All Chapters of พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี: Chapter 851 - Chapter 860

สวีเหม่ยเหรินจากไปแล้วเซียวเหอเป็นผู้จัดให้คนสนิทนำส่งด้วยตนเอง ย่อมต้องปลอดภัยแน่นอน“แล้วเจ้าเล่า? จะเข้าเฝ้าฮ่องเต้อีกหรือไม่?” น้ำเสียงเยือกเย็นของเซียวเหอเอ่ยถาม ดวงตาคู่นั้นแฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนและความเป็นห่วง จ้องมองเฉียวเนี่ยนไม่วางตาเฉียวเนี่ยนส่ายหัวช้าๆ “ไม่แล้วเจ้าค่ะ หากฮ่องเต้ทรงอยากพบข้า ย่อมจะมีรับสั่งมาเอง”ระหว่างพูด เฉียวเนี่ยนก็เผลอมองไปทางประตูวังก็เห็นรถม้าคันคุ้นตากำลังจอดอยู่ไม่ไกลข้างรถม้ามีคนยืนอยู่สองคน คือ ลุงเกิ่งกับหนิงซวงพอหนิงซวงเห็นเฉียวเนี่ยนหันมาทางนี้ ก็รีบเขย่งเท้ายกมือขึ้นสูง โบกมือให้เฉียวเนี่ยนกลัวนางจะมองไม่เห็นเฉียวเนี่ยนก็รีบโบกมือตอบ ยืนยันว่านางเห็นแล้วเซียวเหอมองตามสายตาเฉียวเนี่ยนไป ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มมุมปาก “นางมาทุกวัน”คำพูดแผ่วเบาเพียงประโยคเดียว ทำเอาเฉียวเนี่ยนรู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่งก็ได้ยินเซียวเหอเอ่ยว่า “บางทีก็พารถม้ามาด้วย บางทีก็ยืนอยู่คนเดียวหน้าประตูวัง ข้าบอกนางไปแล้วว่าเจ้าต้องอยู่ในวังอีกพักหนึ่ง หากจะออกจากวัง จะให้จีเยว่ไปแจ้งนางล่วงหน้า แต่ถึงอย่างนั้น นางก็ยังมารออยู่หน้าวังทุกวัน บางวันรอเพียงหนึ

ค่ำคืนนี้เฉียวเนี่ยนได้นอนหลับสนิทอย่างหาได้ยาก นางเอนกายลงนอนแทบจะทันทีที่ฟ้ายังไม่มืดสนิท กระทั่งมีคนจากในวังมา นางจึงตื่นขึ้นตอนนั้น ฟ้าก็สว่างแล้วคนที่มานั้น เฉียวเนี่ยนจำได้ดี เป็นเสี่ยวอันจื่อจากเรือนนอนของฮ่องเต้ คนสนิทของซูกงกงเมื่อครั้งเฉียวเนี่ยนดูแลปรับสมดุลร่างกายของฮ่องเต้ ก็มักพบเขาอยู่เสมอ จึงคุ้นหน้ากันดีเสี่ยวอันจื่อทำความเคารพเฉียวเนี่ยน “ท่านหญิงเฉียว ฮ่องเต้มีรับสั่งเชิญท่านเข้าวังเข้ารับ”เฉียวเนี่ยนเงยหน้ามองฟ้าแล้วขมวดคิ้ว “ชั่วยามนี้ฮ่องเต้น่าจะเสด็จออกว่าราชการ ไม่ทราบเรียกข้าเข้าวังด้วยเหตุใด?”“วันนี้ฮ่องเต้มิได้เสด็จออกว่าราชการขอรับ” เสี่ยวอันจื่อกล่าวตามจริง “ส่วนสาเหตุ ขอให้ท่านหญิงเฉียวเข้าวังก่อนเถิดแล้วค่อยว่ากัน!”เฉียวเนี่ยนอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ ใจเริ่มไม่สงบ แต่ก็ยังพยักหน้า “รบกวนกงกงนำทางด้วย”ครึ่งชั่วยามให้หลัง เฉียวเนี่ยนจึงมาถึงเรือนนอนของฮ่องเต้ไม่คาดว่าจะพบอัครมหาเสนาบดีวั่นตอนเฉียวเนี่ยนมาถึง อัครมหาเสนาบดีวั่นกำลังคุกเข่าอยู่หน้าห้องนอนของฮ่องเต้ ร่างของชายชราคุกเข่าได้ตรงเป๊ะ ดวงตาเปล่งประกายแน่วแน่ จ้องมองไปยังประตูห้องฮ่อ

หรือไม่ก็ สำหรับอัครมหาเสนาบดีวั่นแล้ว การที่หลานชายสายตรงที่ตนอบรมเลี้ยงดูมากับมือถูกจำคุก อนาคตพังพินาศ อาจจะเลวร้ายยิ่งกว่าตายเสียอีกเฉียวเนี่ยนก็อดไม่ได้ที่จะมองไปยังประตูห้องที่ปิดแน่น นางพอจะจินตนาการออกว่าตอนนี้ฮ่องเต้คงกำลังขบกรามเบิกตากราดเกรี้ยวเพียงใดเดิมทีเฉียวเนี่ยนก็มีใจอยากอาศัยมือของอัครมหาเสนาบดีวั่นดึงองค์หญิงซูหยวนให้ร่วงจากตำแหน่งอยู่แล้ว จึงเอ่ยเสียงอ่อนว่า “ท่านใต้เท้าอัครมหาเสนาบดี ไม่จำเป็นต้องถึงเพียงนี้กระมัง? ท่านก็รู้ดีว่าองค์หญิงซูหยวนเป็นองค์หญิงเพียงหนึ่งเดียวของแผ่นดินต้าจิ้ง แม้จะมีผิด แต่ก็ไม่ถึงกับเป็นความผิดที่ต้องตัดหัว ท่านไยต้องกดดันถึงเพียงนี้? หากจะเปรียบเทียบกันจริงๆ ความผิดของวั่นเจ๋อเยว่กลับร้ายแรงยิ่งกว่าองค์หญิงมิใช่หรือ? เช่นนั้นก็ควรตัดหัวเขาด้วยกระมัง?”ในห้อง ฮ่องเต้ฟังถ้อยคำของเฉียวเนี่ยนก็พยักหน้ารัวถูกต้อง หากจะตัดหัว ก็ต้องตัดหัวคนของตระกูลวั่นก่อน!แต่อัครมหาเสนาบดีวั่นกลับหัวเราะเย็นชา “ฝ่าบาท ในเมื่อเป็นองค์หญิงเพียงหนึ่งเดียวของต้าจิ้ง ก็ยิ่งสมควรเป็นแบบอย่างที่ดี! เป็นสตรีแต่กลับประพฤติตัวต่ำช้า ทั้งวางยา ทั้งใส่ร้ายผู้

