All Chapters of เกิดใหม่ในร่างพระชายาร้ายร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

“ห้ะ! เจ้าว่าอะไรนะ” เมื่อได้ยินดังนั้นนางจึงหยุดฝีเท้าลงหันหลังกลับไปมองลี่ถิงด้วยใบหน้าที่ตื่นตกใจอยู่ไม่น้อย“ก็ท่านเป็นชายาของท่านอ๋องไม่ให้อยู่กระโจมเดียวกันกับท่านอ๋อง แล้วท่านจะไปนอนที่ไหนกันเล่าเพคะ” “ก็ให้ข้านอนกับเจ้าก็ได้นี่นา ท่านอ๋องเกลียดข้าจะตายไปจะมานอนร่วมเตียงเดียวกันได้อย่างไร”“นั่นเป็นคำสั่งของท่านอ๋องเพคะ” ลู่เหยียนซินเบ้ปากทันที‘ตาอ๋องบ้านี่ก็อย่างไรกันนะเกลียดนางก็ควรอยู่ให้ห่างจากนางเสียสิ ให้นอนเตียงเดียวกันเช่นนี้แล้วข้าจะหลับตาลงได้อย่างไร’ลู่เหยียนซินพ่นลมหายใจออกมาอย่างไม่สบอารมณ์นักแต่ก็จำใจต้องเดินเข้าไปยังกระโจมใหญ่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกหดหู่ใจอย่างเป็นที่สุด เมื่อเข้าไปด้านในก็พบเข้ากับอ๋องฉินที่กำลังผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่หางตาของเขาชายตามองมาที่นางเพียงครู่เดียวแล้วก็ไม่สนใจอีกเลยดวงตาของนางเบิกกว้างด้วยภาพที่เห็นตรงหน้านั้นไม่เคยปรากฏแก่สายตาของนางมาก่อน กล้ามแขนแน่นๆ แผ่นหลังกว้างล่ำกำยำที่อัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อทุกสัดส่วนผิวกายขาวเนียนน่าสัมผัสดูแล้วช่างเปล่งประกายในสายตาของนางยิ่งนักลู่เหยียนซินลอบกลืนน้ำลายเล็กน้อยก่อนจะรีบหักห้ามใจไม่ให้โผเ

อ๋องฉินจำต้องผลัดเสื้อผ้าของนางออกพลันสายตาของเขาก็มองไปเห็นร่องรอยบนแผ่นหลังของนาง ร่องรอยที่ถูกโบยยังไม่จางหายนวลเนื้อขาวใสมีรอยแดงแตกระแหงแผลบางแห่งยังคงมีเลือดไหลออกมาเล็กน้อยเหตุที่นางจับไข้ก็คงเป็นเพราะพิษจากแผลที่โดนโบยนี่เองสินะ อ๋องฉินมองนางในใจก็คิดหาเหตุผลว่าเหตุใดนางถึงอดทนได้ถึงเพียงนี้กันเขาหยุดความคิดฟุ้งซ่านก่อนจะลงมือเช็ดตัวให้นางอีกครั้งแล้วนำยาสำหรับรักษาบาดแผลของราชวงศ์โดยเฉพาะมาทาที่ด้านหลังของนาง ไอร้อนยังคงไม่เจือจางลงเขาจำใจต้องดึงนางมาสวมกอด กลิ่นอายความอบอุ่นที่อยู่ตรงหน้าทำให้คนตัวเล็กมุดเข้าอ้อมแขนแกร่งทันทีชายหนุ่มรู้สึกเกรงตัวตามสัญชาตญาณของบุรุษ ความนุ่มนิ่มของกายสาวที่แนบชิดกับเนื้อตัวของเขาทำให้นวลเนื้อส่วนล่างตื่นขึ้นมาทันที แต่เพราะนางป่วยอยู่จึงต้องหยุดความคิดเหล่านั้นลงอย่างเลี่ยงไม่ได้เขาสวมกอดนางอยู่อย่างนั้นทั้งคืนเมื่อถึงรุ่งเช้าจึงรีบออกไปสั่งการให้ทหารเริ่มจัดขบวนออกเดินทางกันต่อ เขาไม่ได้อยากแล้งน้ำใจกับนางมากนักเพียงแต่หนทางข้างหน้ายังมีผู้คนที่รอคอยการช่วยเหลือไม่สามารถช้าได้สักเสี้ยววินาทีเดียว“พระชายาเป็นอย่างไรบ้างเพคะ” ลี่ถิงค่อยๆ

