All Chapters of เกิดใหม่ในร่างพระชายาร้ายร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

ลู่เหยียนซินเดินทางเข้ามาตรวจอาการของฮูหยินฮั่วแทบทุกวันเป็นเวลาสามสี่วันติดกันแล้ว วันนี้อ๋องฉินมาส่งนางด้วยตนเองเขานั่งรถม้ามาพร้อมกันกับนางระหว่างที่รอนางตรวจอาการอยู่นั้นพวกเขาก็พูดคุยถึงการออกล่าตระเวนที่หุบเขาหูซานในอีกสามวันข้างหน้า เมื่อเห็นว่าลู่เหยียนซินเดินออกมาจากเรือนหยุนฮวาจึงได้รีบพากันลุกขึ้นยืนทันที“นางเป็นอย่างไรบ้างพ่ะย่ะค่ะพระชายา”“แผลผ่าคลอดของนางไม่ได้ติดเชื้อและไม่มีอาการแทรกซ้อนใดๆ คิดว่าอาการน่าจะดีขึ้นเรื่อยๆ”“ขอบพระทัยพระชายาที่ช่วยชีวิตฮูหยินกับลูกชายของข้า ชีวิตนี้ของข้าติดหนี้บุญคุณท่านไม่อาจทดแทนได้หมด”“พูดอะไรเช่นนั้น ข้าเป็นหมอย่อมต้องรักษาคนไม่ได้นับเป็นบุญคุณอะไรทั้งนั้น”“ท่านถ่อมตัวเกินไปแล้ว”“ข้าย่อมรู้ความสามารถของตนเองหากช่วยได้ข้าก็ไม่รีรอที่จะช่วย ไม่ว่าจะเป็นผู้ใดก็ตาม”“เช่นนั้นหากวันข้างหน้าท่านมีเรื่องอะไรให้ข้าช่วยเชิญรับสั่งมาได้เลยหากไม่เกินความสามารถของข้าๆ จะทำอย่างเต็มที่”ลู่เหยียนซินเดิมตั้งใจจะปฏิเสธเขาไปแต่นางเหมือนจะนึกขึ้นได้ว่างานใหญ่ข้างหน้าที่ได้วางแผนไว้จะขาดคนสำคัญที่ช่วยเหลือไม่ได้ นางจึงตกปากรับคำเขาทันที“ได้ เช่นนั

หลังจากวันนั้นก็ดูเหมือนว่าท่าทีที่ท่านอ๋องมีต่อพระชายาจะเปลี่ยนแปลงไปเป็นอย่างมากจนบ่าวรับใช้ข้างกายเป็นต้องงุนงงกันอยู่ไม่น้อย ในทุกๆ วันทั้งคู่ต้องร่วมโต๊ะกินอาหารเช้าด้วยกันก่อนที่อ๋องฉินจะออกไปลาดตระเวนส่วนลู่เหยียนซินก็เดินทางไปดูโรงเลี้ยงม้าและจะกลับเข้าจวนก่อนที่ชายหนุ่มจะกลับมาเมืองจี้โจวแห่งนี้เป็นแหล่งเพาะเลี้ยงม้าพันธุ์ที่ใหญ่ที่สุดในใต้หล้าแห่งนี้ไม่ว่าแคว้นใดก็ไม่สามารถเทียบเคียงได้เลยแม้เพียงนิด แต่เพราะหลายปีมานี้เมืองแห่งนี้ถูกกลุ่มโจรภูเขาระรานอยู่บ่อยครั้ง คนงานก็เริ่มน้อยลงม้าพันธ์ที่เคยมีอยู่ก็ถูกขายไปที่แคว้นอื่นจนหมดสิ้น บางตัวอดอยากล้มตายไปอย่างน่าหดหู่ใจยิ่งนัก เมื่อมีโอกาสได้มาถึงที่นี่ลู่เหยียนซินจึงตั้งใจจะปรับปรุงโรงเลี้ยงม้าให้ดียิ่งขึ้นเพื่อคุณภาพของชีวิตของชาวเมืองนั่นเอง“เหลือไม่ถึงสามพันตำลึงแล้วจะเอาอะไรไปขายเพิ่มดีนะ”ลู่เหยียนซินคิดพลางจ้องมองฝูงปลาสีสันสวยงามที่กำลังแหวกว่ายอยู่ในสระน้ำสีเขียวมรกต มีใบบัวตัดกับดอกบัวสีชมพูดูงดงามยิ่งนัก ลี่ถิงปล่อยให้นายสาวของตนนั่งพักผ่อนเพียงลำพังในศาลาไม้ที่ตั้งอยู่บริเวณสวนดอกเหมยด้านหน้าเรือนหลุนอี้ ดอกเหมยท

