บทที่ 2

ตึ้ด ตึ้ด ตึ้ด ตึ้ด~~

เป็นอีกวันที่นาฬิกาปลุกแบบนี้แต่นี้เป็นห้องของเขาเอง เสียงนาฬิกาไม่เคยทำให้เขาตื่นขึ้นมาเลย และทุกครั้งที่มานอนห้องของคนตัวสูง ฉันก็ต้องรีบลุกและอ้อมไปปิดนาฬิกาทุกที

แต่ครั้งนี้ที่แปลกๆไปเพราะเช้านี้เขาก็ยังคงนอนกอดฉันไว้ ร่างบางค่อยๆขยับตัวและคลี่คลายมือหนาของเขาออกก่อนที่จะเดินอ้อมไปปิดนาฬิกาปลุก และก็ต้องอ้อมมาเปิดม่านเพื่อเรียกเขาตื่นอีกครั้ง

"พี่รัฐ ตื่นได้แล้วเช้าแล้ว"สองมือเรียวที่แตะเข้าไปยังแขนแกร่งของเขาและขยับเรียกเขาให้ตื่นขึ้น ก่อนที่ฉันจะออกจากห้องและกลับไปอาบนํ้าแต่งตัวก่อนที่จะลงมาทานข้าว

"ม๊า รัฐอยากกินเกี๊ยวนํ้าอ่ะครับ"สหรัฐที่กำลังยืนอ้อนแม่ของเขาอย่างไม่เคยเห็นภาพนี้ทำเอาคนตัวเล็กกลั้นหัวเราะแทบไม่อยู่ก่อนที่พี่ชายของฉันจะลงมาด้วยและยืนกอดคอหัวเราะกัน2คน

"หัวเราะทำเชี้ยไร"

สองพี่น้องนั่งลงรออาหารก่อนที่ทุกคนจะนั่งลงและร่วมกันทานอาหารที่อยู่ตรงหน้า

"ม๊ากับป้าอ่ะลำเอียง เรย์บ่นอยากกินตั้งนานแล้ว แต่ไม่ได้กินสักที"ร่างบางเริ่มทำหน้าอ้อนสองสาวทั้งสองคนก่อนที่จะมีมือหนามาคว้าแขนเรียวของและและดึงให้มานั่งที่เดิม

"อ๊ะ!!!"

"เหอะ!!! อ้อนเก่งดีนัก"หลังจากจบประโยคร่างบางเริ่มทำหน้าทะเล้นใส่พี่สหรัฐที่กำลังหน้าดุขรึม มือหนาค่อยๆเลื่อนขึ้นไปจับจมูกและบีบมันจนแดงพร้อมกับแสยะยิ้มไป

"อื้อ~~ เจ็บนะพี่รัฐ"และตอนนั้นทั้งแม่ของทั้งสองพร้อมกับพี่ชายที่นั่งหัวเราะอยู่ข้างๆ หลังจากนั้นเองทุกคนก็ร่วมกันทานข้าวก่อนที่จะแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง

โรงเรียน~~

"เรย์เย็นนี้เล่นบาสกัน พี่แกคงไปเล่นบอลอ่ะ"วายุที่พึ่งเข้ามาในห้องและค่อยๆเดินมายังที่โต๊ะเดิมอย่างเช่นเคย ฉันพยักหน้าตอบเขาไปเพราะตอนนี้เองร่างบางก็กำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะเรียนของฉันอย่างเงียบๆคนเดียว

"ลอกปะ"

"ไม่อ่ะ เสร็จละอ่าเงิน วันนี้กูขอเป็น...."คนตัวเล็กยังพูดไม่ทันจบก็มีคนที่เข้ามาใหม่ในสนทนานั้นยืนจ้องมองฉันอยู่ด้วยสีหน้าดุดัน เรย์ญ่ายิ้มตอบก่อนที่จะเก็บใส่กระเป๋าและทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ไป

"เรย์เราแอบกินไอติมบ่อยไปละนะ เดี๋ยวนี้ไม่คิดจะฟังพี่แล้วใช่ไหม!!!" คนตัวสูงเริ่มดุดันและรีบคว้าแขนเรียวเล็กของฉันไว้ แต่ฉันก็สะบัดออกและรีบวิ่งเข้าไปหลบหลังพี่ชายของฉันทันที"เรย์ญ่า!!!"

