All Chapters of เกิดใหม่ในร่างพระชายาร้ายร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

‘นี่ข้าจะหงุดหงิดเพราะนางขอหย่าได้อย่างไรกัน ข้าต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ!’"แต่ก่อนเจ้าบังคับให้บิดาของเจ้าขอพระราชทานสมรสกับข้า มาวันนี้อยากจะหย่าก็หย่าง่ายๆ อย่างนั้นหรือ”"แล้วท่านอ๋องจะเอาอย่างไรกันล่ะเพคะในเมื่อข้าต้องการหย่าท่านก็ไม่หย่า ถ้าเช่นนั้นจากนี้ไปหากว่าข้าตามตอแยท่านอีกท่านก็อย่ามาหาว่าข้าน่ารำคาญก็แล้วกัน!" พูดจบก็เดินออกไปจากวังไม่รอเขาเลยสักนิดนางยอมรับว่ารู้สึกโกรธเขามากไม่เข้าใจอ๋องบ้าผู้นั้นเลยสักเพียงนิด ไม่ใช่ว่าเขาต้องดีใจหรอกหรือที่นางจะหย่าแล้วที่เขาพูดออกมาเช่นนั้นมันหมายความว่าอย่างไรกัน!อ๋องฉินไม่พูดสิ่งใดต่อเขาเดินตามนางไปจนถึงหน้าประตูวังหลวงก่อนจะยื่นมือไปรับอาชาประจำกายมาจากทหารผู้ดูแล แล้วยื่นมือหนาคว้าเอวบางของนางอุ้มขึ้นมานั่งบนหลังม้าก่อนที่ชายหนุ่มจะกระโดดขึ้นมาซ้อนด้านหลังด้วยความรวดเร็วหญิงสาวเอี้ยวคอหันกลับไปมองเขาก็พบเข้ากับสายตาเย็นชาที่ยากจะอ่านออกระหว่างทางกลับจวนคนทั้งคู่ไม่แม้แต่จะสนทนากันสักคำสร้างความอึดอัดใจให้แก่ลู่เหยียนซินไม่น้อย‘ก็แค่พูดเรื่องหย่าเหตุใดต้องทำหน้าแบบนั้นด้วยแปลกคนเสียจริง’-จวนอ๋องฉิน-เมื่อมาถึงหน้าประตูจวนเป็นอ๋องฉิน

การเดินทางดำเนินไปจากเมืองหลวงออกสู่เส้นทางชนบทห่างไกลออกไปเรื่อยๆ สองข้างทางปรากฏบ้านเรือนชาวบ้านอยู่ประปรายก่อนจะเริ่มพบเห็นได้น้อยลง บรรยากาศทิวทัศน์โดยรอบถูกปกคลุมไปด้วยต้นไม้ป่าเขาลำเนาไพรที่เริ่มจะไร้บ้านเรือนผู้คนอาศัยอยู่ขบวนรถม้าเคลื่อนไปข้างหน้าเรื่อยๆ ช้าบ้างเร็วบ้างการเดินทางไปยังเมืองจี้โจวต้องใช้เวลานานถึงแปดวันหรือสิบวันพวกเขาจึงเร่งเดินทางกันอย่างต่อเนื่อง หยุดพักเพียงเพื่อทานอาหารกับพักม้าเท่านั้นในวันที่สามของการเดินทางพวกเขารอนแรมอยู่ในป่ามาค่อนวันก็ยังไม่พบเจอทางออกไปสู่หมู่บ้านข้างหน้าแต่อย่างใดจนเวลาใกล้โพล้เพล้แล้วก็ยังคงอยู่กลางป่าแห่งใดแห่งหนึ่งอยู่ ทางข้างหน้ามีแต่ต้นไม้ที่ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ครั้งกี่หนหน้าตาของผืนป่าแห่งนี้ก็เหมือนกันไม่มีผิดเหมือนอยู่ในเขาวงกตอย่างไรอย่างนั้น"คืนนี้พวกเราจะพักกันที่นี่ส่งคนออกไปล่าตะเวนตรวจสอบบริเวณนี้ให้ละเอียดอีกรอบ""พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง""เดี๋ยวก่อน!""มีอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ""พวกเจ้าไม่ต้องไปแล้วป่าแห่งนี้แลดูแปลกประหลาดพวกเราวนกลับมาที่เดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่าหากออกลาดตระเวนเวลานี้ข้าเกรงว่าอาจจะคลาดกันได้""ข้าจะตั้งม่านพลังอำพรา

