินมากๆ คนตัวเล็กจึงวางทุกอย่างลงก่อนที่จะขยับตัวเข้าหาสหรัฐและป้อนอาหารให้กับเขาที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่สลับกับป้อนเข้าปากตัวเองด้วย

หลังจากนั้นเองทั้งฉันและเขาก็จัดเก็บอาหารก่อนที่จะแยกย้ายกันไปนอน ปกติเวลาไม่มีใครอยู่บ้านแบบนี้ฉันมักจะไปนอนกับพี่พระรามไม่งั้นก็พี่สหรัฐเพราะไม่อยากอยู่คนเดียว

วันนี้ก็เช่นกันฉันรีบเข้าไปอาบนํ้าพร้อมกับสวมใส่เสื้อยืดสีเทาและกางเกงขายาวลายสก๊อตสีขาวดำเดินถือหมอนหนุนประจำตัวไปยังห้องนอนของพี่สหรัฐและฟุบนอนไป แม่ของทั้งสองไม่ได้ว่าอะไรเพราะคิดว่าเห็นกันมาตั้งแต่เด็กและทั้งสองก็เป็นแค่พี่น้องกัน

พวกฉันก็คิดเช่นนั้นแต่มีแต่แม่ของเขาและฉันที่คิดแปลกไปอยากให้พี่รัฐกับฉันนั้นคบกัน แต่พวกฉันก็ไม่ได้สนใจอะไรทั้งนั้น ร่างบางที่นอนริมเตียงเพราะเกรงใจเจ้าของห้องที่สุดแสนจะเย็นชา ก่อนที่จะมีมือหนาค่อยๆโอบเข้ามาสวมกอดและดึงเธอเข้าไปหา

"อื้อ~~"

"ขยับเข้ามาเดี๋ยวก็ตกเตียงเอา ยัยขี้เซา"คนตัวสูงบ่นพึมพำและยังคงสวมกอดเธออยู่เช่นนี้ไปจนถึงเช้า