All Chapters of เกิดใหม่ในร่างพระชายาร้ายร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

“สถานการณ์เป็นเช่นใดบ้างพ่ะย่ะค่ะพระชายา” เป็นชิงอีที่เอ่ยถามนางขึ้นมาก่อน“น่าจะคงที่แล้วล่ะคงต้องรบกวนท่านแม่ทัพฮั่วช่วยสับเปลี่ยนท่านหมอมาดูแลที่นี่ด้วยนะเจ้าคะ ท่านหมอโจเองก็อยู่ที่นี่มาทั้งคืนแล้วคงต้องให้เขาพักผ่อนบ้าง”“ไม่มีปัญหาข้าจะรีบสั่งการไปเดี๋ยวนี้เลยพ่ะย่ะค่ะพระชายา”อ๋องฉินที่ยังนั่งนิ่งและเอาแต่ขมวดคิ้วมองนางอยู่อย่างนั้นลู่เหยียนซินเองก็ไม่ทันได้สังเกตเขา ความเป็นแล้วจริงแล้วนางไม่ได้สนใจเขามากกว่า เวลานี้นางเหนื่อยล้าเต็มทนปากก็หาวหวอดออกมาอย่างไม่รักษากิริยาเลยสักเพียงนิด“พวกเรากลับกันเถอะข้าเหนื่อยอยากนอนพักเต็มทนแล้ว” นางบอกกับทุกคนก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปยังรถม้าของตนเองด้วยความรวดเร็วอ๋องฉินลุกขึ้นก่อนจะส่ายหน้ากับตนเองคล้ายเอือมระอากับกิริยาของนางเต็มทนแต่หลังจากนั้นก็อดอมยิ้มไม่ได้ อารมณ์เดือดดาลเมื่อครู่หายไปโดยไม่รู้ตัวพลอยทำให้ทุกคนที่ยืนมองอยู่อดอมยิ้มให้กับสามีภรรยาคู่นี้ไม่ได้เช่นกันขบวนรถม้าเดินทางเข้าไปยังตัวเมืองผ่านอาคารร้านค้าและบ้านเรือนของชาวบ้านที่แออัดกันอย่างหนาแน่น ก่อนจะหยุดลงที่หน้าประตูจวนหลังใหญ่แห่งหนึ่งตัวจวนที่ใหญ่โตโอ่อ่าประตูถูกเปิดออ

ลู่เหยียนซินอมยิ้มเดินเข้าไปหาอ๋องฉินก่อนจะนั่งลงบนตักของเขาและคล้องแขนไปยังรอบลำคอของชายหนุ่มแล้วเอ่ยปากต่อว่า"เพียงแต่ข้าที่เป็นชายาเอกยังไม่ประสงค์จะให้สามีของข้าฉินอ๋องแต่งชายารองในตอนนี้แต่อย่างใด ขอแสดงความเสียใจกับคุณหนูหยางด้วยนะเจ้าคงต้องรอไปอีกนานเลยล่ะ"พูดจบก็ซบลงบนอกของอ๋องฉินก่อนจะเหยียดยิ้มให้หยางซูฉิน ด้วยเหตุใดไม่รู้นางรู้สึกไม่พอใจหยางซูฉินมากวันนี้ก็ขอเอาคืนเล็กๆ น้อยๆ ก่อนก็แล้วกันหยางซูฉินกำมือใต้ชายเสื้อของตัวเองเอาไว้แน่นแววตาของนางบ่งบอกว่ากำลังโกรธจัด เป็นแม่ทัพหยางที่คอยช่วยคลายสถานการณ์ลงหลังสังเกตว่าอ๋องฉินไม่มีแม้แต่จะพูดแก้ตัวใดๆ"น้องหญิงเจ้าเดินทางมาเหนื่อยๆ ไปพักผ่อนก่อนดีหรือไม่”“แต่ว่าข้า”“ไปเถอะน่า ข้าจะพาเจ้าไปเอง" ชายหนุ่มลุกขึ้นก่อนจะเดินไปหยุดอยู่ข้างกายของผู้เป็นน้องสาว"ก็ได้เจ้าค่ะ” นางจำใจต้องตอบรับเขาก่อนจะหันไปมองอ๋องฉินอีกครั้ง“ท่านอ๋องหม่อมฉันทูลลาเพคะ""อืม"เมื่อได้ยินคำตอบของอ๋องฉินนางก็รู้สึกผิดหวังเป็นอย่างมาก ก่อนหน้านางคิดว่าอ๋องฉินจะผลักไสลู่เหยียนซินออกไปแต่เหตุไฉนถึงได้นั่งนิ่งให้สตรีผู้นั้นโอบกอดอยู่ได้‘น่าโมโหเสียจริง! ย

