All Chapters of ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง: Chapter 1341 - Chapter 1350

ในแววตาฉีชิงอีฉายแววลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วโบกมือกล่าวว่า “อาการเจ็บป่วยของท่านอ๋องนั้น มีหมอเฉพาะทางดูแลอยู่ตลอด อีกทั้งตลอดหลายปีที่เขาล้มป่วยมา ก็ไม่เคยชอบนำเรื่องราวบอกแก่ผู้อื่นเลย” “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ข้าเพียงได้ยินมาว่าฮูหยินใหญ่สกุลเมิ่งเจิ้งซิ่วอิ๋ง ครรภ์เกิดการกระทบกระเทือนกะทันหัน คลอดก่อนกำหนด หลังจากที่เสียเลือดไปมาก แม้แต่หมอหลวงก็จนปัญญา” “บังเอิญที่ตอนนั้นซ่งรั่วเจินก็อยู่ด้วย พอได้ลงมือ ก็ราวดั่งมือเทวดาหวนคืนฤดูใบไม้ผลิ ช่วยชีวิตเจิ้งซิ่วอิ๋งไว้ได้” “หลังจากที่ข่าวนี้แพร่ออกมา ข้าก็ได้ยินผู้คนไม่น้อยต่างกล่าวสรรเสริญ ว่าฝีมือการแพทย์ของนางเหนือกว่าหมอหลวง เกรงว่าโรครักษายากทั้งปวง นางล้วนสามารถรักษาให้หายได้” ถังเสวี่ยหนิง เมื่อได้ยินข่าวนี้ ในใจก็ขุ่นเคือง ทำให้ซ่งรั่วเจินเสแสร้งขึ้นมาได้จริง ๆ เช่นนี้จะได้อย่างไรเล่า? นางจำต้องคิดหาหนทางลดทอนความทะนงตนของสตรีนางนี้บ้างแล้ว เหตุใดทำให้นางถูกทำร้ายจนเป็นเช่นนี้ แล้ว ซ่งรั่วเจินจะยังสามารถมีชีวิตรุ่งเรืองได้อีก? นางในเมื่อก่อน เป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์มีชื่อเสียงไปทั่วเมืองหลวง คนที่ประสงค์จ

ซ่งรั่วเจินและคนอื่น ๆ รับลมเย็นเอื่อยเบา มองคลื่นสีเขียวใสบนผิวน้ำทะเลสาบที่ไหวพลิ้ว ใจในนั้นรู้สึกพึงพอใจอย่างบอกไม่ถูก ในตอนกลางคืน กินข้าวด้วยกันที่ร้านอาหาร ซ่งจิ่งเซินเหมาทั้งร้านเอาไว้ก่อนหน้านี้แล้ว ซ่งหลินและกู้หรูเยียนก็ตั้งใจรีบมาด้วย ทั้งครอบครัวกินมื้อเย็นกันอย่างครึกครื้น ซ่งรั่วเจินก็ถือว่าได้สัมผัสแล้วว่าอะไรคือการรับของขวัญจนมืออ่อน ต้องบอกเลยว่าความรู้สึกนี้มันดีจริง ๆ! จนกลับไปในตอนกลางคืน ซ่งรั่วเจินก็อยู่ในสภาพเมาเล็กน้อยแล้ว เพราะดีใจเกินไป จึงอดไม่ได้ที่จะดื่มไปหลายจอก ทุกคนต่างดื่มกันอย่างชื่นมื่น แม้แต่กู้ฮวนเอ๋อร์และฉู่อวิ๋นกุยก็รีบมาในตอนกลางคืน บ่นเพียงว่าไม่น่าบอกพวกเขาช้า “หม่อมฉันยังไม่เมา หม่อมฉันยังดื่มได้อีก” ซ่งรั่วเจินหันหลังเดินกลับ มองฉู่จวินถิงอย่างไม่พอใจ อดพึมพำไม่ได้ว่า “เหตุใดท่านอ๋องจึงขี้เหนียวเช่นนี้ แม้แต่เหล้าก็ไม่ยอมให้หม่อมฉันดื่ม ถ้ารู้ว่าท่านอ๋องจะเป็นเช่นนี้ หม่อมฉันก็คงไม่แต่งกับท่านแล้ว!” ฉู่จวินถิงมองแมวน้อยขี้เมาของตน แค่เพราะเหล้านิดเดียว แม้แต่สามีคนนี้ก็ไม่เอาแล้วหรือ? “ไม่แต่งกับข้า แล้

ซ่งรั่วเจินฟังคำอธิบายของหมอหลวงเหยา เข้าใจสถานการณ์มากขึ้นเล็กน้อย พอเดินเข้าไปในห้อง นางก็เห็นลู่ฉิงเสวี่ยที่นอนอยู่บนตั่ง สีหน้าซีดเซียว หน้าผากของนางในตอนนี้เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ เส้นผมข้างขมับเปียกชุ่มด้วยเหงื่อ ใบหน้าแสดงความเจ็บปวด ริมฝีปากแห้งแตกมีเลือดซึม ร่างกายอ่อนแรงถึงที่สุด “หมอหลวง ขอร้องท่าน ต้องรักษาลูกของข้าไว้ให้ได้” ในดวงตาของลู่ฉิงเสวี่ยเต็มไปด้วยความร้อนรน นางในเวลานี้ไม่สนใจความเจ็บปวดบนร่างกายด้วยซ้ำ สิ่งที่คิดอยู่เต็มหัวคือเด็กคนนี้ต้องไม่เป็นอะไรเด็ดขาด แม้นางจะมีปากเสียงกับสามี วันเวลาจากนี้ไปยังจะสามารถอยู่อย่างมีความสุขได้หรือไม่นั้น ผู้ใดก็ไม่อาจรู้ได้ แต่เด็กคนนี้เป็นของนาง แต่งงานนานขนาดนี้ ก็ยังไม่สามารถมีลูกมาโดยตลอด ตอนนี้ในที่สุดก็เฝ้ารอจนเป็นจริง ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องไม่ให้ลูกเป็นอะไรเด็ดขาด! “ญาติผู้พี่ ข้าจะตรวจดูชีพจรให้ท่าน” ซ่งรั่วเจินมองลู่ฉิงเสวี่ยที่อ่อนแรง แล้วเอ่ยปากขึ้นก่อน ในดวงตาของลู่ฉิงเสวี่ยปรากฏความประหลาดใจ แต่ก็ราวกับคว้าความหวังอันริบหรี่ไว้ได้ จึงพยักหน้ารัว ๆ “พระชายาฉู่อ๋อง ทุกอย่