เมื่อแม่ทัพฮั่วมาถึงหมู่บ้านมู่หลางแล้วเขาถึงกลับต้องชะงักกับภาพตรงหน้าที่พบเห็น เมื่อกลางดึกประมาณยามโฉว่[1] เขาได้รับรายงานมาว่าหมู่บ้านแห่งนี้และในอีกหลายๆ หมู่บ้านโดยรอบของเมืองจี้โจวนั้นได้ถูกโจรป่าบุกปล้นและสังหารชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ไปนับไม่ถ้วนแม้เขาจะรีบสั่งการส่งกองกำลังทหารเข้าช่วยเหลือแต่เพราะข่าวสารที่ล่าช้าเกินไปจึงทำให้เข้าช่วยเหลือไม่ทันการ ชาวบ้านถูกสังหารไปหลายชีวิตเหล่าทหารรุดหน้าไปช่วยหญิงสาวที่ถูกจับตัวไปและเพิ่งจะส่งถึงมือชาวบ้านก็เช้าตรู่นี้เองแม่ทัพฮั่วได้ส่งหมอโจซึ่งเป็นท่านหมอที่เก่งและมีชื่อเสียงที่สุดในตัวเมืองจี้โจวมาช่วยรักษาคนบาดเจ็บที่หมู่บ้านแห่งนี้ เขาไม่สามารถส่งหมอออกมาได้หลายคนนักเพราะเมื่อคืนหมู่บ้านรอบๆ ก็ถูกปล้นเช่นกัน จึงต้องแบ่งท่านหมอกระจายกันออกไปตามหมู่บ้านต่างๆ หมู่บ้านมู่หลางดูเหมือนจะได้รับความเลวร้ายที่สุดพวกโจรป่าบุกปล้นและสังหารไม่เว้นแม้แต่สตรีและเด็กๆ ทั้งยังเผาบ้านเรือนไปหลายหลัง เมื่อมาเห็นด้วยตาของตนเองจึงรู้สึกหดหู่ใจอย่างยิ่ง“ทำความเคารพท่านแม่ทัพขอรับ”“เหตุใดพวกเจ้าถึงยืนอยู่ตรงนี้ล่ะข้าได้ยินมาว่าพระชายาก็มาด้วย แล้วตอนนี้น

-จวนเจ้าเมือง-“ท่านอ๋องขอรับข้าน้อยตามพระชายาไปในตัวเมือง เห็นนางนำปิ่นทองเล่มนี้ไปจำนำไว้ที่ร้านขายเครื่องประดับขอรับ”“จำนำไว้เช่นนั้นหรือ แล้วเจ้าซื้อกลับมาเท่าไหร่”“สามพันตำลึงขอรับ”“มากถึงเพียงนั้นเชียวนางเอาเงินไปทำสิ่งใดกันแน่นะ”ทางด้านลู่เหยียนซินเมื่อวันนี้ได้ทำตามที่ใจปรารถนาแล้วก็นั่งรถม้ากลับมาที่จวนทันที ระหว่างทางกลับห้องนั้นนางเดินผ่านห้องโถงหูก็แว่วได้ยินคล้ายเสียงหัวเราะของผู้หญิง‘สตรีที่ไหนกัน! เสียงอ่อนเสียงหวานน่าขนลุกเสียจริง’นางก้าวเท้าเข้าไปที่โถงกลางพลันสายตาก็มองสบเข้ากับผู้หญิงอีกคนในห้องนางจ้องมองอีกครั้งอย่างเต็มตาถึงรู้ว่าคือหยางซูฉิน ไม่ต้องถามก็รู้คำตอบว่านางมาที่นี่ทำไมอ๋องฉินอยู่ที่นี่จะแปลกตรงไหนหากนางตามมาด้วย ‘เพียงแต่ตามมาได้ไวถึงเพียงนี้เชียวหรือ’“คาราวะพระชายาฉินเพคะ""อืม"ลู่เหยียนซินตอบรับเพียงเท่านั้นก่อนจะตั้งท่าเดินกลับไปยังห้องนอนของนาง"เดี๋ยวก่อน!"แต่ยังไม่ทันได้ก้าวเท้าจากไปก็ได้ยินเสียงดุดันของบุรุษแทรกเข้ามาก่อนลู่เหยียนซินหยุดชะงักก่อนจะหันหลังกลับมาจ้องมองบุรุษผู้นั้นด้วยความไม่สบอารมณ์ยิ่งนัก นางจึงเอี้ยวคอหันไปสั่งให้ลี่ถิ

เป็นเวลากว่าสามวันแล้วที่หยางซูฉินอยู่แค่ภายในเรือนของตัวเองโดยไม่ได้ออกไปไหนเลยเพราะก่อนหน้าที่สร้างเรื่องว่าลู่เหยียนซินวางยานางเป็นเรื่องโกหก และดูเหมือนทุกคนจะมองนางไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป หญิงสาวพยายามหาทางเข้าใกล้อ๋องฉินมาโดยตลอดแต่ก็ถูกแม่ทัพหยางขัดขวางทุกครั้งไปในเช้าตรู่ของวันนี้ลู่เหยียนซินรีบร้อนเดินทางออกจากจวนไปโดยไม่รอบอกกล่าวกับอ๋องฉินเพราะนางกลัวว่าจะเกิดเหตุการณ์ซ้ำรอยเหมือนอย่างวันก่อนเพราะเรื่องไร้สาระที่หยางซูฉินตั้งใจใส่ร้ายนางทำให้วันนั้นนางพลาดโอกาสที่จะพบท่านผู้อาวุโสไปจนได้หลังจากลู่เหยียนซินออกจากจวนไปแล้วหยางซูฉินก็เดินไปที่หน้าเรือนใหญ่ตั้งท่ารอคอยอ๋องฉินอยู่อย่างนั้นแต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าเขาจะออกมาจากเรือนแต่อย่างใด เห็นก็เพียงแต่บุรุษแปลกหน้าที่เดินเข้าออกจวนเป็นว่าเล่น“ท่านอ๋องกำลังทำอะไรอยู่นะ”“คุณหนูกลับเรือนกันเถอะเจ้าคะ คุณชายมองเห็นท่านแล้วนะ”“แล้วอย่างไรล่ะ เขากล้าขัดใจข้าหรือเมื่อวันก่อนก็ยังไม่เห็นตำหนิข้าเลยแล้วเจ้าจะกลัวอะไร”“แต่ว่าคุณหนู”“หุบปาก!”หยางซูฉินตวาดสาวใช้ของตนก่อนจะจ้องมองไปที่เรือนใหญ่อีกครั้ง‘ไม่ว่าอย่างไรข้าต้องได้ท่านเป็น