“ชอบเล่นละครมากอย่างนั้นหรือ”“ท่านพูดอะไร”“ข้าจะยอมเสียเวลาเล่นกับเจ้าก็ได้”หญิงสาวพูดจบก็จับข้อมือของนางขึ้นมา ทำเอาหยางซูฉินรีบสะบัดออกแต่ลู่เหยียนซินกลับคว้าข้อมือของนางเอาไว้แน่น“ท่านอ๋องก่อนหน้านี้ท่านก็เห็นแล้วว่าข้ารักษาคนได้ ไม่สู้ให้ข้าตรวจอาการนางดีหรือไม่”หยางซูฉินส่ายหัวอย่างรวดเร็ว พลางมองไปที่อ๋องฉินด้วยแววตาเว้าวอนอ๋องฉินวางจอกน้ำชาลงก่อนจะพำพึมเบาๆ ว่า“อืม”หยางซูฉินตกใจแทบสิ้นสติ ‘เหตุใดท่านอ๋องถึงยอมให้สตรีร้ายกาจผู้นี้แตะตัวข้ากันนะ’“มะ ไม่ต้องข้าหายดีแล้ว”“ได้อย่างไรกันข้ายังไม่ตรวจรักษาเจ้าเลยนะ แต่จะว่าไปแล้วสกุลหยางของเจ้าอยู่ในสนามรบมาทั้งชีวิตย่อมมียาที่ไว้ใช้ทั้งรักษาและยาที่ไว้ใช้ทำลายคู่ต่อสู้ด้วยมิใช่หรือ”“ท่านจะพูดอะไร”ลู่เหยียนซินส่ายหัวแล้วพูดต่อไปว่า“เจ้ารู้หรือไม่ว่ายาถ่ายมีฤทธิ์ร้ายแรงเพียงใดหากไม่จ่ายยาตามอาการเจ้าอาจตายได้เลยนะ”“อะ อะไรนะ!”“ร่างกายของคนเราขาดน้ำไม่ได้เจ้าถ่ายท้องมาทั้งคืนอย่างนั้นหรือ หากไม่กินยารักษาเจ้าก็อาจตายได้อย่างไรล่ะ”“มะ ไม่จริงข้าไม่เชื่อ”“เอ่อพระชายาบางทีบ่าวอาจจะเข้าใจผิดคุณหนูของบ่าวอาจจะปรับสมดุลร่างกาย

