บททั้งหมดของ The Billionaire's Twin Babies : บทที่ 71 - บทที่ 80

“Hindi pa ba siya nagigising?” tanong ni mommy ng makapasok siya. Tanging iling na lang ang sinagot ko sa kaniya. Pinupunasan ko ang katawan niya ng basang towel. Nailipat naman na rin siya sa isang private room “Magpahinga ka na muna anak, tingnan mo nga iyang mga mata mo lubog ba lubog na at pulang pula na rin para ka ng nag-aadik niyan eh.” “Mom, paano ako makakapagpahinga ng maayos kung yung asawa ko hanggang ngayon ay nandito pa rin?” “Hindi mo naman kasalanan, walang may gusto na mangyari ito. Kung nakikita ka lang ng asawa mo ngayon? malamang nagagalit na rin yun sayo dahil pinapabayaan mo ang sarili mo. Ano na lang iisipin niya kapag nagising siya? na siya ang naging dahilan kung bakit ka naging ganiyan? Anak magiging okay si Tiffany kaya huwag kang masyadong mag-alala. Kumain ka na muna ron at ako na diyan, matulog ka rin kahit kaunti lang. Sige na.” “Tapusin ko lang siyang linisin mom, yung mga bata pala kamusta?” “Ayun kahit

TIFFANY POV Muli kong pinalis ang mga naglandas na luha sa aking pisngi. Hindi ito ang gusto kong mangyari, sila pa rin naman yung kinilala kong mga magulang. Gusto ko lang naman na sumuko sila ng kusa at kung inisip ko mang patayin sila kung paano nila pinatay ang mga magulang ko ay binawi ko yun. Kahit na anong galit ko hindi ko pa rin naman kayang pumatay o magpapatay ng tao. “Wala kang kasalanan, huwag mong sisihin ang sarili mo sa mga bagay na hindi mo ginawa.” Pagpapalakas loob sa akin ni Samuel, simula ng magising ako ay siya lang ang nandito. Nalaman ko ring nasa isang private room ako dahil baka bigla akong pasukin ni Ava. Hindi ko siya masisisi kung punong puno ng galit ang puso niya ngayon ng dahil sa akin at kung mapatay man niya ako dala na lang ng galit niya. “May balita na ba kayo kay Ava? Kamusta ang pagpapalibing niya?” “Tatlong araw lang niya pinaburol ang mga magulang niya, wala pa kaming masyadong b

Mabilis namang lumipas ang mga araw. Masaya akong makakalabas na rin ako ng hospital, hindi naman nagmukhang hospital yung room ko dahil feeling ko nasa bahay lang ako. Pinadala naman na lahat ni Samuel ang mga gamit namin sa mga body guard niya kanina kaya wala kaming dala dala ngayong naglalakad palabas ng hospital. “Diretso na ba tayo sa bahay?” “Oo naman, saan mo pa ba balak pumunta? Namimiss ko na ang mga bata kaya sila muna ang pupuntahan ko.” “Baka gusto mo lang kasing pumunta muna sa condo mo.” “Dun na muna tayo sa mga bata. Gusto ko na silang makita.” Saad ko, hindi naman na umimik pa si Samuel. Marami na siyang nabiling mga pasalubong sa mga bata dahil iniutos niya na ito sa mga tauhan niya. Halos tatlong linggo ko silang hindi nakita kaya alam kong katulad ko ay nalulungkot din sila. Halos hindi ako makapaghintay bumaba ng buksan na ng mga security guard niya ang gate. Nang maiparada na rin ni Samuel ang sasakyan

“Okay ready!” sigaw ng photographer ng maiset na nila ang lahat. Tumayo naman na ako sa gitna at sinubukan kong ituon dun ang atensyon ko pero parang hindi ko magawa. “Ms. Tiffany, may problema po ba?” umiling naman ako sa photographer saka sinubukan uling ngumiti sa camera pero naibaba na lang niya ang paningin niya sa camera. “Nakangiti ka pero hindi ang yung mga mata, magpahinga na po muna tayo dahil alam ko namang kagagaling niyo lang sa hospital.” “No its’s okay, wala pa tayong nasisimulan tapos pahinga agad?” “Okay lang po Ms. Tiffany hindi rin naman po tayo makakapagsimula kapag ganiyan pa rin ang itsura niyo.” Anas niya, napabuntong hininga na lang ako. Hindi ko lang talaga maituon yung atensyon ko sa shoot. Naupo naman na muna ako sa couch at uminom ng tubig, hindi ko naman na nilingon kung sino ba ang umupo sa tabi ko. Nakakailang buntong hininga na ako, inaalala ko pa rin sila Mommy at Daddy, naging magulang ko rin naman sil

Dahil sa pag-uusap naming dalawa kahapon ay nakaramdam ako ng kaunting ginhawa. May ngiti akong pumasok ngayon sa kompanya niya at nababati ko na pabalik ang mga empleyado niyang bumabati sa akin. Ngayon na rin namin itutuloy ang naudlot na photoshoot namin kahapon. “Sigurado ka ng itutuloy natin ang photo shoot?” “Oo naman, ang tagal na nito saka medyo okay na ako oh.” Ipinakita ko pa sa kaniya ang ngiti kong hindi pilit kaya natawa na lang siya. “Okay, let’s go.” Anas niya kaya sabay na kaming nagtungo kung saan gaganapin ang photoshoot. Inayusan naman na ako ng make up artist saka ko isinuot ang damit na gagamitin ko. Alam kong magiging maayos din ang lahat, tiwala lang. “Okay ready!” muling sigaw ng photographer kaya umayos na ako saka ako ngumiti sa camera. “Good, nice one!” pagpupuri niya, inayos ko naman na ang performance ko ngayong araw dahil hindi na pwedeng macancel pa ito. Alam ko rin namang marami pang gagawin ang mga