บททั้งหมดของ Isa pala akong rich kid?!: บทที่ 1331 - บทที่ 1340

“Ayan pala ang totoo! Sa simula pa lang, noong nasa underground na palace siya sa disyerto, isang misteryosong tao ang nagpaalala sa kanya na hanapin ang kabaong ng babaeng nakaputi para magkasama niya silang mailibing. Ang ibig sabihin pala nito ay hindi ilipat ang kanyang bangkay, kung hindi ilipat ang kanyang consciousness sa ibang form!" sabi ni Leo.Naintindihan na rin ito sa wakas ni Gerald."Leo, alam mo ba kung paano makahanap ng angkop na katawan para sa kanya? Alam mo ba kung paano siya palabasin?" nagmamadaling tinanong ni Gerald.“Ayon sa legend, sinasabi na pareho siya ng deity, nililinang at sinasanay niya ang Thunder Eruption technique. Meron palang thunder essential qi sa kanyang katawan at ang kanyang kaluluwa ay nag-transition din. Kailangan mong humanap ng taong eksperto sa Thunder Eruption para magamit ang Thunder Godly Pupil upang makahanap ng angkop na adaptable body para sa kanya. Pagkatapos makahanap ng angkop na adaptable na katawan, dapat ding ilabas ng tao

“Sino 'to?!”Nag-react ang iba pang apat na lalaki sa sandaling ito.Masyadong mabilis na nakarating dito ang lalaking ito at ang grupo ng mga tao na ito ay hindi man lang makita kung ano ang nangyayari.Kaya naman, sunod-sunod nilang inilabas ang kanilang mga dagger."Sinabi ni Mr. Crawford na karapat-dapat kayong mamatay!"Tama iyan. Ang taong ito ay walang iba kundi si Leo.Sinundan nila Gerald at Leo ang aura at sinundan nila ito hanggang dito para lamang masaksihan ang eksenang namumuo sa kanilang harapan.Doon nagpasya si Leo na kumilos.“Sino si Mr. Crawford?! Kami ay mula sa pamilyang Sime! Gusto mo na bang mamatay?! Bitawan mo 'yan!" Sabay-sabay na sinabi ng mga lalaki."Sinabi ni Mr. Crawford na ang mga tao mula sa pamilyang Sime ay karapatdapat lang mamatay!"Pagkatapos niyang magsalita, nagpakawala ng kaunting puwersa si Leo. Pagkatapos nito, ang taong nasa kanyang kamay niya na kasing taas ng dalawampung metro sa langit.Pakiramdam ko ay naghahagis lang ng manok

Sinabi niya na nakakarinig siya at nakakaramdam ng panganib, tatakas siya sa sandaling mahulaan niya na mayroong anumang anyo ng panganib.Iyon ang dahilan kung bakit hindi siya natatakot sa anumang mababangis na hayop sa bundok."Paano mo ito naririnig?" tanong ni Gerald.Kung ito ay totoo, ang batang ito ay talagang espesyal. Hindi man lang maramdaman ni Gerald ang sinuman o anumang bagay hanggang sa shantytown na napakalayo dito, ngunit naramdaman ng batang ito ang pagdating niya ng maaga. Masyadong misteryoso ito!“Hehe! Sinabi ng kapatid ko na ito ang aking pinakamalaking sikreto! Kuya, tito, bakit mo hinahanap ang ate ko?” Sabi ng binata.“Bakit hindi mo muna kami dalhin sa kapatid mo? Sa totoo lang, kailangan ko ng tulong ng ate mo!" prangkang sinabi ni Gerald."Sige!"Pagkatapos nito, pinangunahan ni Seth ang dalawang lalaki patungo sa kanyang bahay.“Kuya Gerald, Tito, pwede ba kayong magturo sa akin ng fighting moves? Gusto kong maging kasing-lakas at makapangyarihan

Nakaramdam ng pangangamba si Gerald nang makita ang text message.Ano kaya ang nangyari sa shantytown?Mukhang hindi pa bumabalik ang tito na tinatawag nila.Hindi pwede, kailangan niyang magmadaling bumalik para tingnan kung ano ang nangyari.Sa pagkakataong ito, inangat ni Gerald ang ulo niya para tingnan si Seth.“Seth, pwede mo ba akong tulungang pakinggan at tingnan kung may nangyayari sa shantytown na pinanggalingan ko?” tanong ni Gerald.Agad namang pumayag si Seth.Pagkatapos nito, lumuhod siya sa lupa para makinig.“Parang maraming tao ang pumunta doon. Maraming tao ang nagtitipon-tipon doon. Pero… hindi ko alam kung ano ang nangyayari!" Sabi ni Seth.Nakakunot ang noo ni Gerald habang iniisip niya ang sitwasyon.Masama ito!Ang mga ito ay mula siguro sa pamilyang Gunter!Si Felton ang nanakit kay Sierra at ang tito niya ang nanlaban at nagpalayas sa kanya.Kaya naman, hindi sila hahayaan ng pamilyang Gunter ng ganoon lang. Bukod dito, paniguradong malalaman nila

“Pagkakataon? Anong sinasabi mo diyan?" tanong ni Gerald habang nakatingin kay Felton, na nakahandusay pa rin sa lupa, bago siya pumalakpak. "Kung palalayain mo ako ngayon, sasabihin ko sa lola na huwag nang pahirapan ang mga nakatira sa shantytown na ito! Kung hindi mo ito gagawin, well... paniguradong ikaw ang magiging dahilan sa pagpatay ng lola ko sa lahat ng mga tao dito!" sagot ni Felton. “Hindi ako sigurado kung anong mga delusyon ang nasa utak mo, pero sinabi ko lang kay Leo na huwag kang patayin kaagad dahil kung mamamatay ka ng ganito ay mababawasan ang paghihirap ng lola mo! Walang kwenta kung mangyayari iyon!" nakangiting sinabi ni Gerald. Nang makita niya ang nakakatakot na ngiti ni Gerald, biglang nanigas ang buong katawan ni Felton at gayundin ang espiritu niya. Makalipas ang ilang segundo, nauutal siyang nagsalita, "...A-ano ba ang sinasabi mo...?" "Sasabihin ko pa lang sayo ngayon na pinag-isipan ko na kung paano haharapin ang problemang ito habang papunta ak