All Chapters of พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี: Chapter 1201 - Chapter 1210

เมื่อเห็นเหตุการณ์ดังนั้น ผู้บัญชาการเซี่ยก็รีบตะคอกสั่งเสียงดัง “รีบสกัดรถม้าคันนั้นไว้!”ชั่วพริบตา ก็มีทหารรักษาพระองค์อีกหลายกองบุกเข้ามาจำนวนคนมากกว่าพวกท่านโหวหลินหลายเท่า แทบจะล้อมพวกเขาไว้จนไม่เหลือทางหนีแต่ก็ไม่ได้ก้าวเข้ามาใกล้กว่านั้นทั้งสองฝ่ายพลันชะงักค้าง พรรคพวกของท่านโหวหลินเผชิญหน้ากันกับกองทหารรักษาพระองค์ โดยมีรถม้าเป็นจุดศูนย์กลางแม้จำนวนจะเป็นรอง แต่พลังอำนาจของท่านโหวหลินกับพวกกลับไม่ด้อยไปกว่าเลยผู้บัญชาการเซี่ยที่เพิ่งประมือกับท่านโหวหลิน แม้ดูเหมือนไม่รู้แพ้ชนะ แต่มีเพียงเขาเองที่รู้ว่าข้อมือของตนเจ็บปวดเพียงใดเขาเคยได้ยินว่า เมื่อตอนที่ท่านโหวหลินยังหนุ่ม เขาเป็นแม่ทัพผู้เกรียงไกร เพียงแต่ตั้งแต่เข้ารับราชการในราชสำนักมา ท่านโหวหลินก็ดูมีท่าทีไม่ค่อยกล้าแสดงออก ไม่องอาจเช่นเดิม จนจวนโหวที่ยิ่งใหญ่ต้องตกต่ำมาถึงสภาพเช่นนี้ เอาเข้าจริง ตอนแรกเขามิได้ใส่ใจท่านโหวหลินเลยด้วยซ้ำทว่าตอนนี้...เขาอาจต้องคิดใหม่ ว่าบุรุษเช่นใด ถึงคู่ควรแก่การถูกเรียกว่าแม่ทัพผู้เกรียงไกรผู้บัญชาการเซี่ยหมุนข้อมือเบาๆ เริ่มประเมินคนตรงหน้าขึ้นมานอกจากท่านโหวหลินแล้ว

ม้าสองตัววิ่งตลอดทั้งวันทั้งคืน กว่าจะมาถึงเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่งจึงได้หยุดพักหลินเย่ว์จัดหาที่พักให้เฉียวเนี่ยนเรียบร้อยแล้ว ก็ออกไปเปลี่ยนม้าที่สถานีพักม้า จนกลับมาที่โรงแรมอีกครั้ง ท้องฟ้าก็มืดลงแล้วเดิมคิดว่าหลังจากเหน็ดเหนื่อยทั้งวันทั้งคืน เฉียวเนี่ยนน่าจะพักผ่อนแล้ว ไม่คิดเลยว่าประตูห้องของเฉียวเนี่ยนยังเปิดอยู่ จุดตะเกียงรอเขามองแสงไฟสลัวสีเหลืองที่ส่องออกมาจากในห้อง หลินเย่ว์กำหมัดแน่นเล็กน้อย ปรับอารมณ์ตนเอง ก่อนจะเดินเข้าไป“ยังไม่นอนอีกหรือ?”เขาถามเสียงทุ้ม ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นขณะนั้นเฉียวเนี่ยนก็กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะสี่เหลี่ยมเล็กๆ บนโต๊ะมีอาหารสองอย่าง และน้ำแกงหนึ่งถ้วยวางอยู่เห็นหลินเย่ว์ นางก็ไม่มีสีหน้าใด เพียงพูดว่า “รอเจ้ามากินข้าว”หลินเย่ว์จึงพยักหน้า เข้ามาในห้องแล้วนั่งลงมองอาหารตรงหน้า ดูน่าอร่อยกว่าอาหารแห้งที่กินมาตลอดทางมากนัก แต่หลินเย่ว์กลับไม่มีความอยากอาหารแม้แต่น้อยเขาหยิบตะเกียบขึ้น พูดว่า “ต่อไปไม่ต้องรอข้า” จากนั้นก็เริ่มกินเองเฉียวเนี่ยนก็คีบตะเกียบขึ้นมากินด้วยท่าทางดูเชื่องช้า ไม่รีบร้อนเหมือนหลินเย่ว์ที่ตักเข้าปากอย่างหิวโ

คืนนี้ไร้สายลม แต่ในป่ากลับมีเสียงใบไม้สวบสาบเฉียวเนี่ยนใจสะท้าน กดเสียงเบาลง "หรือว่าจะมีสัตว์ป่าออกมา?""ไม่หรอก"หลินเย่ว์ลุกขึ้นชักดาบ เดินมาข้างหน้าเฉียวเนี่ยน ดึงนางขึ้นแล้วปกป้องไว้ด้านหลัง "ใกล้สำนักราชาโอสถ ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดกล้าเข้ามาใกล้"ในเมื่อไม่ใช่สัตว์ป่า เช่นนั้นก็เป็นนักลอบสังหาร!ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงเหมือนของมีคมฉีกอากาศดังขึ้นหลายสายในป่ามีลูกธนูหลายดอกพุ่งออกมา มุ่งตรงเข้าหาทั้งสองหลินเย่ว์รีบดึงเฉียวเนี่ยนถอยไปข้างหลัง ใช้ดาบสะบัดปัดลูกธนูออกแต่ยังไม่ทันตั้งหลัก ก็มีคนในชุดดำสิบกว่าคนพุ่งออกมาจากในป่าหลินเย่ว์พลันขมวดคิ้ว สบถในใจ "ตลอดทางไม่เห็นกองทัพตามมา ที่แท้ก็ดักซุ่มรออยู่ที่นี่!"ในกลุ่มคนชุดดำมีเสียงเย้ยหยันดังมา "ฮองเฮาทรงคาดการณ์ไว้นานแล้วว่าจะมาที่นี่ พวกเรามารออยู่ก่อนแล้ว วันนี้เห็นพวกเจ้าเอาตัวมาส่งถึงที่ เช่นนั้นก็รับความตายไปเถอะ!"สิ้นเสียง พวกเขาก็พร้อมใจกันบุกเข้ามาหลินเย่ว์รีบพุ่งไปข้างหน้า ต่อสู้กับคนชุดดำ พยายามจะสกัดไว้ทว่าแม้ฝีมือเขาจะก้าวหน้ากว่าก่อนมากเพียงใด แต่ฝ่ายตรงข้ามมากคน เขาสกัดได้สองสามคน แต่ไม่อาจหยุดยั้งสิบ