เช้าตรู่ของวันนี้แม่ทัพหยางรวบรวมกองทหารฝีมือดีที่สุดจากทั้งสามกองทัพและเตรียมเสบียงเอาไว้ก่อนจะออกไปล่าตระเวนนอกเมือง พวกเขาตั้งใจจะจับตัวหัวหน้าโจรภูเขาให้ได้“ข้าจัดเตรียมกองทหารไว้สำหรับการล่าตระเวนวันนี้เรียบร้อยแล้ว”“อืม ข้ารู้แล้ว”อ๋องฉินเพียงแค่ตอบรับแต่ก็ยังไม่ยอมขยับไปไหน สายตาของเขายังคงจับจ้องไปยังเรือนหลุนอี้มือหนาจับของบางอย่างเอาไว้ในมือแน่นหยางถิงเฟิงถอนหายใจออกมาเบาๆ เขานั่งลงบนเก้าอี้ไม่ไกลจากอ๋องฉินนักเมื่อคืนวานนี้เขาบังเอิญได้ยินที่ทั้งคู่ทะเลาะกันใจเขาเองก็รู้สึกไม่เป็นสุขนัก เพราะคนที่เป็นต้นเหตุที่ทำให้คนคู่นี้ทะเลาะกันก็คือหยางซูฉินน้องสาวบุญธรรมของเขานั่นเองที่ผ่านมาเขาเอาแต่คัดค้านแม่ทัพใหญ่หยางไห่ฉวนผู้เป็นบิดาให้ยื่นเรื่องขอยกเลิกพระราชทานสมรสของอ๋องฉินกับหยางซูฉินเหตุเพราะเขาล่วงรู้ความคิดของนางๆ ต้องการเป็นมากกว่าชายาเอกของอ๋องฉินหยางซูฉินไม่ใช่สายเลือดที่แท้จริงของตระกูลหยางสตรีผู้นี้แท้จริงแล้วกระหายอำนาจมากกว่าการได้รับความรัก นางต้องการที่จะขึ้นเป็นฮองเฮานั่นเองวันหนึ่งเขาบังเอิญได้ยินนางร้องขอให้บิดาของเขาสนับสนุนอ๋องฉิน หากว่านางได้เป็นชายาเอ

แสงสายัณห์ตกกระทบส่องสว่างเต็มลานจวน ลู่เหยียนซินอยู่ๆ ก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นางเอาแต่ชะเง้อคอมองหาอ๋องฉินแต่ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของเขาลู่เหยียนซินออกมาสูดอากาศด้านนอกจวนเพราะหลายวันมานี้นางเดินทางไปหลายที่ทั้งโรงเลี้ยงม้า ร้านโอสถและจวนแม่ทัพฮั่ว บางครั้งฝนที่ตกลงมาแบบฉับพลันทำให้ไม่ทันได้ตั้งตัว เนื้อตัวเปียกปอนไปด้วยหยาดน้ำฝนเป็นเหตุให้นางมีอาการหนาวสั่นขึ้นมาทีละนิดจนเมื่อตอนบ่ายก็เริ่มรู้สึกได้ว่าตนเองนั้นจับไข้ขึ้นมาจริงๆ เสียแล้วแม้จะกินยาแก้อักเสบเอาไว้ก็ดูเหมือนจะไม่เป็นผลนางใช้น้ำอุ่นเช็ดตัว ล้างหน้าแล้วกินยาแก้อักเสบอีกครั้งก่อนจะปีนขึ้นไปนอนบนเตียงนอนหนานุ่ม ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไปทำภารกิจเฉกเช่นที่เคยทำในทุกๆ วันอีกทั้งผลจากการกินยาของนางเองทำให้เริ่มรู้สึกง่วงนอนเมื่อศรีษะซบลงกับหมอนใบใหญ่หนาหนุ่มหนังตาก็ปิดลงทันทีค่ำคืนอันมืดมิดในห้วงแห่งความฝันลู่เหยียนซินเห็นคนผู้หนึ่งกำลังเดินเข้ามาหานาง ครั้นอยากจะเดินถอยหลังหนีก็ดูเหมือนมีอะไรบางอย่างทำให้นางก้าวขาไม่ออกแต่เมื่อมองร่างในสายหมอกจางๆ ให้ชัดเจนอีกครั้งนั้นถึงรู้ว่าคนผู้นั้นคืออ๋องฉิน

ลู่เหยียนซินสังเกตเห็นความเจ็บปวดของเขาอยู่แล้วเพียงแต่นางไม่กล้าที่จะฉีดยาชาเพิ่มเพราะหากใช้เกินขนาดอาจทำให้เกิดผลข้างเคียงได้ พวกเขาทั้งหมดนั่งเฝ้าอยู่เป็นเพื่อนนางจนใกล้รุ่งสางจนเวลาล่วงเลยมาจนถึงยามเหม่า[1] นางก็เย็บแผลเสร็จเปลือกตาของลู่เหยียนซินเริ่มพล่ามัวเพราะเอาแต่จดจ้องเย็บแผลมาทั้งคืน ความเหนื่อยล้าเริ่มจู่โจมนางนางหันไปมองบุรุษในห้องและหนึ่งสตรีด้านหลังสภาพพวกเขาดูไม่ได้เอาเสียเลย แต่ละคนต่างก็บาดเจ็บไม่ต่างกันแต่อาการไม่ร้ายแรงเท่าคนที่นอนอยู่บนเตียงนี้ ในที่สุดนางก็เอ่ยปากบอกพวกเขาเพียงสั้นๆว่า “พ้นขีดอันตรายแล้วแต่ยังคงต้องเฝ้าดูอาการอยู่”“ลำบากพระชายาแล้วพ่ะย่ะค่ะ” แม่ทัพฮั่วที่เดิมศรัทธาในตัวของนางอยู่แล้วเมื่อเห็นว่านางทุ่มเทแรงกายช่วยเหลือท่านอ๋องอีกคนก็ยิ่งทราบซึ้งในน้ำใจของนางมากขึ้น บุรุษทุกคนในที่นั้นก็คิดเช่นเดียวกันลู่เหยียนซินพยักหน้าตอบรับ “ตอนนี้ยังไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ข้าอยากกลับห้องไปจัดการตนเองเสียหน่อยพวกเจ้าก็เฝ้าเขาอยู่ที่นี่แทนแล้วกัน” พูดจบก็หันไปจ้องมองหยางซูฉินเล็กน้อย“พ่ะย่ะค่ะพระชายา”นางเก็บสายตากลับมาแล้วเดินออกมาจากห้องของอ๋องฉิน เดินไปได