تسجيل الدخولمشاركة
156
تاريخ النشر:
2026-08-16 19:29:39เว่ยเซวียนเฉินพยักหน้า “ไป...และจับตัวหลี่เฉิงให้ได้ หากขัดขืน...”
พระสุรเสียง
أحدث فصل
ชายายอดเสน่หา 163
หานเฟิงถามด้วยความสงสัย “เขาเป็นคนเช่นไร”ฉีเยว่หนิงเงียบไปครู่หนึ่ง“เขาไม่เหมือนองค์ชายองค์อื่น ตั้งแต่เด็ก เขาไม่ชอบสงคราม และเป็นคนเดียวที่เคยแอบช่วยหม่อมฉันหลายครั้ง”เว่ยเซวียนเฉินมองนางอย่างครุ่นคิด “แต่เขายังคงเป็นโอรสของฉีหวนกง”ฉีเยว่หนิงพยักหน้า “ใช่เพคะ...และการที่เขาเดินทางมาชายแดนในเวลานี้ ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญ”ยามเย็น แสงอาทิตย์สีทองส่องผ่านหมู่เมฆเหนือชายแดน บนเนินเขาฝั่งแคว้นฉี ขบวนม้าจำนวนหลายร้อยนายค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาอย่างสง่างาม ตรงกลางขบวนมีรถม้าหลังใหญ่ประดับธงมังกรสีครามพลิ้วไหวตามแรงลม ชายหนุ่มในชุดฉลองพระองค์สีน้ำเงินเข้มเปิดม่านรถม้าออก ใบหน้าหล่อเหลาสงบนิ่ง ดวงตาลึกซึ้งจับจ้องไปยังค่ายของแคว้นเว่ยที่อยู่ไกลออกไป องครักษ์ข้างกายก้มศีรษะ“องค์ชาย อีกไม่นานก็จะถึงค่ายชายแดนแล้วพ่ะย่ะค่ะ”ชายหนุ่มพยักหน้าเบา ๆ “ในที่สุด...” พระองค์ทอดพระเนตรไปยังทิศของค่ายเว่ย ก่อนตรัสด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“เยว่หนิง...พี่มารับเจ้ากลับบ้า
ชายายอดเสน่หา 162
“ใช่” เว่ยเซวียนเฉินใช้นิ้วลากไปบนแผนที่ “พวกเขาเพียงเปลี่ยนตำแหน่ง”ฉีเยว่หนิงซึ่งนั่งอยู่ด้านข้างมองเส้นทางการเคลื่อนพลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้น“พระองค์ดูตรงนี้”ทุกคนหันมามอง นางชี้ไปยังเส้นทางลำเลียงเสบียงของแคว้นเว่ย“ค่ายใหม่ของฉี ไม่ได้อยู่ในตำแหน่งที่เหมาะแก่การบุกเมืองเว่ย”“แต่กลับอยู่ตรงจุดที่สามารถตัดเส้นทางการค้าระหว่างเมืองชายแดนกับเมืองหลวงได้”หานเฟิงชะงัก“จริงด้วย”แม่ทัพอีกคนรีบเดินเข้ามาดู“หากปล่อยไว้นาน เมืองชายแดนของเราจะขาดทั้งอาหารและอาวุธ”เว่ยเซวียนเฉินพยักหน้า “ฉีหวนกงไม่คิดชนะด้วยศึกเดียว แต่คิดทำให้เว่ยอ่อนแรงลงทีละน้อย”บรรยากาศในกระโจมเงียบลง ทุกคนเริ่มเข้าใจว่าศัตรูกำลังเล่นเกมระยะยาว ขณะเดียวกัน หน่วยสอดแนมอีกชุดหนึ่งก็นำตัวพ่อค้าคาราวานชราผู้หนึ่งเข้ามา ชายชราคุกเข่าลง“ถวายบังคมเว่ยอ๋อง”เว่ยเซวียนเฉินตรัสอย่างสุภาพ “ลุกขึ้นเถิด เจ้ามีข่าวอันใด
