บททั้งหมดของ The Visions: บทที่ 1 - บทที่ 10

Malalakas na pagsabog, nakakabinging mga putok, katakot takot na mga sigaw at karumal dumal na mga pagpatay.Nakita ko ang isang batang babaeng nakasilid sa isang madilim, masikip at mabahong aparador habang patuloy ang putukan sa labas, kasabay niyon ay pagtakbo ng isang ginang habang may dalang baril.Tatlong armadong kalalakihan ang nagpupumilit pumasok sa pintuan ng kanilang tahanan habang pinipilit na pigilan ng ginang ang mga ito, pinag hahampas nya ito ng dala nyang baril ngunit parang hindi man lamang ito natitinag, subukan nya mang kalabitin ang gatilyo nito ngunit huli na ang lahat ng bumaon ang isang malalim na saksak sa dibdib ng ginang, bumulwak ang napakaraming dugo mula rito ganun din sa kanyang bibig, napaluhod ang ginang at bago tuluyang bawian ng hininga ay kanyang sinambit ang pangalang "Amari anak ko" Nagpatuloy naman sa pagpasok ang armadong kalalakihan na tila baga ay may hinahanap.Mula sa maliit na butas ng aparador ay nakasi

"Ch-chad?" Nauutal kong tanong. Kalmado lamang itong nakatingin sa akin at ngumisi. "Kaya mo na akong tignan sa mata ngayon?" Turan nito habang hindi parin inaalis ang ngisi sa kanyang mukha. Nakaramdam ako ng pagka ilang kaya iniiwas ko na ang tingin ko. "Sino yon?" Tanong niyang muli saka ngumuso sa building na pupuntahan ng kasama ko kanina."Si Agnes" sagot ko saka kumalas sa pagkakahawak niya at nagsimulang maglakad. Siya namang pagsunod niya."Angas, may iba kana palang kaibigan maliban sa akin?" "Sino ba naman kasing nagsabi sayong kaibigan kita" Umakto itong nasasaktan dahil sa sinabi ko. Ibang klase paano niya nagagawang maging kampante sa lagay na ito. Binilisan ko na lamang ang paglakad ko papasok sa classroom para hindi niya ako maabutan. Habang nagtuturo ang professor namin ay hindi ako mapakali. Tumingin ako sa labas ng bintana at mula sa kabilang building nakikita ko ang pangya

Hindi pa rin ako mapalagay dahil sa nakita ko. Isang kakaibang kakayahan ang nadiskobre ko, pero hindi pa ako sigurado kung tunay bang kaluluwang itim ang nakita kong sumusunod kay Agnes o baka isang guni guni ng mapaglaro kong palaisipan. I am really bothered so i get my laptop to search something on the internet and I found out that the ability I have now is called the clairvoyance it is the ability to see past and future and somehow it is used to see unreal creatures like ghost and spirits. Some people who has this kind of abilities are the paranormal experts.Hindi ako matatakutin, bugnotin pwede pa. I hate it kapag may nadidiskubre akong kakaiba patungkol sa sarili ko. Malapit na akong maniwala na talaga ngang isinumpa ako kaya siguro iniwan ako ng mga magulang ko. Sinubukan ko mang tanggapin ang kapalarang meron ako ngunit ang sitwasyon naman ang ayaw tumanggap sa akin. Some people never believed me kapag binabalaan ko

"Amari, dadaan ako jan sa inyo, sabay na tayong pumasok"   "Okay"   Agad na akong tumayo at itinali ang aking buhok pagkatapo sagutin ang tawag ni Agnes.    I wonder kung malapit lang kaya yong bahay nila sa lugar namin.   Bumaba na ako at as usual naabutan ko na naman ang tita na nagkakape.    "Oh, Amari? sigurado ka bang papasok kana?"   "Opo tita"   "Bakit? Tapos na ba ang imbestigasyon sa university nyo? Nahuli ba kung sinong may kagagawan?"   Matapos sabihin ni tita yun ay tila nag flashback sa akin yong isang Janitor na kasabay ng mga pulis sa pagtakbo.    "Hh-indi pa po" nagkunwari akong walang alam. I don't want to jump into conclusion, gusto ko munang makasigurado sa mga nakikita ko.    "Oh sya mauna na ako, magkita tayo mamaya sa starbucks may sur

Today was supposed to be our foundation but because of the incident hindi muna nila tinuloy Ito.   Tahimik kong binabagtas ang kahabaan ng hallway papunta sa gym dahil sa biglaang pagpapatawag ng massive meeting ang buong eskwelahan kasama ang mga estudyante, mga professors, staff at iba pang may kabahagi sa paaralan.    Masyado akong tamad para sundan ang pinaka tamang daanan papuntang gym kaya nagshort cut nalang ako, dumaan ako sa likod ng clinic at ang kasunod na building noon ay ang libray. Mukhang nanduon na ang lahat ng estudyante sa gym kaya binilisan ko nalang ang paglalakad, lakad takbo ang ginawa ko hanggang sa makarinig ako ng dalawang taong naguusap, masyadong malayo at hindi klaro ang paguusap ngunit sigurado ako merong taong nag uusap, laking pagtataka ko kung bakit may naririnig ako gayong wala namang tao sa paligid at isa pa pader at mga bakanteng classroom ang nadadaan ko, nagpatuloy ako sa paglalakad hanggang malapit