ในยุคที่จากมามีการสำรองเลือดเอาไว้อยู่แล้วแต่ยุคโบราณเช่นนี้นางคงต้องทำการเจาะเลือดจากคนใกล้ชิดเพื่อใช้ในการเตรียมเลือดกรณีเกิดเหตุฉุกเฉินไว้เสียแล้วเมื่อคิดได้ดังนั้นจึงเร่งค้นหาใบทดสอบหมู่เลือดในกล่องยาของตนเพื่อส่งไปยังคนด้านนอกเพื่อหาหมู่เลือดที่เข้ากันได้กับนาง ลู่เหยียนซินอธิบายวิธีพวกนี้กับท่านหมอโจอย่างรวดเร็วเขาตั้งใจฟังและรีบทำตามทันทีนางผดุงครรภ์เร่งจัดการเตรียมห้องไว้สำหรับการผ่าตัดตามคำสั่งของนางด้วยความรวดเร็ว ในห้องคลอดจึงมีเพียงนางผดุงครรภ์หนึ่งคนและอีกคนคือท่านหมอโจที่ได้รับอนุญาตให้อยู่ต่อ นอกนั้นถูกไล่ออกจากห้องจนหมดก่อนหน้านั้นนางใช้ยาเร่งมดลูกไปแล้วหนึ่งขวดในเวลานี้ปากมดลูกก็ยังเปิดเพียงเล็กน้อยไม่พร้อมที่จะเบ่งคลอดเองแน่นอน ลู่เหยียนซินจึงตัดสินใจรีบผ่าคลอดให้นางทันทีนางหยิบเอาหลอดยาชาออกมาแล้วทำการฉีดยาเข้าไปในช่องน้ำไขสันหลังระดับเดียวกันกับบั้นเอวของนาง ฮูหยินรู้สึกได้ว่าช่วงลำตัวไปจนถึงขานั้นไม่มีความรู้สึกใดๆ แต่ยังมีสติรับรู้เหตุการณ์ตรงหน้าทุกอย่างนางทำความสะอาดหน้าท้องแล้วโกนขนบริเวณสะดือออกพร้อมทั้งใส่สายสวนปัสสาวะเพื่อระบายปัสสาวะที่ค้างออกให้หมด รอ

ประตูห้องรับรองที่อยู่ถัดไปอีกสองห้องถูกสตรีที่แต่งกายงดงามยั่วยวนสายตาของบุรุษเปิดแง้มเข้าไปอย่างเบามือ เสียงประตูปิดลงพร้อมๆ กับเสียงบรรเลงพิณจากเหล่าคณิกาที่กำลังให้บริการเหล่าลูกค้าของพวกนางอยู่โดยไม่ทันได้มีใครสังเกตเห็นนางเลยสักคน“ใกล้ได้เวลาแล้วหรือยัง”“ใกล้แล้วเจ้าค่ะ”หญิงสาวตอบกลับสตรีนางหนึ่งก่อนที่สายตาจะมองไปเห็นสตรีอีกคนหนึ่งที่นั่งอยู่หลังม่านพลางตา และต่อให้นางจ้องมองอย่างไรก็ไม่อาจเห็นหน้าตาที่ชัดเจนได้เลยสักนิด‘ใครกันนะ’“หน้าที่ของเจ้าคือปรนนิบัติท่านแม่ทัพฮั่วซื่อเหลียนเท่านั้นและเมื่อมีโอกาสก็จงนำยาในห่อนี้ผสมลงไปในจอกเหล้าของเขา หากว่าเจ้าทำสำเร็จข้าจะตกรางวัลให้อย่างงาม”คำพูดของเจินลู่หลีดึงสติของหญิงสาวกลับมาอีกครั้ง“ข้าทราบแล้วเจ้าค่ะนายหญิง”“จำเอาไว้ว่าอย่าให้คนพวกนั้นจับได้เป็นอันขาด”“เจ้าค่ะ”เจินลู่หลีวางแผนหาโอกาสวางยาปลุกกำหนัดกับแม่ทัพฮั่วเขารับนางมาเป็นอนุแต่ไม่ยอมแตะต้องนางเลยสักครั้ง แผนการที่นางตั้งใจจะเขี่ยฮูหยินเอกของเขาก็ล่มไม่เป็นท่านางเสียเวลามาเป็นปีๆ แล้วครั้งนี้นางต้องทำให้สำเร็จให้จงได้“เป็นอย่างไรบ้าง”“นางเป็นหญิงคณิกาอันดับหนึ่งขอ