“แหวนหยกธรรมดาจะเป็นสามพันตำลึงเงินได้อย่างไรกัน!”“ไม่อยากเสียตำลึงเงินให้ข้า ท่านก็สวมมันไว้เองสิ”เขามองหน้านางอย่างชั่งใจก่อนจะหยิบเอาสร้อยจากมือของนางไป ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะสวมมันไว้ที่ข้อมือของเขาแทน“ก็เท่านั้นล่ะข้าหวังว่าพวกเราจะออกจากหุบเขาแห่งนี้ได้เสียทีนะเพคะ”“ข้าก็คร้านจะวนในหุบเขาแห่งนี้เต็มทนแล้วเช่นกัน”นางเบ้ปากให้เขาก่อนจะเดินเลี่ยงไปขึ้นรถม้าของตนเอง อ๋องฉินส่ายหัวเบาๆ ให้กับความไร้สาระของนาง เขามองสร้อยที่อยู่บนข้อมือของตนเองก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย‘จะทำอย่างไรถึงจะออกจากหุบเขาแห่งนี้ได้กันนะ’ว่ากันว่าเส้นทางไปยังเมืองจี้โจวเส้นทางสายตรงนั้นต้องใช้เวลานานนับสิบห้าวันจึงจะเดินทางถึงแต่เส้นทางลัดที่พวกเขาใช้อยู่นี้จะใช้เวลาเดินทางเพียงเจ็ดถึงแปดวันเท่านั้นแต่ต้องแลกมาด้วยเล่ห์กลของหนทางนี้ ความซับซ้อนของหุบเขาอาจพบเจอค่ายกลหรือเขาวงกตหรือโจรป่าที่ดักซุ่มอยู่ มาครั้งนี้เห็นทีพวกเขาจะพบเจอกับเขาวงกตที่ต่อให้วนหาทางออกมากเท่าใดก็หาไม่เจอเสียเวลาเดินทางร่วมหนึ่งวันเต็มๆ เมื่อเห็นลู่เหยียนซินเสนอทางเลือกด้วยสร้อยเครื่องลางก็ไม่เห็นจะแปลกตรงไหนที่เขาจะร

“หากเจ้ายังไม่ยอมกินยาข้าจะจับกรอกปากเจ้าเดี๋ยวนี้!” เขาพูดพลางมองไปที่นาง จ้องขนาดนี้นางจะแอบเททิ้งได้อย่างไรกันเล่าลู่เหยียนซินยกถ้วยยาขึ้นมาแล้วใช้มือข้างหนึ่งบีบจมูกตนเองไว้แล้วรีบกลืนยาลงด้วยความรวดเร็ว รสชาติที่ขมทำให้นางแทบอยากจะพ่นยาออกมา อ๋องฉินใช้มือปิดปากนางทันที นางทำอะไรไม่ได้นอกจากจำต้องกลืนมันลงไป“หากเจ้ายังดื้อดึงไม่ยอมกินยาอีก ข้าจะมาป้อนให้เจ้าเองกับมือทุกครั้ง!” คำขู่ของเขาทำให้นางหันมองเขาทันที“ข้ายังต้องกินยาอีกงั้นหรือ”“จนกว่าจะหายหากเสด็จแม่รู้ว่าเจ้าตายระหว่างทางไม่พ้นที่ข้าจะถูกนางลงโทษอีกเป็นแน่”พูดจบก็เดินกลับไปสั่งการกับทหารองค์รักษ์ของตนเองต่อทันที นางรู้สึกพะอืดพะอมทุกครั้งที่ต้องกินยานี้อีกครั้งจึงรีบหยิบยาแก้อักเสบจากกล่องยาของตัวเองออกมากินทันทีหญิงสาวโยนยาเม็ดเข้าปากตามด้วยน้ำแก้วใหญ่ นางต้องหายด้วยยาของนางเองและจะไม่มีวันกินยานั้นอีกเป็นอันขาด!อ๋องฉินสั่งจัดขบวนเพื่อเดินทางต่อ เขาไม่ได้ขี่ม้าที่หัวขบวนเช่นเคยแต่กลับมานั่งบนรถม้ากับนาง ส่วนลี่ถิงไปนั่งรถม้าที่ใช้เก็บเสบียงแทน“ท่าน! เหตุใดไม่ไปขี่ม้าเช่นเคยเล่า”“ข้าต้องกำชับให้เจ้าพักผ่อนและกิน

ลู่เหยียนซินนั่งอยู่ในห้องข้างเตียงนอนของหญิงสาวคอยลอบมองดูอาการของนางเป็นระยะ เนื่องจากอยู่ในยุคโบราณเครื่องไม้เครื่องมือที่จะใช้ตรวจรักษาก็ไม่มีสักชิ้นนางจึงอาศัยประสบการณ์ที่เคยทำงานมาก่อนคอยสังเกตอาการอย่างใกล้ชิด ลู่เหยียนซินขยับเข้าไปตรวจดูอาการของนางแต่เมื่อเห็นบาดแผลฉกรรจ์จากคมกระบี่บนตัวหญิงสาวนางก็อ้าปากค้างด้วยความตกใจทันทีบาดแผลจากคมกระบี่พาดผ่านช่องท้องแผลเหวอะหวะหากลึกไปมากกว่านี้เพียงเล็กน้อยก็จะคว้างท้องของนางแล้ว‘บาดแผลน่ากลัวทั้งเลือดที่ไหลออกมามากเกือบจะหมดตัวเช่นนี้ มิน่าเล่าท่านหมอผู้นั้นถึงได้เอาแต่พูดว่าไม่สามารถรักษาได้แล้ว’ลู่เหยียนซินเปิดเปลือกตาของนางขึ้นแล้วหันไปหยิบกล่องยาออกมาเปิด หยิบขวดยาหนึ่งขวดออกมาก่อนจะเทยาเม็ดหนึ่งเม็ดและยัดมันเข้าปากนางทันที จากนั้นก็หยิบเข็มออกมาฝังเข็มให้นางตามจุดสำคัญๆ หลายจุด โชคยังดีเมื่อครั้งที่นางเรียนหมอในยุคปัจจุบันนั้นนางได้เรียนวิชาการฝังเข็มแบบแพทย์แผนจีนมาด้วย นางจึงใช้วิชานี้ได้อย่างคล่องมือเป็นที่สุดบาดแผลที่สำคัญอยู่ที่ช่องท้อง ยาห้ามเลือดที่นางป้อนไปแล้วส่งผลให้เลือดที่เคยออกจากบาดแผลนั้นก็ค่อยๆ หยุดไหลลงในที่ส