Todos os capítulos de พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี: Capítulo 1591 - Capítulo 1600

ด้วยความทุ่มเทรักษาอย่างสุดกำลังของเฉียวเนี่ยน ในที่สุดชีพจรของแม่เฒ่าอากู่น่าก็เริ่มกลับมาคงที่ แม้จังหวะการหายใจจะยังคงแผ่วเบาราวกับเส้นไหม แต่ก็ไม่หอบถี่จนน่าตระหนกเหมือนก่อนหน้าทว่าการเดินเข็มรักษานั้น ผลาญแรงใจไปมหาศาล เมื่อแม่เฒ่าอากู่น่าเข้าสู่ห้วงนิทรา เฉียวเนี่ยนที่เรี่ยวแรงเหือดแห้งจึงทรุดกายพิงขอบเตียงอย่างอ่อนล้าค่ำคืนนี้... ช่างยาวนานเหลือเกินเฉียวเนี่ยนเฝ้าอยู่ข้างกายแม่เฒ่าอากู่น่าที่ลมหายใจรวยรินจนแทบสัมผัสไม่ได้ นางสงบนิ่งราวกับรูปปั้นอันเงียบงันภายในกระท่อมที่ผุพัง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง กลิ่นยาสมุนไพรฉุนจมูก กลิ่นอับชื้น และไอแห่งความตายที่มิอาจสลัดพ้น ต่างร้อยรัดพันเกี่ยวกัน บดบังหัวใจของทุกคนให้หนักอึ้งเซียวเหิงขดตัวอยู่ที่มุมห้อง พยายามบังคับตนเองไม่ให้หลับใหล ทว่ากลับส่งเสียงละเมอออกมาเป็นระยะ ประหนึ่งเสียงพึมพำของปีศาจร้ายในยามค่ำคืนส่วนอิ๋งชีนั้นยืนเฝ้าอยู่ที่ประตูประหนึ่งทวารบาล แผ่นหลังตั้งตรง ทว่ากลับพยายามผ่อนลมหายใจให้เบาที่สุด เพราะเกรงว่าจะรบกวนการรักษาที่แสนเปราะบางนี้รุ่งสางวันถัดมา แสงสลัวสีเทาหม่นลอดผ่านหน้าต่างบานเล็กที่เขรอะกรังด้วยฝุ่น

“ทะ... ทำไมกัน?” เฉียวเนี่ยนใช้เจตจำนงที่ยังหลงเหลืออยู่ เค้นคำถามที่แหบพร่าถึงขีดสุดออกมาจากริมฝีปากที่แทบจะขยับไม่ได้ ทุกถ้อยคำเจือปนไปด้วยฟองเลือด “ข้า... ข้ามีร่างพิสุทธิ์ต้านพิษร้อยจำพวกมิใช่หรือ...”เหตุใดจึงยังเสียทีได้อีก?!เมื่อได้ยินเช่นนั้น แม่เฒ่าอากู่น่าก็เผยรอยยิ้มหยันบนใบหน้าที่เหี่ยวย่นราวกับไม้ใกล้ฝั่งนางหลังค่อมพลางค่อย ๆ ก้าวขยับเข้าไปใกล้ สายตาขุ่นมัวจับจ้องที่เฉียวเนี่ยนอย่างเหนียวหนึบ ราวกับหนอนแมลงที่ชอนไชเข้าถึงกระดูก“กายาต้านร้อยพิษจำพวกอย่างนั้นรึ?” น้ำเสียงของนางแฝงไปด้วยความตื่นเต้นที่ชวนให้ขนหัวลุก “หึหึ... แม่เฒ่าคนนี้ย่อมรู้อยู่แล้ว! โลหิตของเจ้าสำนักราชาโอสถทุกรุ่นคือของล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่งในใต้หล้า! ทั้งแก้พิษร้าย สลายสิ่งอัปมงคล นับเป็นโอสถทิพย์โดยแท้!”นางชี้นิ้วอันแห้งเหี่ยวไปยังเฉียวเนี่ยน ดวงตาเป็นประกายด้วยความบ้าคลั่ง: “ทว่า... เด็กน้อยเอ๋ย เจ้าหารู้ไม่ว่าสำหรับคนอย่างแม่เฒ่าที่หมกมุ่นกับวิถีกู่มาทั้งชีวิต... “โลหิตทิพย์” ที่กายาต้านร้อยพิษของพวกเจ้าน่ะ มิใช่อุปสรรคเลยสักนิด... แต่มันคือสุดยอดโอสถที่จะหล่อเลี้ยงหนอนพิษได้ดีที่สุดต่างหาก!