กองใบไม้แห้งในป่าลึกท่วมถึงข้อเท้าแม้รูปร่างของหลินเย่ว์จะไม่สูงใหญ่เท่าฉู่จืออี้ แต่เฉียวเนี่ยนก็ยังสูงแค่บ่าของเขาอยู่ดียิ่งไปกว่านั้น ตั้งแต่เขาเข้าร่วมกองทัพ ก็ผ่านการฝึกฝนมาแล้ว ร่างกายกำยำแข็งแรง น้ำหนักย่อมไม่เบาเฉียวเนี่ยนไม่มีแรงพอจะยกเขาขึ้นไปบนหลังม้าได้ จึงทำได้เพียงแบกเขาเดินไปข้างหน้าก้าวเดินไปอย่างยากลำบากเมื่อเฉียวเนี่ยนก้าวพลาด เหยียบกิ่งแห้งหักลง ร่างของหลินเย่ว์ที่อยู่บนหลังนางก็ไถลลงมาอีกแบบนี้ต่อไปไม่ไหวแน่เฉียวเนี่ยนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ใช้ดาบในมือกรีดผ้าจากกระโปรงของตัวเอง ฉีกออกมาใช้ผูกหลินเย่ว์กับตัวเองให้แน่นจากนั้นจึงใช้ดาบแทนไม้เท้า ค่อยๆ ก้าวเดินไปข้างหน้าลมหายใจของหลินเย่ว์รินรดข้างหูนาง แผ่วเบาไม่ต่างจากเสียงกระพือปีกของจักจั่นยามใกล้สิ้นฤดูนางก็พลันนึกถึงตอนเด็กๆ ที่ตัวเองเคยส่งเสียงหัวเราะร่าอยู่บนแผ่นหลังของหลินเย่ว์นับครั้งไม่ถ้วนหลินเย่ว์มักจะแบกนางเสมอบางครั้งเพื่อเก็บผลไม้บนต้นไม้บางครั้งเพื่อจับหนอนตัวอ้วนเขาเคยแบกนางวิ่งผ่านตลาดอันคึกคัก เคยแบกนางหนีหลังจากเล่นต่อสู้กับผู้อื่นในตอนนั้น นางมักหัวเราะอย่างมีความ

พูดอีกอย่างก็คือ กฎนี้ก็ตั้งขึ้นมาเพื่อเอาชนะเฉียวเนี่ยนโดยเฉพาะเฉียวเนี่ยนเงียบลงเมื่อนึกถึงว่าเจ้าสำนักราชาโอสถผู้นี้นั้น แท้จริงแล้วชื่อเสียงไม่เกินจริง ตอนนั้นที่เมืองจี๋เสียงนางเสียมารยาทกับเขา เขาก็ผูกใจเจ็บมาจนถึงวันนี้ ชีวิตถูกเขากุมไว้ ก็นับเป็นกรรมสนองเห็นเฉียวเนี่ยนเงียบ เจ้าสำนักราชาโอสถกลับหัวเราะเย็น “ทำไม? เมื่อครู่ยังทำท่าทีพี่น้องรักใคร่กันนัก เวลานี้ต้องเอาชีวิตแลกชีวิตกลับลังเลแล้วหรือ? เช่นนั้นเจ้าต้องรีบตัดสินใจให้ไว ว่าจะเลือกชีวิตของพี่ใหญ่เจ้าหรือชีวิตของเจ้า”เฉียวเนี่ยนเงยหน้าขึ้นมองเจ้าสำนักราชาโอสถหนึ่งครั้ง จึงเอ่ยปาก “ขอท่านเจ้าสำนักช่วยรักษาพี่ชาย ข้ายอมมอบชีวิตของข้าไว้แก่ท่านเจ้าสำนัก”ได้ยินคำนี้ แววตาของเจ้าสำนักราชาโอสถก็พลันขุ่นมัว กระทั่งน้ำเสียงยังหม่นหมองขึ้น “ข้าได้ยินมาว่าพี่ใหญ่เจ้าไม่ได้ดีต่อเจ้าสักเท่าไร คาดไม่ถึงว่าเจ้าจะมีจิตใจดีถึงเพียงนี้ ถึงขั้นยอมสละชีวิตเพื่อช่วยเขา”เฉียวเนี่ยนก็ไม่คาดคิดว่าเจ้าสำนักราชาโอสถจะสืบเรื่องราวในอดีตของนางมาแล้วแต่พอคิดอีกที เขาเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นถึงเพียงนี้ จะสืบเรื่องนางก็ไม่แปลกจึงสูดลมหา