"เอาหนามึง เรย์ญ่าพี่จะมาบอกว่าเย็นนี้พี่จะไปทำรายงานบ้านไอ้ฟู่เผิ่ง เรย์อยู่กับไอ้รัฐนะ"เด็กสาวพยักหน้าตอบพร้อมกับรอยยิ้มที่ส่งไป ก่อนที่มือหนาของรามจะค่อยๆเลื่อนขึ้นมาจับหัวยัยน้องทันที

แต่ยังไม่ทันจะทำอะไรเลยสายตาดุดันของพี่ชายที่จ้องมองก็เริ่มมีนํ้าโหมากขึ้นฉันจึงค่อยๆเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าและทำหน้าตาอ้อนวอนเขาไป

"พี่รัฐ~~เรย์แค่อยากกินอะ แต่....เรย์ไม่กินแล้วก็ได้"พูดจบฉันก็ชูนิ้วก้อยขึ้นไปอยู่ตรงกลางอกของคนตัวสูงและทำสีหน้าท่าทางอ้อนวอนเพื่อให้เขาอ่อนใจลง แต่พี่สหรัฐก็ไม่ได้พูดตอบอะไรทำได้แค่พยักหน้าและดันมือของฉันลงก่อนที่จะสาวเท้าเดินออกไปอย่างท่าทีชวนน่าหมั่นไส้

ร่างบางเดินเข้าไปฟุบนั่งลงกับโต๊ะพร้อมกับสีหน้าที่ไม่พอใจเป็นอย่างมาก วายุที่นั่งอยู่แล้วและเห็นท่าทีจึงและสกิดแขนเรียกฉัน

"ไอ้เรย์ ขอถามไรหน่อยดิ"

"......."

"พี่รัฐกับแก เป็นไรกันวะ"วายุพูดขึ้นในท่าทางที่จริงจังมาก พร้อมกับมือของมันที่ยังไม่ยอมปล่อยจากแขนของฉัน

"......"

"กูให้ตอบไม่ได้ให้เงียบ ยังไง!!"แรงจากมือที่จับแขนเสื้อเริ่มบีบอัดจนยับยู่ยี้ ฉันจึงสะบัดมันออกไปและหันไปหาวายุที่ตั้งคำถามที่ไม่น่าถามกับฉัน

"ก็พี่น้องไง แกคิดว่าไง"

"แต่ทำไมดูเหมือนพี่เค้าดูชอบแกวะ"ฉันหันควักไปหาวายุทันทีที่พูดแบบนี้เพราะนอกจากแม่และพี่ชายของฉันยังมีวายุที่คิดว่าทั้งสองเป็นมากกว่าพี่น้องอีก ร่างบางรีบลุกขึ้นและเดินออกไปทันที

"เห้ยยเรย์รอด้วย"

ตอนเย็น~~

เรย์ญ่าและวายุสองเพื่อนสนิทที่เล่นบาสได้เก่งที่สุดในโรงเรียนแล้วถือว่าพากันท็อปฟอร์มกันคู่ก็ว่าได้ ทั้งเท่ห์ มีเสน่ห์และสวย/หล่อกัน จึงทำให้พวกฉันนั้นมีหนุ่มๆสาวๆจ้องมองและกรี๊ดกร๊าดเป็นเรื่องปกติไม่แพ้กับพี่ๆทั้งสองเลย

"พวกมึงพักก่อน เรย์พักเหอะร้อนว่ะ"วายุบ่นพึมพำ เมื่อรู้สึกร้อนและเหนื่อยมากจากการที่เล่นติดต่อกันเป็นเวลานาน ร่างบางเดินเข้าไปหาพี่สหรัฐที่พึ่งเล่นบอลเสร็จและมาหาน้องสาวที่สนามบาส

"พี่รัฐมีนํ้าไหม ขอหน่อย"คนตัวสูงยื่นขวดนํ้าเย็นให้ฉันไป มือเรียวหลังจากรับนํ้ามาก็เปิดขวดดื่มทันทีก่อนที่จะมีมือหนาพร้อมผ้าเช็ดหน้าเข้ามาซับเหงื่อให้

"ขอบคุณค่ะ เหนื่อยว่ะมึงกลับเหอะ"

"เอ่อๆๆ เห้ยยพวกกูกลับก่อนนะ มึงกลับก่อนนะ"วายุตะโดนบอกลาเพื่อนๆจากข้างสนามและหันมาหาเรย์ญ่าที่กำลังเก็บของอยู่พร้อมกับพี่สหรัฐ ฉันทำได้แค่พยักหน้าเพื่อตอบรับวายุเท่านั้นเอง

