บททั้งหมดของ Mahirap hanapin ang Ex-Wife Ko: บทที่ 671 - บทที่ 680

Tumingin ng masama si Luna kay Joshua at hindi niya na mapigilan ang galit niya. “Walang hiya ka!”“Tama na. ‘Wag mo na siyang guluhin.” Tumingin si Luke kay Joshua at dinagdag niya, “Ang rason kung bakit nandito ako ay para sabihin sayo na nandito si Alice. Nakatayo siya sa labas ng ward ni Gwen, gusto ka niyang makita. Sa sobrang ingay niya ay nagising si Gwen. Gawan mo ng solusyon ‘to.”Kumunot ang noo ni Joshua sa pagka irita. “Sige.” Pagkatapos, binitawan niya si Luna at umalis na siya ng hagdan.Pinanood ng dalawa na umalis si Joshua. Pagkatapos, nagkibit balikat si Luke at pinasok niya ang mga kamay niya sa bulsa niya habang nakatingin kay Luna. “Mahal ka talaga niya. Kagabi, nung nalaman niya na buntis ka sa ibang lalaki, sa sobrang sama ng loob niya ay hinanap niya ako para uminom kami ng buong gabi.“Para naman sa sinabi niya sa pagpapalaglag… Sinasabi niya lang ‘yun dahil masama ang loob niya. Bakit mo siya sineseryoso? Hindi naman siya masama at walang puso.”Suminghal

Gulat na tumitig si Luna sa mukha ni Jason. “Sinasabi mo ba… na pinadala ka dito ni Joshua…?” Ang sinabi niya ng nakadiin ang mga ngipin.“Syempre.” Lumuhod si Jason at tumitig siya kay Luna. “Kung hindi dahil kay Mr. Lynch, paano lalagyan ng mga tauhan ni Luke ang inumin mo ng abortion pills? Kung hindi dahil kay Mr. Lynch, nakatayo pa ba ako dito sa harap mo ngayon?”Kumapit si Luna ng mahigpit sa damit niya, dahil sa kahinaan at pati sa kawalan ng pagasa. “Walang hiya… Alam niya ba…”“Alam ni Mr. Lynch na sa kanya ang bata, kaya’t sinabi niya na ipalaglag ang bata. Sinabi niya na kung gusto mong umalis ng Sea City, ayos lang, pero hindi kasama ang anak niya.”Parang matalim na kutsilyo ang mga salita ni Jason, tumusok ito sa puso ni Luna at nahati sa gitna.‘Joshua. Alam mo ba na dahil nakunan ako, mawawalan ka ng dalawang anak…?’Nigel...Walang tigil ang pagtulo ng luha sa mukha ni Luna, pumikit siya ng mahina. “Joshua Lynch… Hindi kita patatawarin dahil dito…”Naubos ang

Patuloy sa pagtawa si Alice, kahit na tumitig sa kanya si Joshua na tila hindi makapaniwala. Tumitig si Joshua kay Alice at kinuha niya ang phone niya, inutos ng nanginginig na boses, “Lucas, hanapin mo agad si Luna, at tawagan mo ang mga nasa ibang bansa para tingnan sina Neil at Nellie! Dali!”Biglang nagring ang phone ni Alice.“Huli na ang lahat.” Ngumisi ng masama si Alice at pinakita niya ang phone niya kay Joshua. “Ibig sabihin ng tumatawag na ‘to ay nagtagumpay na ang plano ko.” Pagkatapos, sinagot niya ang tawag.Hindi marinig ni Joshua kung ano ang sinasabi ng tao sa phone, ngunit nakita niya na lumalaki lang ang ngiti ni Alice.Binaba niya ang phone call at hinagis ang phone sa sahig, muli niyang kinuha ang kutsilyo at tinutok ulit ito sa leeg niya. “Joshua Lynch, sa sobrang pagmamahal ko sayo ay ginawa kong halimaw ang sarili ko para sayo, pero hindi mo man lang pinahalagahan ang mga pagsisikap ko. Hindi mo binalik ang pagmamahal ko.”“Kahit ang kinalabasan ay hindi ko

Matagal na walang malay si Luna.Sa panahong ito, ang kanyang kalagayan ay hindi pa rin naging matatag. Sa halip, siya ay nagkaroon ng mataas na lagnat nang paulit-ulit at nanaginip ng lahat ng uri ng mga bangungot.Nagkaroon ng malaking apoy sa kanyang panaginip, at nakita niya sina Neil at Theo na nakulong dito. Sila ay sumisigaw sa kanya para humingi ng tulong, ngunit hindi siya makakapasok upang iligtas sila. Kahit anong pilit niya, hindi siya makalapit sa kanila. Parang may isang patong ng transparent na salamin na naghihiwalay sa kanila.Walang magawa si Luna habang pinaghihiwa-hiwalay ng apoy at pagsabog sina Neil at Theo.Sa huli, umupo siya sa harap ng nasusunog na bahay, umiyak lang ng umiyak.Ang panaginip ay naulit sa parehong paraan ng maraming beses pagkatapos noon. Gayunpaman, sa bawat pagkakataon, ang mga taong nakulong sa apoy ay iba-iba. Minsan si Nellie, at minsan si Nigel...Si Luna ay na stuck sa kanyang mga bangungot at hindi na magising mula sa mga ito.Na

Binuhat ni Joshua si Luna papunta sa kotse. Tahimik na nakaupo si Luna sa likurang upuan sa buong biyahe, pinagmamasdan ang tanawin sa labas ng bintana.Ang kotse ay papalayo nang papalayo sa sentro ng lungsod, patungo sa labas.Hindi mapigilan ni Luna ang pagkunot ng noo habang pinagmamasdan ang paglampas sa mga puno. "Bakit nasa malayong lugar si Neil?" Binigyan siya ni Gwen ng isang makahulugang tingin, pagkatapos ay ipinikit ang kanyang mga mata, ayaw na siya ang magputok sa bula ni Luna. Inabot ni Joshua ang kamay niya pero huminto siya. Ang kanyang kamay ay sumabit sa hangin saglit, pagkatapos ay sa wakas ay binawi ito pabalik. Nagpakawala siya ng buntong-hininga at sinabi, "Upang siya'y maging mapayapa, na walang mang-iistorbo sa kanya." Tumango si Luna, sa pag-aakalang ang paliwanag ni Joshua ay tila hindi tama ngunit may katuturan ng magkasabay.. "Hmm, sa tingin ko tama ka! Tiyak na kailangan ni Neil ng ilang oras sa pag-iisa. Masyadong madaldal ang batang ito... K