บททั้งหมดของ Ang Makasalanang Asawa ni Mr. Whitman: บทที่ 1011 - บทที่ 1020

Hindi naintindihan ni Madeline pero kaagad na natuklasan ang balitang pumasok si Jeremy sa isang hotel kasama ang isang babaeng maikli ang buhok sa gitna ng gabi bago umalis nang magkahiwalay. Isang buwan na mula noong huling makatanggap ng balita si Madeline mula kay Jeremy. Hindi niya inakalang matatanggap niya ito sa ganitong paraan. Maaaring di ito makilala ng iba, pero alam ni Madeline na si Lana ito sa isang tingin lang. Naramdaman ni Madeline na nagdilim ang paningin niya saglit, pero kaagad siyang nahimasmasan nang tawagin ni Ava ang pangalan niya mula sa kabilang linya. "Nababaliw na ba si Jeremy, Maddie? Bakit siya sasama kay Lana?" Naawa si Ava kay Madeline. Hinawakan ni Madeline ang cellphone at pinilit ang kanyang sarili na kumalma. "Nag-divorce na kami Ava. Kahit kanino niya pa gustuhing sumama wala na akong kinalaman doon." Walang bahalang ibinaba ni Madeline ang linya sa kabila ng panginginig ng kanyang puso. 'Bakit Jeremy? Nababaliw ka na ba talaga?' Ha

Nag hulaan ang nangyari, kaagad niyang ibinaba ang menu at tumakbo papunta kay Madeline. Habang nakatayo sa isang sulok sa underground car park, nanginig si Madeline nang sumakit ang puso niya nang walang-humpay. Nang panoorin si Madeline na pigilan ang nararamdaman nito nang mag-isa sa isang sulok, kaagad na lumapit si Ryan. Nang makita ang lungkot niya, lumapit si Ryan sa kanya. "Kung sobra na ito, pwede kang sumandal sa balikat ko. Di man ako ang taong gusto mong asahan, pero tingin ko pwede akong maging panakip-butas." Unti-unting tumingin sa taas si Madeline sa maamong mukha sa harapan niya nag magsimulang tumulo ang kanyang luha. Lumapit si Ryan at iniunat ang kanyang braso para hilahin si Madeline sa kanyang dibdib. Pinanood ni Jeremy ang eksena mula sa malayo at naramdamang sumakit ang kanyang puso nang balutin ito ng sakit. Ngunit isa na namang nakakailang na pakiramdam sa kanyang katawan ang nagpaalala sa kanya na ang ipaubaya siya ang pinakamagandang magagawa n

Sumikip ang dibdib ni Eve, pero siniguro niyang magmukhang nanghahamak. "Bakit naman ako matatakot sa kanya? Pwede niya akong sisantehin kung gusto niya, pero pwede ko pa rin siya sabihan na bayaram ako ng limang beses ng sahod ko!" Bumangon siya at umirap habang nakahalukipkip. "Atsaka ako ang representative ng department natin sa press tuwing gaganapin ang charity gala. Nakaatas sa akin ang isang importanteng bahagi. Ako lang din ang nakakagawa nito. Kaya hindi, tingin ko walang tapang si alam mo na para sisantehin ako." Ang 'alam mo na' ay malinaw na tumutukoy kay Madeline. Naging mayabang ang mukha ni Eve nang mabanggit ang charity gala. "Maging si Mrs. Montgomery ay di ako pinaalis noon, kaya sino si Eveline para gawin ito? Tingin ba talaga niya siya ang president dahil sa kanya ba ang kompanya? Di niyo siguro ito alam, pero dati siyang preso…" Bahagyang hininaan ni Eve ang boses niya nang manlaki ang mga mata ng mga babaeng katrabaho niya sa harap niya. Sa kalagitnaan ng

"Di mo na ano kailangang pasalamatan. Ikinalulugod ko na maging isang taong gusto mong asahan." Naalala niya ang gabi sa titig nito, maamo at malalim. "Gusto ko ako ang unang taong maiisip mo kapag nasa panganib ka at kailangan mo ng tulong." "..." Hindi alam ni Madeline kung paano sasagot, pero tapat ang mga mata nito. Malinaw na ang damdamin nito para sa kanya ay di na basta 'pagkagusto' sa kanya. Kahir na ganoon, tingin pa rin ni Madeline na di nararapat sa kanya si Ryan. May tatlo siyang anak, ikinasal nang dalawang beses, at nag-divorce nang dalawang beses.Nang para bang nararamdaman ang pagkailang na nararamdaman ni Madeline, ngumiti si Ryan at iniba ang usapan. "Kumain tayo ng hapunan. Nag-book na ako ng lugar." Tumango si Madeline habang pinapasalamatan si Ryan sa loob niya sa pagbabago ng usapan. Sa kabilang banda, ibinato ni Lana ang kanyang cellphone kasama ng bagong larawang nakuha niya kay Naomi. Isang larawan ni Ryan na hawak ang isang natatakot na M

Nanatiling kalmado si Madeline. May nangyari siguro sa kalagitnaan nito. Wag kang mataranta. Titignan ko." Sumunod si Ryan. "Sasama ako sa'yo Eveline." "Sige." Tumalikod si Madeline. Kaunting hakbang pa lang ang nagagawa niya nang natatarantang sumugod si Eve mula sa jewelry department nang nakasigaw. "Ms. Mongtomery! May nangyaring masama!" Nahuhulaan ni Madeline na ang tinutukoy ni Eve ay ang pondo, pero sa sigaw ni Eve, lumingon ang lahat ng nasa banquet hall para tignan ito."Anong nangyari?" Nagtatakang tanong ng isa. Pagagaanin na ni Madeline ang loob ng mga panauhin nang natatarantang sumagot si Eve, "May nangnakaw mula sa charity funds Ms. Montgomery. 30 milyong dolyar ang naglaho nang parang bula." "Ano? May nangnakaw mula sa charity funds?" "Paano nangyari ito?" "Kailangan nating malaman kung sinong gumawa nito. Paanong may taong ganito kawalang puso para mangnakaw ng pondo para sa charity?" Nagulat at nagalit ang mga panauhin. Kababalik lang ni Jeremy at