บททั้งหมดของ FLASH MARRIAGE WITH THE RUTHLESS ZILLIONAIRE: บทที่ 61 - บทที่ 70

Muli siyang nag-dial sa pangalawang pagkakataon at sa pagkakataong iyon ay si Beatrice naman ang tinawagan niya. Ang pinsan ni Pierce. Nakadalawang ring muna bago nito sinagot ang tawag niya. Hindi na niya hinintay pa na magsalita ito dahil siya na ang naunang nagsalita. “Beatrice, ako ito si Sharmaine at halos kararating-rating ko lang galing saibang bansa at may nakita akong bag na bagay na bagay sayo. Nasaan ka ngayon? Ihahatid ko ito sayo.” sabi niya rito.“Ah, sige. Magkita tayo.” sagot naman nito kaagad at nang ibaba niya ang tawag ay agad na naging matalim ang mga mata niya. Humanda ka Pierce, bulong niya sa isip-isip niya.Sa sumunod na araw, pumunta si Serene sa nursing home upang bisitahin ang kanyang ina sa umaga upang matapos niya ang kanyang mga iginuguhit naman sa hapon. Habang abala siya sa kanyang ginagawa ay halos hindi na niya namamalayan pa ang pagdaan ng oras hanggang sa naputol ang kanyang konsentrasyon nang mag-ring ang kanyang cellphone. Agad niyang tiningnan ku

Ilang sandali pa ay unti-unting bumaba ang bintana ng kotse at agad niyang nakita ang nakakasurang mukha ni Reid. “tingnan mo nga naman, hindi ko inaasahang makikita ko ang isang napakagandang dilag na gaya mo rito ngayon.” sabi nito at pagkatapos ay bumaba ito ng kotse.Agad naman na sumimangot si Serene at pagkatapos ay hindi niya ito pinansin. Tinalikuran niya ito at pagkatapos ay humakbang. Sa daki ng taong pwede niyang makita ng mga oras na iyon ay ito pa talaga. Nakakadalawang hakbang pa lamang siya nang maramdaman na niyang hinawakan nito ang kanyang pulso. “Saan ka ba pupunta at mukhang nagmamadali ka?” tanong nito sa kaniya.Dali-dali niyang hinila ang kamay niya mula rito ngunit nanatiling mahigpit ang hawak nito doon. Ayaw niya sana itong kausapin ngunit wala siyang choice. Umikot ang kanyang mga mata sa sobrang inis. “Wala kang pakialam.” malamig na sagot niya rito. “At isa pa, pwede bang bitawan mo ako at kung hindi ay sisigaw ako rito.” sabi niya.Ngunit sa halip na bita

Nang magising si Serene ay isang malamlam na ilaw ang nakita niya sa kanyang uluhan at pakiramdam niya ay para bang nasa pamilyar siyang lugar ng mga oras na iyon. Bigla siyang napahawak sa kanyang ulo at napatanong sa kanyang isip kung nasaan ba siya nang bigla na lamang niyang maalala na naghihintay pala sa nursing home ang kanyang ama kaya nagmamadali siyang bumangon. Dali-dali siyang bumaba ng kama at nagtungo sa pinto ngunit nang buksan niya ito ay isang bulto ng tao ang humarang sa kaniya at halos mapatalon pa siya sa labis na pagkagulat. “Saan mo balak pumunta?” malamig na tanong sa kaniya ni Pierce. Saglit naman na natigilan si Serene nang makita niya ito at pagkatapos ay bigla niyang naisip kung bakit parang pamilyar ang lugar. Iyon ang condo nito sa Solace International.Umatras siya at pagkatapos ay nagtanong. “Bakit ako nandito at paano ako napunta rito? Isa pa ay gaano na ako katagal na nakatulog?” sunod-sunod na tanong niya rito.“Nahimatay ka at dalawang oras kang naka

“Hi-hindi… hindi ganun…” nauutal naman na sagot ni Serene rito. Isa pa ay takot na takot siya itsura nito ng mga oras na iyon dahil kitang-kita niya ang galit sa mga mata nito.“Ga-gabi na…” sabi niya rito.“Sa malamang.” sabi nito sa kaniya. Ilang sandali pa ay mas hinigpitan pa nito ang pagdiin sa kaniya na halos hindi na siya makahinga pa. Ang kanyang mukha ay putlang-putla ng mga oras na iyon dahil sa sakit at takot na nararamdaman niya. Pilit niyang niyakap ang kanyang sarili at nag-umpisang umiyak. “Huwag… huwag… masakit…” sabi niya rito na puno ng pagmamakaawa.“Masakit?” malamig na tanong ni Pierce sa kanya. “Hindi ito ang unang pagkakataon na may mangyayari sa atin kaya bakit natatakot ka ha?” tanong nito sa kaniya.Ilang sandali pa ay muli na namang tumunog ang kanyang cellphone at dahil doon ay mas lalo pa siyang nagpumiglas mula sa ilalim nito. “Umalis ka sa ibabaw ko!” nahihirapang sabi niya rito at pilit na itinutulak ito ngunit sadyang napakalakas nito. Tumulo na rin an

Napakagat labi si Serene at pagkatapos ay nagsalita. “Okay sige. Isang daang beses pero kailangan mong magbayad ng isahan.” sabi niya rito.“Okay, walang problema.” pagsang-ayon naman nito sa kaniya bigla kung saan ay saglit siyang natigilan dahil kung kanina ay halos kutyain siya nito pero ngayon ay pumayag na rin ito sa wakas. Ilang sandali pa ay bigla na lamang itong may inaabot na papel sa kaniya.“Pirmahan mo ito.” sabi nito sa kaniya. Naguguluhan naman niyang inabot iyon at pagkatapos ay pinasadahan niya iyon ng tingin at syempre ay binasa na rin niya kung ano ang nakapaloob sa papel na iyon at bakit nito iyon pinapipiprmahan sa kaniya.Nang mabasa niya iyon ay isa pala iyong kasunduan kung saan ay kailangan niyang ilihim ang tungkol sa relasyon nilang iyon at hindi siya nito pinapapayagang makipagtalik sa ibang lalaki kahit na siya ay may regla. Iyon ang nakalagay doon. Hindi siya makapaniwalang napatingin rito. Aabot pa pala sila sa punto na may pipirmahan pa silang kasunduan.