ชายายอดเสน่หา 161
เว่ยเซวียนเฉินไม่ตอบ พระองค์รีบเปิดอ่านหน้าสุดท้าย เป็นรายงานสรุปที่ส่งกลับไปยังเมืองหลวงฉี“จากการตรวจสอบ ศพขององค์ชายใหญ่มีบาดแผลจากอาวุธของทหารเว่ยเอง และพยานหลายคนให้การตรงกันว่า ก่อนกองทัพฉีมาถึง ได้เกิดความวุ่นวายจากการถอนกำลังของแม่ทัพเว่ย”“จึงสันนิษฐานว่าเป็นการหักหลังภายใน มิใช่ชัยชนะของกองทัพฉี”ด้านล่างมีพระราชลัญจกรของฉีหวนกง พร้อมพระราชกระแสสั้น ๆ“ปิดเรื่องนี้ไว้ อย่าให้ผู้ใดสร้างความชอบจากเลือดของผู้ที่เราไม่ได้สังหาร”เว่ยเซวียนเฉินค่อย ๆ วางกระดาษลง พระองค์นิ่งอยู่เป็นเวลานาน ฉีเยว่หนิงมองพระพักตร์ของเขาด้วยความเข้าใจ นางรู้ดีว่า ความจริงในวันนี้กำลังสั่นคลอนสิ่งที่พระองค์ยึดถือมาตลอดชีวิต หานเฟิงกล่าวอย่างลังเล“ฝ่าบาท ดูเหมือนว่า...ฉีหวนกงมิใช่ผู้สั่งสังหารองค์ชายใหญ่โดยตรง”เว่ยเซวียนเฉินหลับพระเนตร ภาพอดีตผุดขึ้นมาอีกครั้ง วันที่พระองค์ยืนอยู่หน้าพระศพของพี่ชาย วันที่ทรงสาบานว่าจะล้างแค้นแคว้นฉี วันที่ทรงเกลียดฉีหวนกงจนคิดว่าคือศัตรูเพียงหนึ่งเดียว แต่วันนี้ หลักฐาน
ชายายอดเสน่หา 160
“เมื่อคืน กระหม่อมเห็นลู่เฉิงรับสารจากคนของหานกั๋วกง”ฉีเยว่หนิงถามทันที “แน่ใจหรือ”“แน่ใจขอรับ”“ผู้ส่งสารใช้ตราประจำตระกูลหาน”หานเฟิงหันไปมองเว่ยเซวียนเฉิน ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีก ภาพทั้งหมดต่อกันสมบูรณ์แล้ว ลู่เฉิงกับหานกั๋วกงร่วมมือกันมานานกว่าที่ผู้ใดคาดคิด เว่ยเซวียนเฉินค่อย ๆ เดินไปยังโต๊ะทรงงาน พระองค์เปิดลิ้นชักเล็ก ๆ แล้วหยิบหยกแกะสลักชิ้นหนึ่งออกมา เป็นของที่องค์ชายใหญ่เคยมอบให้ก่อนออกรบครั้งสุดท้ายพระองค์มองหยกในมืออยู่ครู่หนึ่ง ความทรงจำเมื่อหลายปีก่อนผุดขึ้นมา วันนั้นพี่ชายทรงยิ้มและตรัสว่า“มีลู่เฉิงกับหลี่เฉิงอยู่ ข้าสบายใจ”เว่ยเซวียนเฉินกำหยกแน่น รอยยิ้มในวันนั้น กลับกลายเป็นดาบที่แทงหัวใจพระองค์ในวันนี้ พระองค์เข้าใจแล้วว่าคนที่พี่ชายไว้ใจที่สุดคือคนที่ผลักพระองค์ไปสู่ความตาย ฉีเยว่หนิงเดินเข้ามาหยุดข้างกาย นางไม่ได้เอ่ยปลอบโยนเพียงวางมือเบา ๆ บนแขนของพระองค์ เว่ยเซวียนเฉินหันมาสบตานาง ความเจ็บปวดในแววตาของพระองค์ชัดเจนยิ่งกว่าครั้งใด“เยว่ห