คำพูดของเฉียวเนี่ยนดุจสายฟ้าฟาดท่ามกลางผู้คน ทำเอาทุกคนในที่นั้นถึงกับแตกตื่นอลหม่านฮ่องเต้หันไปมองขนมอบด้วยสีหน้าตกใจและโกรธเคือง แล้วหันมององค์หญิงซูหยวนทันทีองค์หญิงซูหยวนเองก็ถึงกับร้องลั่นด้วยความตกใจ “เป็นไปไม่ได้! เฉียวเนี่ยน เจ้าหยุดใส่ความข้าเดี๋ยวนี้!”“หม่อมฉันไม่บังอาจเพคะ” เฉียวเนี่ยนหลุบตาต่ำ กล่าวเสียงเรียบ ทำเอาองค์หญิงซูหยวนพูดไม่ออกไปพักใหญ่“องค์หญิงเป็นคนยอมรับเองว่า ขนมอบนี้องค์หญิงทรงทำด้วยตัวเอง”องค์หญิงซูหยวนอ้าปากค้าง พยายามจะแก้ตัวใช่ นางยอมรับจริงว่าขนมอบนี้นางเป็นผู้ทำเอง ไม่มีใครช่วย!แต่นางไม่เคยยอมรับว่านางใส่ยาพิษในขนมอบนี้!ในขนมอบนี้ จะมีพิษได้อย่างไรกัน?“เป็นเจ้า!” องค์หญิงซูหยวนเหมือนนึกบางอย่างออก จึงชี้หน้าเฉียวเนี่ยนทันที “ต้องเป็นเจ้าแน่ที่วางยาเพื่อใส่ความข้า!”แต่คำพูดนี้กลับเรียกเสียงเย้ยหยันจากอัครมหาเสนาบดีวั่น “ความสามารถในการใส่ร้ายผู้อื่นขององค์หญิงช่างชำนาญเสียจริง! ขนมอบก็ท่านทำเอง เป็นคนนำมาเอง ยังจะกล่าวว่าคนอื่นใส่ความท่านได้อีก! ฝ่าบาท! องค์หญิงซูหยวนจิตใจโหดร้าย ไม่สำนึกในพระเมตตา ถึงขั้นกล้าลอบวางยาผู้เป็นฮ่องเต้ ขอ

ภายใต้ความโกรธเกรี้ยว เมื่อ ฮ่องเต้ได้ยินคำพูดนี้ ในที่สุดก็สงบลงเล็กน้อยพระองค์มองไปยังองค์หญิงซูหยวนที่คุกเข่าอยู่ด้านข้าง น้ำมูกน้ำตาไหลพราก ท่าทางทั้งน่าสมเพชและน่าเวทนา ก็อดใจอ่อนไม่ได้จากนั้นพระองค์ก็หันไปมององค์รัชทายาทอีกครั้ง “เช่นนั้นเจ้าว่า หากขนมอบนี้ไม่ได้ผ่านมือผู้อื่น และถ้าไม่ใช่นาง แล้วจะเป็นใคร?”องค์รัชทายาทก้มหน้าไตร่ตรองเล็กน้อย ก่อนกล่าวว่า “เสด็จพ่อ ขนมอบนี้มิได้ไม่ผ่านมือใครเลย อย่างน้อยก็มีอวิ๋นเอ๋อร์ ซูกงกง และท่านหญิงเฉียวที่เคยสัมผัส”คำพูดนี้ดูเหมือนทำให้ผู้คนที่อยู่ ณ ที่นั้นเข้าใจอะไรขึ้นมาองค์หญิงซูหยวนก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้เช่นกัน รีบหันไปทางฮ่องเต้แล้วกล่าวว่า “เสด็จพ่อ! เป็น เป็นเฉียวเนี่ยน! ท่านลืมแล้วหรือ? นาง นางใช้ผ้าเช็ดมือของนางเช็ดมือก่อน แล้วจึงจับขนมอบนี้ นางจับทุกชิ้นเลย! ทุกชิ้นโดนนางแตะหมด!”ในยามนี้ นับว่าองค์หญิงซูหยวนยังพอมีสติที่นึกขึ้นได้เฉียวเนี่ยนทายาให้แก่อัครมหาเสนาบดีเสร็จ จึงยืนขึ้น มองไปยังองค์หญิงซูหยวน “วันนี้องค์หญิงมิได้กล่าวใส่ร้ายหม่อมฉันเป็นครั้งแรกนะเพคะ”ฮ่องเต้ขมวดคิ้วอย่างแรก พระองค์ก็เห็นด้วยกับเฉียว