ห้องสมุด
ค้นหา
หน้าหลัก / YA/TEEN / Loving Nemesis / บทที่ 161 - บทที่ 170

บททั้งหมดของ Loving Nemesis: บทที่ 161 - บทที่ 170

191

CHAPTER 161

 EARLENE' s POV " hmmmm! Ah!"inat ko ng magising ako Ah. Sarap ng tulog ko. Parang ganado agad ako. Ewan. Kakaiba ang kondisyon ng katawan ko ngayon. Pinalo palo ko ang pisngi ko saka kumilos. Bawal ang babagal bagal.( take note: mas maaga sya nagising kesa sa usual time ng gising nya. Ni hindi pa nga nag aalarm eh.)--- skip --- Nasa school na ko. Wooh. maaga aga pa ako. Sabi na eh. Maganda ang kondisyon ng katawan ko. Wala pang ganong estudyante. anong gagawin ko? Edi maglakad lakad muna. Kesa naman tumunganga ako diba?Hindi ko naman mapapapasok ng maaga yung dalawa. May sa kantulog yun eh. Naglakad lakad na ako.Actually first time ko tong gagawin. Nung unang mga araw ko kasi dito puro practice na agad kaya hindi ko na magawang makapaglibot.Umikot ako dun sa may boundary ng junior at senior. Grabe langs. Ang laki pala ng school na pinapasukan ko? Ngayon ko lang narealize! HahaNapa
อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 162

 XiE's POV " could we possibly escape here?" Worried kong tanong  kay blade.Kasi naman. Secret lang tong pagpunta ko sa philippines. How come na nalaman ng fans? They're so dami dito sa airport!" dont know. Blame your fame."sagot nito habang nag-gaglance sa paligid. Dalawa lang kasi ang pwede naming daanan. Ang front at ang exit. Kaso lahat yun occupied ng fans. Oh gahd! Now i hate being famous!" there's still a way." Sabi naman ni creepy na inaayos ang coat nya. He look at me then to blade."Lalabas ako. Then once na nabiso ko na sila. Saka kayo palihim na umalis." Sabi nito." what did he say?" Tanong ni blade kaya pinaliwanag ko naman. Ugali na kasi ni creepy na di nagsasalita ng naiintindihan ni blade eh. Baliw talaga. Pati kasi ito pinagseselosan." are you even famous to look at?" Nang-aasar na tanong ni blade. Oh god blade. Dont him. He is more than famous here in his country." just wa
อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 163

 KURT POV " bakit di mo sinabing patay na sina mom?" Napatigil kami sa paglalakad nun. Umiiyak pala si noona na nakatingin sa emotionless na si shin. Shit! Patay na sila?Naalala ko tuloy ang pagiging weird nito sa usapang magulang nya. ' they're no longer here.' ito ba ang ibig nyang sabihin dun?Sh*t! Bakit hindi ko nahalata! Ang manhid mo kurt!" how could you do this to me sis.." umiiyak pa ring sabi ni noona. Hawak hawak na ito ni kevin sa balikat. Napatingin ako kay shin na mukhang pinipigilang umiyak." xie, lets talk about this in private." Sabi ni dylan saka sinenyasan si kevin na dalin ito sa base. Sumunod naman si kevin. umiiyak na umalis si noona sa lugar na yun.Hinawakan naman ni dylan ang kamay ni shin. " lets get done with this." Sabi nito. Napapikit na tumayo na lang si shin at kita ko ang pagtulo ng luha nito. Hindi ako makakilos ng makita ko ang luhang yun.Nasasaktan sya. Alam kong hindi
อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 164

 EARLENE's POV Nagpupunas ako ng table. Marami rami ang kalat ng huling costumer kaya medyo marami akong nilinis. Kabataan kasi eh. Tsk. Pero ok lang. At least hindi ako tinakasan diba?" e.j. break time ka na. Ako na jan."narinig kong sabi ni misaki. "Ah tapusin ko na to. Saka ako magbebreak."sabi ko." sure ka?"tanong nya pa. Tumango naman ako bilang tugon. " ok. Kaw bahala." Ngumiti naman ako at pinagpatuloy ang pagpupunas." its been a shock sa mga fans ng marinig ang balitang ang parents ng international kpop idol na si xie min park ay patay na."napatigil ako sa ginagawa ng marinig ang isang anunsyo sa tv. Tumingala ako at tumingin doon. Ipinakikita dun ang picture ng magulang nila.Tita shin min park.. Super bait nya. Madaldal tulad ni eonni.. Kaya nakakaiyak na namatay sya. Super close pa man din kami nito.Tapos pinakita ang picture ng papa nila. Napatitig ako. As in. Ngayon ko lang kasi nakita ang itsura n
อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 165

 ICZEH's POV nagising ako ng may marinig na mahinang tawa. Nagmulat ako at nakita sa gilid si oppa na nakangiti habang hawak ang phone ko. " yah.. bakit mo hawak ang phone ko?" tanong ko. Nakangiting napalingon naman ito. " bat gising ka na? " tanong nya pabalik." mas nauna akong magtanong oppa." Sabi ko. Natawa naman ito. Ipinakita nya naman yung call logs. Tumingin ako sa kanya. Kaya. Kaya grabe makangiti ito." she was worried. Be sure to tell her youre ok." Sabi pa nito. Tumango naman ako. "Anyways, i have to go. Gotta pick her up."sabi pa nya. Kaya napatingin ako ulit sa kanya. Aba. Aba. Aba. Nilamukos agad nito ang mukha ko ng tignan ko sya." im just fulfilling your request." Natatawang sabi nito." fulfilling my request my butt. Nag-eenjoy ka naman." Nakangiting sabi ko. Natawa naman ito. " goodnight." Sabi pa nito Nailing naman akong sinundan na lang ito ng tingin palabas ng pin
อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 166

