All Chapters of ชายาอัปลักษณ์ของท่านอ๋องรูปงาม: Chapter 111 - Chapter 120

ไป๋อวี้ ถอนหายใจ ก่อนจะยิ้มเต็มปากและบอกด้วยน้ำเสียงที่เป็นกันเอง “พี่ไป๋ฮวาคิดว่าท่านไมไ่ด้คิดมากอย่างนี้นางหวังว่าท่านจะหนักแน่น” เสียงของเขาแฝงไปด้วยความเข้าใจที่ลึกซึ้งซางหลาง ยืนนิ่ง พยายามตีความคำพูดเหล่านั้น ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้ม “ข้าจะลองพิจารณาดู... จะพยายามให้นางเห็นว่าข้ารู้สึกยังไง”ไป๋อวี้ พยักหน้าหนักแน่นและยิ้มให้อย่างเป็นกันเอง “นั่นแหละ ท่านต้องเป็นตัวของตัวเอง ไม่ต้องคิดมากเกินไป พี่ไป๋ฮวาจะเข้าใจในตัวของท่าน ว่าท่านรู้สึกอย่างไร”ซางหลางหันไปมอง ไป๋อวี้ ด้วยแววตาที่หนักแน่นมากขึ้น แม้ว่าในใจจะยังคงมีคำถามบางอย่าง แต่เขารู้ดีว่า ไป๋อวี้ พูดจากใจจริง“ขอบคุณ… ข้าจะคิดดูดี ๆ” เขาพูด ก่อนจะหันไปมองทางที่ไป๋ฮวาเดินไปสาวใช้คนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องของ อี้เหยา พร้อมกับใบหน้าที่ดูซีเรียสแต่ยังคงพยายามรักษามารยาท สาวใช้พูดขึ้นด้วยเสียงอ่อน ๆ ว่า“ฮองเฮาจิวฮัวเรียกคุณหนูอี้เหยาเจ้าค่ะ”“เรียกข้าหรือ”“ฮองเอาจิวฮัวบอกข้าว่าให้เรียกท่านไปช่วยเย็บถุงหอมใบใหม่ให้กับท่านไท่จือเว่ยจินค่ะ”อี้เหยา เงยหน้าขึ้นจากการทำงานตรงหน้า พลางขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ “เย็บถุงหอม... ฮ

“ฝากขอบคุณนางแทนข้า…ข้าจะเก็บมันไว้อย่างดี” เว่ยจินกล่าวคำขอบคุณเบาๆ ขณะที่มองถุงหอมในมือ“อย่าลืมว่าข้าและคนอื่นๆ รออยู่เบื้องหลังเจ้า ข้ารู้ว่าหากเจ้าไม่ยอมแพ้ วันหนึ่งจะต้องทำได้ ข้าจะปล่อยให้เจ้าพักผ่อน…ทุกคนหวังให้เจ้าแข็งแกร่งขึ้น และคำขอบคุณนี้เจ้าต้องพูดกับอี้เหยาด้วยตัวเจ้าเอง” ฮองเฮาจิวฮัวพูดแล้วลุกขึ้นยืน เมื่อฮองเฮาจิวฮัวเดินออกไปจากห้อง เว่ยจินก็จับถุงหอมในมือแน่นขึ้น ดวงตาของเว่ยจินทอดมองออกไปนอกหน้าต่างแล้วพูดพึมพำกับตัวเอง“ข้าจะต้องทำให้สำเร็จ…เพื่อทุกคน เพื่อท่านพ่อ...และเพื่อความยุติธรรมที่สูญหายไป...” มองถุงหอมในมือถุงหอมเล็กๆ ที่มีรอยเย็บเรียบร้อย ประดับด้วยเส้นด้ายสีทองบางเบา กลิ่นหอมของสมุนไพรจากถุงหอมทำให้เว่ยจินนึกถึงความอบอุ่น ความห่วงใยจากผู้คนที่ยังคงให้ความสำคัญกับเขาในช่วงเวลาที่ยากลำบาก หลายคนไม่เคยทอดทิ้งแต่ในขณะเดียวกัน เว่ยจินกลับรู้สึกถึงความเปล่าเปลี่ยวในใจ เพราะเขาเองก็ยังไม่สามารถเปิดใจรับความรู้สึกที่ลึกซึ้งจากคนที่ห่วงใยเขาได้“อี้เหยา…เจ้าคงรู้ว่าใจของข้าไม่อาจเปิดรับได้ตอนนี้…แต่…ข้าจะไม่ลืมความห่วงใยของเจ้า” เว่ยจินพึมพำเบาๆ พลางยิ้มเศร้า