ทั้งสองที่เดินกลับบ้านด้วยปกติก็ไม่ได้พูดอะไรเพราะวันนี้ฉันแค่รู้สึกเหนื่อยมากแถมยังคิดเรื่องที่วายุถามเมื่อเช้าอีก แต่ก็ไม่ได้อะไรเพราะไม่ว่ายังไงสหรัฐก็คงไม่มีวันชอบฉันเหมือนที่ฉันชอบเค้า

มือหนาเลื่อนขึ้นมาจับหัวยัยน้องและลดลงมากอดคอฉันไว้แต่ฉันก็ไม่ได้จะทำอะไรเพราะมันเป็นเรื่องปกติมากสำหรับฉัน

"เป็นอะไร เห็นนิ่งๆตั้งแต่เช้าละ"คนตัวเล็กส่ายหัวเพื่อตอบกลับก่อนที่จะมาถึงที่บ้าน

ร่างบางเดินเข้าไปฟุบนอนลงบนโซฟาที่ห้องรับแขกทันทีที่ไขกุญแจเสร็จ พี่สหรัฐรู้หน้าที่จึงเดินเข้าไปในครัวและหยิบอาหารที่อยู่ในชามออกมาวางเรียงไว้บนโต๊ะอาหารคนเดียวเงียบๆและไม่ได้ส่งเสียงอะไร

"เรย์ไปล้างมือแล้วมาทานข้าว"

"รู้แล้วค่ะ"เรย์ญ่าสาวเท้าเข้าไปในครัวอย่างว่าง่ายฉันล้างมือไปก่อนที่จะกลับมาที่โต๊ะอาหารและตักอาหารเข้าปากทันที

"เรย์เป็นอะไรรึเปล่า พี่เห็นท่าทางไม่ค่อยดีตั้งแต่เช้าแล้ว"ฉันก็ยังคงไม่ได้ตอบกลับแต่เลือกที่จะส่ายหัวแทนการพูดออกมาและตักเกี๊ยวเข้าปากไป ทันใดนั้นเองมือหนารีบมาจับแขนฉันไว้ ทำเอาฉันนั้นต้องหันควักไปหาพี่สหรัฐทันที

"อื้อ~~พี่รัฐ เรย์หิวข้าวแล้วก็เหนื่อยมากๆเท่านั้นเอง ปล่อยได้แล้ว" สหรัฐที่ได้ยินคำตอบจึงปล่อยมือออกจากฉันและหันไปทานข้าวที่ิอยู่ตรงหน้าแทนเพราะมีเรื่องให้ชวนปวดหัวและเหนื่อยล้าจึงแทบจะไม่มีกระจิตกระใจอะไรเลย

หลังจากทานข้าวเสร็จยพวกฉันก็พากันเก็บจานชามก่อนที่จะแยกย้ายกันไป ร่างบางเดินถือหมอนและปิดไฟล็อคบ้านให้เรียบร้อยก่อนที่จะเดินไปบ้านของสหรัฐ

เรย์ญ่าเดินเข้ามาฟุบนอนบนเตียงของเขาทันทีที่เดินเข้ามาด้วยความเหนื่อยล้า คนตัวสูงที่พึ่งออกมาจากห้องนํ้าก็เดินไปปิดไฟและฟุบนอนไปตามๆกัน แต่หลังจากที่ซุกตัวอยู่ในผ้าห่มเสร็จสิ้นเขาจึงคว้าร่างบางเข้ามาสวมกอดทันทีเพราะฉันก็ยังคงนอนอยู่ริมเตียงอยู่นั้น

"เรานี้หนาเรย์ ตกเตียงขึ้นมาจะทำไง"

"ไม่ตกหรอกหนา พี่รัฐปล่อยเรย์ได้แล้ว"ฉันพยายามดิ้นออกจากอ้อมกอดของสหรัฐที่โอบรัดฉันไว้เพื่อไม่ให้ยัยน้องต้องดิ้นบวกกับอากาศที่หนาวเย็นด้วยจึงทำให้อ้อมกอดนั้นอบอุ่นมากยิ่งขึ่น แต่ยิ่งดิ้นเหมือนยิ่งแน่นฉันจึงเลือกที่จะนิ่งและปล่อยให้เขาคลายแขนออกเองจะดีกว่า

"อื้อ~~ นอนกอดไม่ได้ไงหื้มม~~"

"......"

"เงียบทำไม หึพี่รักเรย์นะ"หลังจบคำพูดของสหรัฐเขาก็ซุกใบหน้าลงบนซอกคอขาวทันทีแต่ฉันก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ปกติเขาก็พูดแบบนี้บ่อยๆ ฉันจึงค่อยๆข่มตานอนหลับไปในอ้อมกอดของเขา