ชายายอดเสน่หา 159
ศัตรูที่แท้จริงสายฝนยามเช้าค่อย ๆ ซาลง เหลือเพียงละอองบางที่เกาะอยู่ตามผืนธงเหนือค่ายทหารเว่ย ภายในกระโจมบัญชาการ บรรยากาศหนักอึ้งราวกับอากาศหยุดนิ่ง สมุดบันทึกของหลี่เฉิงและจดหมายลับยังวางอยู่กลางโต๊ะ ทุกสายตาจับจ้องไปยังเว่ยเซวียนเฉินที่กำลังอ่านเอกสารซ้ำเป็นครั้งที่สามพระองค์ไม่ได้เร่งรีบสรุปความตลอดหลายปีที่ผ่านมา พระองค์เรียนรู้ว่าความผิดพลาดเพียงครั้งเดียว อาจแลกมาด้วยชีวิตผู้คนนับหมื่นหานเฟิงยืนอยู่เบื้องหน้าอย่างสงบนิ่ง แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความโกรธ“ฝ่าบาท กระหม่อมตรวจสอบลายมือในจดหมายกับเอกสารราชการที่ยึดได้จากจวนหานกั๋วกงเมื่อหลายเดือนก่อนแล้ว”เว่ยเซวียนเฉินเงยพระพักตร์“ผลเป็นอย่างไร”“ลักษณะการลงหมึกและการสะบัดปลายพู่กันใกล้เคียงกันมาก แต่ยังไม่เพียงพอจะใช้เป็นหลักฐานมัดตัวโดยตรง”เว่ยเซวียนเฉินพยักหน้า“เช่นนั้น เราจะไม่ด่วนตัดสิน”ฉีเยว่หนิงซึ่งนั่งอยู่ด้านข้างพลิกดูสมุดบันทึกของหลี่เฉิงอีกครั้ง นางหยุดอยู่หน้าหนึ่งที่ก่อนหน้
ชายายอดเสน่หา 158
ฉีเยว่หนิงเดินสำรวจรอบห้องอย่างเงียบ ๆ สายตาของนางกวาดผ่านชั้นหนังสือ ก่อนหยุดที่กระถางต้นสนแคระบนโต๊ะ นางขมวดคิ้ว“แปลก”หานเฟิงถามทันที “มีอะไรหรือพระชายา”“ต้นสนต้นนี้แห้งแล้ว”“ขอรับ”“แต่ดินกลับเพิ่งถูกรดน้ำ”หานเฟิงเดินเข้ามาดู ก่อนสีหน้าเริ่มเคร่งขึ้น ฉีเยว่หนิงค่อย ๆ ยกกระถางออก ด้านล่างมีแผ่นไม้ปิดไว้อย่างแนบสนิท ทหารรีบใช้มีดงัดขึ้นอย่างระมัดระวัง ภายในเป็นช่องลับขนาดเล็ก มีห่อผ้าไหมสีน้ำตาลวางอยู่เพียงห่อเดียว หานเฟิงหยิบขึ้นมาเปิด ภายในไม่ใช่ทองคำหรืออัญมณี แต่เป็นสมุดบันทึกปกหนังสีดำที่ขอบเริ่มเก่าฉีเยว่หนิงรับมาเปิดอ่าน หน้าต้น ๆ เป็นบันทึกเรื่องเสบียง เส้นทางเดินทัพ และกำลังพล ดูเหมือนไม่มีสิ่งผิดปกติ แต่เมื่อเปิดไปถึงช่วงกลางเล่ม ลายมือเริ่มเปลี่ยนไป มีข้อความสั้น ๆ หลายบรรทัด“ได้รับคำสั่งให้ถอนกำลัง ผู้ส่งสารจากเมืองหลวงมาถึง ทุกอย่างเป็นไปตามแผน”หานเฟิงสีหน้าเปลี่ยนทันที “แสดงว่าการทรยศครั้งนี้ ถูกวางแผนมานานแล้ว”