ทุกคนต่างมองซ่งรั่วเจินด้วยความตื่นเต้น ไม่อยากจะเชื่อว่าเด็กที่เดิมทีไม่อาจรักษาไว้ได้ กลับสามารถรักษาเอาไว้ได้ในตอนนี้ลู่ฉิงเสวี่ยผ่านความตกตะลึงดีใจมาแล้วก็คล้ายเพิ่งได้สติว่าก่อนหน้านี้เพิ่งผ่านเรื่องใดมา จู่ๆ ก็ร้องไห้ดังลั่น“ลูกของข้า รักษาลูกของข้าเอาไว้ได้แล้ว”เห็นจู่ๆ ลู่ฉิงเสวี่ยก็ระเบิดอารมณ์ ภายในสายตาลู่ฮูหยินเปี่ยมความปวดใจ รีบโอบนางไว้ในอ้อมกอดแน่น“ลูกเอ๋ยอย่าร้องเลย ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว”ลู่ฉิงเสวี่ยพยักหน้าพลางสะอึกสะอื้น “ท่านแม่ ตอนนี้ข้ามีลูกคนนี้แล้ว...”ลู่ฮูหยินเองก็น้ำตาไหล “ลูกสาวชะตาอาภัพของข้า ก่อนหน้านี้หลงผิดไปเชื่อฟ่านหัวหรง คิดว่าเขาจริงใจต่อเจ้าจริงๆ ใครคิดเล่าว่าเขาถึงขั้นทำกับเจ้าเช่นนี้ ช่างชวนให้คนปวดใจโดยแท้”“ท่านแม่ หลังผ่านเรื่องครั้งนี้มาข้าก็คิดตกแล้ว ข้าอยากหย่ากับเขาเจ้าค่ะ”ลู่ฉิงเสวี่ยยกมือหนึ่งกุมท้อง ภายในสายตาเปี่ยมความมุ่งมั่น หลังแต่งงานกัน นางก็ไม่ตั้งครรภ์มาโดยตลอด แต่พวกเขามีความสัมพันธ์ดีมากนับตั้งแต่ได้รู้ว่าตั้งครรภ์ในวันนั้น นางคิดว่านี่เป็นสวรรค์มาโปรด ในที่สุดพวกเขาก็มีลูกแล้วจากนั้น นางคิดไม่ถึงเลยว่าตอนนางกำลั

ลู่เป่ยชวนดูสีหน้าที่เปลี่ยนไปของมารดาตน รู้สึกเอือมระอาอย่างอดไม่ได้เขาคุ้นชินกับท่าทางเช่นนี้ของมารดาตนแล้ว แต่พี่สะใภ้อาจยังไม่คุ้นชินกระมังจากนั้น ซ่งรั่วเจินกลับพูดราวกับมีศัตรูคนเดียวกันก็มิปาน “ท่านป้า ข้าคิดว่าท่านพูดถูกแล้ว ชายใจทรามลืมบุญคุณคนพรรค์นี้ สมควรสั่งสอนดีๆ จะปล่อยให้เขามีจุดจบที่ดีไม่ได้เป็นอันขาดเจ้าค่ะ!”“หากไม่ใช่เพราะเขา ญาติผู้พี่ก็ไม่ต้องลำบาก เขาไม่เพียงหลอกญาติผู้พี่ ยังทำผิดต่อความเชื่อใจที่พวกท่านมอบให้เขาอีกด้วยเจ้าค่ะ”“ยิ่งไม่ต้องพูดว่าเสด็จพ่อให้เขาออกไปทำงานราชการ เขากลับพาสาวงามไปด้วย เห็นได้ชัดว่าไม่ว่าทำงานหรือเป็นคนดีก็ทำไม่ได้!”ลู่ฮูหยินคิดไม่ถึงเลยว่าซ่งรั่วเจินจะพูดจาเช่นนี้ ตอนแรกชะงักไป ต่อมาใบหน้าเผยรอยยิ้ม“เจินเอ๋อร์ ก่อนหน้านี้ป้าได้พบเจ้าไม่บ่อยนัก คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะเป็นแม่นางฉลาดมากคนหนึ่ง”“ครั้งนี้ขอบคุณเจ้าที่ช่วยญาติผู้พี่เจ้า ข้าไม่รู้จะตอบแทนเจ้าเช่นไร พอดีสองวันนี้ข้าได้โสมร้อยปีมา เจ้าเอากลับไปบำรุงร่างกายดีๆ เถอะ”ลู่ฮูหยินคิดว่าเมื่อครู่เห็นซ่งรั่วเจินรักษาอาการป่วยให้ฉิงเสวี่ย สีหน้ากลายเป็นขาวซีด มองออกว่าเสีย