    EARLENE's POV Kinuha ko na ang gamit ko sa locker. Nag inat pa ako. " uwaaah~" Natapos din ang isang maghapon! Bukas ulit. Maglalakad na sana ako palabas ng may mahulog sa bag ko.Tinignan ko ito at nakitang yung bracelet na minsan ko ng tinanong kung sino ang nagbigay. ( yung bluegreen na bracelet) Pinulot ko ito at tinitigan.Nasakin pa rin pala ito. Pero hindi ko maalala kung saan ko nakuha to. Binili ko ba to? O may nagbigay sakin?Nailing na lang ako. Weird. Napakadaming lumalabas na hindi ko naman maalala. May alzheimer na ba ko? Yung unti unti ng nakakalimot?Balita ko kasi kahit bata nagkakasakit na ng ganito. Waaah! Wag naman sana! Wag po papa God!Tinignan ko ulit yung bracelet. Napakunot ako ng may maaninag na nakaukit sa isang bato. '영원히'Yeongwonhi? Forever yun na. Teka, korean.. Ibig sabihin.. isa lang sa mga kakilala kong marunong magkorean ang may bi
อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 167

 EARLENE's POV Para akong tuod na hindi makagalaw ng maintindihan ang nangyayari. Waaaah! Sasakay ako sa motor! Ibig sabihin..  sobrang lapit nya!" get in." Sabi pa ni asungot. Napalunok naman ako. Yung puso ko. Ang lakas ng kabog eh!" s-sandali.. pwede bang maglakad na lang?" Sabi ko. Tinignan naman ako nito. " this is faster." " alam ko! Eh.. kasi.." hindi ko maituloy ang sasabihin ko. " do you wanna go home or not?" Napatingin ako dito. Mukha kasing naiinis na. Kasi naman earlene! Ikaw na pinapasakay ikaw pa maarte! Para namang may gusto ka sa kanya! Napatigil ako ng maisip yun.Ha.. ha.. Ano ba tong iniisip ko? Ha.. ha..Pagod na nga ako. Kung ano ano ng pumapasok sa isip ko. Malabong may gusto ako dito! Malabo pa sa malabo!" iiwan kita" sabi nito. " no dont leave me!" Napasigaw na sabi ko. Nanunukso naman na sumabat yung mga kasamahan ko."Nakanang. Pumapagibig ang loka.""Ha
อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 168

 EARLENE POV Tapos na kaming kumain at talagang kahit anong tanong ko sa kanya ay hindi nya sinasagot. No comment ang peg. Kala mo artista. Tsk.Nakakainis. Parang may alam kasi sya eh Nakakapagtaka lang na karamihan sa lumalabas na image.. sya. Kung hindi sya.. si keith at iczeh. Bakit?Hindi ako pala isip ng ganito pero.. bakit kaya?Imposibleng nangyari na ang mga yun dahil hindi ko ito matandaan. Saka bata pa ang mga itsura nila dun. Eh kelan ko lang naman sila nakilala.Kaya hindi ko malaman kung bakit ko nakikita ang mga image na yun." hindi mo ba talaga ako sasagutin?" Tanong ko pa sa nauunang naglalakad na si asungot." hindi ka naman nanliligaw eh." Sabi nito.I blinked for several times. Nagloading pa sa utak ko ang sinabi nito. Whhhhhaaat?" h-hoy asungot! Hindi iyun ang ibig kong sabihin!" Namumulang sabi ko. Lumingon naman ito sakin saka natatawang umiiling. " lilinawin mo kasi."
อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 169

    EARLENE's POV " ah hello po.." bati ko sa cardiologist sa harapan ko. Diba sabi ko ipapacheck up ko na to! Aba! Baka mamaya may sakit na pala ako hindi ko pa alam!Ngumiti ito sakin. " hello.. ms. Choi. Please be sitted." Nagbow naman ako bago umupo. Tumingin ito sa folder na naglalaman ng information about sakin." it says na may nararamdaman ka daw na kakaiba sa puso mo? What part?" Seryosong tanong nito. " hindi ko po maspecify pero parang feeling ko buong puso ko." Sagot ko. Nagnote ito sa folder. Tumango ito. " naninikip ba ito? hindi ka makahinga?"Umiling naman ako. " feeling ko po para akong magmarathon sa sobrang bilis ng tibok." Napaseryoso ito lalo. " kelan mo nararamdaman ang mga ito?"" ano po.. sa tuwing may makikita akong tao.. o kaya sa tuwing nakikita ko ang ngiti nya.." humawak ako sa dibdib ko. Bumibilis na naman kasi ang tibok nito ng maal
อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 170

 XIE's POV I let out a deep sigh and sip onto my frappe. " we're here to relax a bit. Not to think about it again." Narinig kong sabi ni creepy na nasa harapan ko. Napaayos naman ako ng upo.Nasa isang coffee shop kasi kami ngayon. To relax my mind daw kasi i've been stressing myself these days gawa ng revelations. Well, i cant help but to think about it again and again. I cant help but to grow my anger.I wanted to kill that man i once loved. I regret loving him. Kaya pala nagagawa nyang pasunurin si sis noon. Kaya nagawa nyang paghiwalayin at sumama sa kanya si sis. Hawak na pala nya noon pa sina mom.Tsk. Nakakainis na hindi ko man lang napansin. Dad raised me to be alert and sensitive yet i failed. Naiinis akong sinarili ni sis ang sakit. I am the oldest. Yet i dont know anything. I sucks at everything! Im useless!Gigil na napipi ko ang straw na hawak ko. " i once asked to stay here right?" Sabi nya ulit kaya napatun
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1
...
151617181920
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status