ชายายอดเสน่หา 7
เมื่ออีกราตรีมาถึงพระธิดาจางลี่ก็เริ่มหัวใจไม่เป็นสุข หลังอาหารมื้อเย็นที่เหล่านางกำนัลและข้ารับใช้ของปาอ๋องแคว้นหลี่นำมาถวายจางลี่ทำตัวตามปกติแม้เห็นว่านางกำนัลคนสนิทมีท่าทีลุกลี้ลุกลนนางจึงเอ่ยถามเมื่ออยู่กันสองต่อสอง“หลินเจิน...เจ้าบอกข้าว่าคืนนี้จะออกไปหาราชองครักษ์เจ้า แล้วเจ้าจะออกไปจากตำหน
ชายายอดเสน่หา 6
“นี่ท่านกักขังข้าเช่นนั้นหรือ แล้วหากข้าขัดคำสั่งของท่าน”“คนของเจ้าทั้งหมดจะต้องกลายเป็นอาหารของจระเข้ในบึงใต้ตำหนักร้อยไหมทันที หรือหากเจ้าอยากลองดีกับข้า จะลองดูสักหนก็ได้พระธิดาจางลี่!”“ท่านร้ายกาจนักองค์ชายหลี่เจี๋ย...อื๊อ!”เสียงของนางหายเข้าไปในปากหยักได้รูปขององค์ชายอีกหน หลี่เจี๋ยกดท้ายทอ
ชายายอดเสน่หา 9
จางลี่กัดฟันแน่น มิได้นึกเจ็บปวดต่อบาดแผลแรกที่อ๋องแคว้นหลู่บากมันไว้บนไหล่แต่เจ็บใจที่นางนึกไม่ถึงว่าพระญาติผู้พี่จะมีจิตใจอำมหิตถึงเพียงนี้ ก่อนนางขยับตัวหลินเจินจับมือเรียวบางไว้แน่นและเอ่ยทั้งน้ำตา“ท่านหญิง...เป็นเพราะข้าท่านถึงต้องมาตกที่นั่งลำบากเยี่ยงนี้ อภัยให้ข้าด้วย”“แค่โบยร้อยครั้ง...ก
ชายายอดเสน่หา 8
จางลี่เองก็หาได้พักผ่อนไม่ นางเป็นกังวลต่อการหลบหนีออกไปจากตำหนักร้อยไหมของหลินเจินในห้วงเวลาของความโกลาหล เฝ้าคอยมองว่านางกำนัลคนสนิทจะกลับเข้ามาเมื่อใดหลังทุกอย่างสงบลงแล้ว ปริวิตกว่านางจะได้พบราชองครักษ์เจียนเจ้าดังที่หวังหรือไม่เพราะจวบจนแสงโคมทองอาบไปทั่วบึงน้ำใหญ่รอบตำหนักก็ยังไม่เห็นเงาของหล
قد تعجبك أيضًا
ชีวิตหลังความตายของเซินมาน
จี้เสี่ยวนวน98.9K وجهات النظرขย้ำรักเลขา NC-20
C538.0K وجهات النظرพลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี
โม่เสียวชี่598.3K وجهات النظرพิษรักคุณหมอ
เพียงเม็ดทราย127.4K وجهات النظرพัง
โนเนจัง2.9K وجهات النظرSystem Error ระบบรวนรัก... ฉบับคนหวงก้าง
Priyada71 وجهات النظرเมียลับกัปตันเตชน์
Fortune_28930 وجهات النظرหนี้วิวาห์ปรารถนา
ดวงดาวบนหาดทราย121 وجهات النظر
