DON'T FEAR LOVE のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

All I can see is darkness. I was in a long path that was endless. Kanina pa ako naglalakad pero sa tingin ko ay walang patutunguhan ang paglalakad ko. Kahit pagkauhaw o pagkagutom ay hindi ko man lang naramdaman. I can't understand. I was like looking for something that I dont know either. My eyes keep on roaming around and I dont know why I do that.  Sweetie~  Umalingawngaw ang pamilyar na boses sa buong paligid. Tumigil ako sa paglalakad upang pakinggan maigi kung sakaling hindi ako nag-iilusyon lang. Narinig ko 'yon. Isang tao lang ang tumatawag sakin sa ganoong pangalan.  Sweetie~  "MOM!" I shouted.  My feet start to move. I keep shouting and looking for my Mom while running in the darkness. Naririnig ko pa rin ang pagtawag niya saakin pero hindi ko alam kung saan nanggagaling. The moment that I stop running, my

"How's school, Sis?" my sister asked me while we're in the middle of our breakfast.  Tinapos ko muna ang pagkain ko saka siya sinagot.  "Okay naman po, Ate. Wala naman pong problema sa school," I lied.   Hindi ko sinabi sa kanila 'yong nangyari saakin no'ng isang araw . Gabi na rin naman umuuwi si Ate kaya hindi niya naabutang iba na 'yong suot kong damit pagkauwi ko. Ayaw kong pati 'yong pambubully saakin sa campus ay problemahin niya rin. Masiyado nang marami 'yong iniisip niya at hindi ko na 'yon dadagdagan pa. Kakayanin ko naman siguro 'yon kahit 'di ako nagsusumbong sa kanila.   Kaya ko nga ba?  Malakas na nagpakawala ako ng buntong-hininga na agad namang ikinalingon nila ate at Auntie. Pinagpatuloy ko nalang 'yong pagkain ko. Sighing can't help me to stop my bullies.   

"Miss Phitrice, hindi pa ba kayo bababa ng kotse?" tanong saakin ni Manong Harry, 'yong driver namin.  Nagising ako matapos malunod sa kawalan. Nagmamadaling lumabas ako ng kotse tsaka patakbong dumiretso sa classroom ko. Malapit na akong ma-late sa unang klase ko. Kahapon pa ako nawawala sa sarili ko dahil sa nangyari.   The news about me almost falling in rooftop had reach the Head's Office. Parang ayaw ko nang pumasok dahil ngayon palang pinagtitinginan na ako ng mga schoolmates ko. They already give me a names. 'Suicidal Girl'. They doesn't know what's really happen and eventually concluded that I decide to end myself because of the bullies.   Pagdating ko sa classroom ay agad akong umupo sa desk ko. Maingay kanina dito pero no'ng dumating biglang nagsitahimik sila. Nilabas ko ang notes ko para doon nalang ituon ang atensiyon ko kaysa pansinin ang mapanghusgang tingin

The four corners of my room filled with silence. Nakamasid lang ako sa kanya habang siya ay parang batang namamasyal sa parke sa loob ng kwarto ko. Walang masyadong gamit sa kwarto ko maliban sa mga unfinished artwork ko.   Lumingon siya saakin kaya dali-dali kong inalis 'yong tingin ko sa kanya. I heard his footstep going to my side and I felt my bed sink a bit. I suddenly feel uneasy when his hand land on my forehead. Mataman niyang sinasalat 'yong noo ko na parang sinusukat ang temperatura ko.   "May sakit ka na't lahat-lahat, suplada ka pa rin." Gamit ang likod ng palad niya, tinulak niya ang noo ko para humiga ako ng maayos.  "Why are you still here pa rin ba? Hindi kita kailangan dito kaya you can leave now," supladang saad ko sa kanya.  "Habagin! Ngayon lang ako nakyutan sa conyo," he muttered but enough for me to hear it. 

My eyes widen on its fullest. Not because I was shock but I am grateful. I let out a deep sigh of relief.  "Great! So I don't need to explain anything." I make my voice sound sarcastic. Ilang araw kong pinag-isipan kung paano ko sasabihin sa kanila 'yon pero all this time alam naman pala nila 'yon.   "Yup. Natanong ko na si Santi about doon. He confessed immediately," she answered before eating her food. By the tone of her voice, it's more likely she threatened him than asked him.   "But what is the reason why you invited him over dinner?" tanong niya.  Bubuka pa sana ang bibig ni Auntie kaya agad ko siyang pinanlakihan ng mata. "Stop it, Auntie. I invite him para pasalamatan siya. Ginawa niya kasi 'yong output ko when I was being bedridden," paliwanag ko. Tumango lang sila pero ando'n pa rin ang nakakalokong ngiti nila.