หัวใจของเฉียวเนี่ยนบีบรัดอย่างรุนแรง สายตาพลันเหลือบมองเสี้ยวหน้าอันไร้ซึ่งสัญญาณแห่งชีวิต ของเซียวเหิงอย่างไม่อาจหักห้าม“ข้าบอกแล้วว่าเขาไม่ใช่…” นางโต้แย้งไปตามสัญชาตญาณ ทว่าสุ้มเสียงกลับแผ่วเบาลงเรื่อย ๆ “จะเป็นหรือไม่ล้วนไม่สำคัญ” แม่เฒ่าอากู่น่าเอ่ยขัดอย่างไม่แยแส “แต่ในใจเขามีเจ้า มิเช่นนั้น คงไม่ยอมเสี่ยงตายเพื่อช่วยเจ้า แม่เฒ่าผู้นี้เคยบอกแล้ว... ว่าเกลียดชังพวกคู่รักในใต้หล้านี้ที่สุด เดิมทีตั้งใจจะฆ่าพวกเจ้าทิ้งเสียให้สิ้นซาก! แต่เป็นเพราะเลือดในกายเจ้านั่นแหละที่ช่วยเจ้าไว้”นางต้องการโลหิตที่กายาต้านร้อยพิษในกายของเฉียวเนี่ยน เพื่อมาสานต่อการใหญ่ของตนให้สำเร็จ!เมื่อคิดได้ดังนั้น ดวงตาอันขุ่นมัวคู่นั้นก็ฉายแววเจ้าเล่ห์ออกมา “แม่เฒ่าผู้นี้จะบอกเจ้าให้... ยามใดที่เจ้าถูกหลอมจนเป็นมนุษย์กู่แล้วไซร้ เลือดของเจ้าจักสามารถ สะกดพลังของ “กู่ร่วมชะตา” ในกายมันผู้นั้นได้ชั่วคราว!”รูม่านตาของเฉียวเนี่ยนหดเกร็งวูบ!สะกดกู่ร่วมชะตาได้งั้นหรือ?!สุ้มเสียงของแม่เฒ่าอากู่น่าราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรกที่ ดังชัดเจนในโสตของนาง: “แม้จะมิอาจถอนรากถอนโคนได้... แต่อย่างน้อยก็ทำให้มันฟื้

ความมืดมิดอันไร้ขอบเขตแผ่อวลไปทั่วสารทิศ ความเจ็บปวดประดุจหนอนแทะกระดูกที่แผดเผาลึกถึง ไขกระดูกราวกับจะฉีกกระชากวิญญาณของนางให้แตกสลายเป็นเสี่ยง ๆเฉียวเนี่ยนรู้สึกราวกับจมดิ่งอยู่ในขุมนรกแห่งความทุกข์ทรมานนี้มานานนับศตวรรษ สติสัมปชัญญะยื้อยุดอยู่บนขอบเหวแห่งการพังทลายครั้งแล้วครั้งเล่าเนิ่นนานผ่านไป... ในที่สุดกระแสธารแห่งความเจ็บปวดที่แทบมอดไหม้ทุกสรรพสิ่งก็ค่อย ๆ ล่าถอยกลับไป แสงสว่างรำไรสายหนึ่งกระตุ้นเปลือกตาที่หนักอึ้ง เฉียวเนี่ยนพยายามฝืนลืมตาขึ้นอย่างยากลำบากภาพตรงหน้าค่อย ๆ แปรเปลี่ยนจากพร่ามัวสู่ความชัดเจนสิ่งที่ปรากฏแก่สายตา มิใช่ถังโลหิตที่ชวนให้อึดอัดหรือกระท่อมร้างที่มืดสลัวอีกต่อไป แต่เป็นห้องพักแขกที่แม้จะเรียบง่ายทว่าสะอาดสะอ้าน แสงแดดสาดส่องผ่านกระดาษบุหน้าต่างเข้ามาให้ความรู้สึกอบอุ่นพลันสายตาของนางก็ปะทะเข้ากับดวงตาที่ลุ่มลึกประดุจสระน้ำคู่นั้นเซียวเหิงเขานั่งอยู่บนม้านั่งเตี้ยข้างเตียง ร่างกายโน้มมาข้างหน้าเล็กน้อย มือข้างหนึ่งยังคงค้างอยู่ในอากาศคล้ายตั้งใจจะแตะหน้าผากนางใบหน้าของเขายังคงซีดเซียว ขอบตาคล้ำจัด ทว่าในดวงตาคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความห่

รถม้ากระชากไหวอย่างรุนแรงก่อนจะหยุดชะงักลงเฉียวเนี่ยนเลิกม่านรถหมายจะกระโจนลงไปทันที!ทว่าอิ๋งชีกลับขวางนางไว้ได้ทันท่วงที “ท่านเจ้าสำนักอย่าเพิ่งลนลาน แม้ช่องเขาเหยี่ยวร่วงจะเป็นเส้นทางบังคับสู่ชายแดนแคว้นจิ้ง แต่ก็หาใช่เพียงเส้นทางเดียวไม่! ขบวนที่ว่านั่นอาจมิใช่คนของเรา ท่านกับแม่ทัพเซียวไปรอที่โรงน้ำชาด้านหน้าก่อนเถิด ข้าน้อยจะรีบไปสืบข่าวให้แน่ชัด!” เขากวาดสายตามองไปยังท้องถนนที่พลุกพล่านก่อนจะกดเสียงต่ำ “ในเมืองคนมากหูตาไว ไม่ควรวู่วาม!”สิ้นคำ อิ๋งชีก็แทรกตัวเข้าสู่ฝูงชนประดุจปลาหลิว เพียงพริบตาเดียวก็หายลับไปท่ามกลางผู้คนและร้านรวงที่ตั้งเรียงรายเซียวเหิงมุดออกจากตัวรถตามมาติด ๆ เขากุมบังเหียนไว้แน่น พลางบังคับม้าให้เดินหน้าต่อไปอย่างเงียบงันเขาเบือนหน้ามอง เสี้ยวหน้าที่ตึงเครียดของเฉียวเนี่ยน แสงแดดยามบ่ายของเมืองไป๋สุ่ยตกกระทบลงบนดวงหน้าที่ซีดขาวของนาง ทว่ากลับมิอาจขับไล่ความหวาดกลัวอันเยือกเย็นนั้นไปได้ ซ้ำยังทำให้หัวใจของเขาบีบคั้นจนเจ็บปวด“เนี่ยนเนี่ยน” น้ำเสียงของเขานุ่มนวลยิ่งนัก แฝงไว้ด้วยการปลอบประโลม หวังจะช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดของนาง “อิ๋งชีกล่าวถูกแล้วน