เสียงของเฉิงอู๋อ๋องหนักแน่นและคงความจริงจังที่ดังก้องอยู่ในห้องอันเงียบสงัดเว่ยจิน เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเฉิงอู๋อ๋อง ในแววตาของเขามีทั้งความเศร้า ความโกรธแค้นและความเจ็บปวด แต่นั่นยังมีความรู้สึกซาบซึ้งและมุ่งมั่นรวมอยู่ด้วย"ข้า...ข้าเว่ยจินจะไปกับท่านอ๋อง..." เว่ยจินพูดด้วยเสียงที่หนักแน่น แต่กลับมีรอยแผลในน้ำเสียงที่ไม่อาจปิดบังได้เฉิงอู๋อ๋อง หยุดนิ่งไปก่อนจะเดินไปใกล้ เว่ยจินมากขึ้น เขาหยุดอยู่ข้างๆ และมองตรงไปที่ดวงตาของเว่ยจิน"เจ้าต้องเข้มแข็ง" คำพูดของเฉิงอู๋อ๋องออกมาอย่างหนักแน่น เขาจ้องไปที่ดวงตาของเว่ยจินด้วยความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง "ข้าเข้าใจความเจ็บปวดของเจ้า และข้าก็รู้ว่าการสูญเสียคนที่รักมันเจ็บปวดแค่ไหน...แต่ทุกอย่างจะเบาบางลงเมื่อถึงเวลา""แต่ท่านต้องเข้าใจว่า การทวงแค้นไม่ใช่แค่เรื่องของการชำระแค้นเพียงอย่างเดียวข้าต้องฟัฝ่าความเจ็บปวดแสนสาหัสนี้ไปให้ได้..." เฉิงอู๋อ๋องเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อ "มันคือการยืนยันว่าเจ้าสามารถยืนหยัดได้...แม้ในยามที่เจ็บปวดที่สุด เว่ยจินฟังขาเราทุกคนยังยืนข้างเจ้าให้ผ่านมันไป" เว่ยจินยิ้มบางๆ ด้วยความเหนื่อยหน่ายจา

เป่ยซวี ยืดตัวขึ้นจากบัลลังก์ มองไปยังทหารคนนั้นด้วยสายตาที่เด็ดขาด"เตรียมการรับมือไว้... ข้าจะไม่ยอมให้ใครมาแย่งชิงอำนาจของข้าเด็ดขาด บัญชาออกไปเตรียมพร้อมและเกณฑ์คนเพิ่มพร้อมเบี้ยหวัดที่สูงเพี่อล่อใจ"ทหารคนนั้น ขยับตัวตรง ขยับมือที่จับไว้ที่คมดาบของตนอย่างมั่นคง "รับบัญชาฝ่าบาท ข้าจะจัดทัพทันที"เป่ยซวี มองไปยังภาพสงครามที่กำลังจะเกิดขึ้น ทุกอย่างต้องรีบดำเนินการอย่างรวดเร็ว เพื่อรักษาบัลลังก์และอำนาจที่เขาเคยมีไว้ในมือ เขายืนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ "ข้าจะกวาดล้างทัพของพวกเจ้าจนราบเป็นหน้ากลอง แล้วจะได้รู้ว่าคนอย่างเป่ยซวีไม่แน่จริงไม่มาถึงจุดนี้หรอก"เสียงฝีเท้าของทหารที่เดินออกไปจากห้องแสดงให้เห็นถึงความเร่งรีบที่จะทำงานให้เสร็จตามคำสั่งของ เป่ยซวีแผนการเริ่มในหัวของเขาแล้ว การปกป้องบัลลังก์และความยิ่งใหญ่ของตระกูลเขาจะไม่มีวันยอมแพ้ในมือของเว่ยจิน หรือใครก็ตามที่ต้องการแย่งชิงมันไปจากเขาในห้องโถงใหญ่ของปราสาท เป่ยซวียืนมองออกไปนอกหน้าต่าง ท่ามกลางความมืดของค่ำคืน เหมือนกับทำนายถึงความไม่สงบที่กำลังจะมาถึง บรรยากาศรอบตัวเขาเงียบสงัด เสียงของทหารที่เดินไปมาดังแว่วจา

“พี่สาวบอกว่าไม่สามารถทนเห็นพวกเขาต้องไปเผชิญเรื่องทุกข์เข็ญแล้วตัวเองทำอะไรไม่ได้ได้แต่นั่งรอที่นี่ และท่านแม่...พี่สาวพาพี่ไป๋ฮวาไปด้วยค่ะ”เจียวหยูยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง คำตอบนี้ทำให้เจียวหยูรู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่า ไม่อยากจะเชื่อว่า อี้หลิน บุตรีคนโตที่รักจะตัดสินใจทำเรื่องแบบนี้“ช่วยรบ ไป๋ฮวาด้วย ทำไมไม่บอกข้า...ทำไมไม่พูดอะไรก่อนนั้น” เจียวหยูเกือบจะหลุดคำถามออกมาด้วยเสียงที่แตกพร่า น้ำตาของเธอเริ่มรื้นขึ้นมาที่ตาอี้เหยาเดินเข้ามาใกล้มารดาด้วยความรู้สึกผิด “ขอโทษค่ะ...พี่สาวบอกว่าไม่อยากให้ท่านแม่รู้เพราะท่านแม่ห่วงใยพี่อี้หลินมากเกินไป...และพี่สาวเขาบอกว่าเขาเข้มแข็งพอ”เจียวหยูล้มตัวนั่งลงที่เก้าอี้ มองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดมิด “จริงสิ...ทั้งสองคนคงไม่คิดให้ข้าห่วงเลยใช่ไหม พวกเขาเหมือนจะเห็นชีวิตนี้เป็นแค่ของพวกเขาที่จะทำสิ่งใดก็ได้ตามใจตัวเอง”“ท่านแม่...พี่สาวไม่ได้คิดร้าย...” อี้เหยาพูดเสียงเบาและหันไปมองมารดาเจียวหยูด้วยสายตาอ้อนวอนเจียวหยูนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นและเดินไปหาประตูห้อง “ข้าจะไปหาพระชายา...ต้องทำอะไรบางอย่างแล้ว ปล่อยไว้แบบนี้ไมไ่ด้จะต้องส่งคนไปตามหาทั้งส