All Chapters of เกิดใหม่ในร่างพระชายาร้ายร้าย: Chapter 31 - Chapter 40

“ใต้เท้าหวังท่านบอกว่าหุบเขามรณะเป็นแหล่งรวมสมุนไพรล้ำค่าเช่นนั้นหรือ”ใต้เท้าหวังเจี้ยนกั๋วผู้ดำรงตำแหน่งเจ้ากรมการคลังของเมืองจี้โจวแห่งนี้เงยหน้าขึ้นไปมองพระชายาฉินด้วยอาการเหม่อลอยเล็กน้อยวันนี้นางเดินทางมาหาเขาที่จวนปกครองตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อจัดการเรื่องโรงเลี้ยงม้าให้เรียบร้อยก่อนที่นางจะเดินทางกลับเมืองหลวงนั่นเองเรื่องการที่อ๋องฉินและพระชายาจะกลับเมืองหลวงนั้น ทุกคนทั่วทั้งเมืองจี้โจวได้รับรู้เรื่องนี้กันเกือบทุกคนแล้วต่างก็รู้สึกเศร้าใจยิ่งนัก เพราะพระชายาผู้นี้เป็นที่ชื่นชอบของชาวเมืองแห่งนี้เป็นอย่างมากนั่นเองวันเวลาเดินเร็วยิ่งนักเพียงไม่นานพวกนางก็มาอยู่ที่เมืองแห่งนี้ย่างเข้าเดือนที่สี่แล้ว สภาพบ้านเมืองในเวลานี้นั้นดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนมากเพราะพวกโจรภูเขาถูกอ๋องฉินจัดการจนสิ้นซากแล้วนั้นทำให้ชาวเมืองจี้โจวและเมืองโดยรอบกลับมาดำเนินชีวิตเฉกเช่นปกติที่เคยเป็นเมืองจี้โจวแห่งนี้เริ่มมีชื่อเสียงในด้านการส่งออกม้าพันธ์มากขึ้นเรื่อยๆหากไม่มีพระชายากับอ๋องฉินแล้วพวกเขาคงไม่รู้จะจัดการกับปัญหาที่พบเจอนี้อย่างไรเช่นกัน“ใต้เท้าท่านฟังข้าอยู่หรือไม่”“อ่อ เอ่อ..ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะพร

“พระชายา!” ชิงอีตะโกนร้องจนสุดเสียงๆ ของเขาดังก้องไปทั่วทั้งป่าทำให้ทั้งเฟยหยาและหนานเปียนรีบหันกลับมามองทันที เหตุการณ์ตรงหน้าสร้างความตื่นตกใจให้พวกเขาเป็นอย่างมากชิงอีรีบสาวเท้าเข้าไปหมายจะคว้าตัวลู่เหยียนซินเอาไว้แต่แล้วก็ต้องหยุดฝีเท้าลงทันทีเมื่อเห็นเงาร่างหนึ่งของบุรุษที่คุ้นตากระโจนลงหน้าผายื่นมือคว้าตัวลู่เหยียนซินเอาไว้ต้นไม้ใต้เท้าตอนนี้รับน้ำหนักต่อไปไม่ไหวหักลงไปแล้วนางผวายื่นมือคว้าแขนของชายหนุ่มไว้ทันทีบุรุษผู้นั้นใช้วิชาตัวเบาพานางขึ้นมาจากหน้าผากลับมาเหยียบบนพื้นดิน ลู่เหยียนซินเมื่อเท้ากลับมายืนมั่นคงบนพื้นแล้วก็เงยหน้าขึ้นไปมองผู้มีพระคุณของนางทันทีแต่แล้วก็ต้องตกใจแทบสิ้นสติเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าคือใคร“ท่านอ๋อง! ท่านมาได้อย่างไรกัน”“ข้าคิดเอาไว้แล้วว่าเจ้าต้องเกิดเรื่องขึ้นจนได้” เสียงเข้มดุดันตอบกลับนาง สีหน้าและแววตาของเขานั้นเคร่งเคลียดแลดูเป็นกังวลจนเห็นได้ชัด“ร่างกายท่านยังไม่แข็งแรงเลยท่านจะตามข้ามาที่นี่ทำไมกัน”“พูดอะไร เวลานี้ข้าแข็งแรงกว่าเจ้าเสียอีกทำอะไรเหตุใดถึงไม่ระวังเอาเสียเลย”“ข้าก็เพียงแค่อยากได้สมุนไพรตรงหน้าผานั่นก็เท่านั้นเอง”นางตอบเ

“พระชายาเดินทางปลอดภัยนะเพคะ”ฮูหยินฮั่วยืนอุ้มเด็กน้อยในอ้อมอกบอกลานาง ดวงตาแดงก่ำมีน้ำตาซึมออกมาเป็นแม่ทัพฮั่วที่คอยเช็ดน้ำตาและคอยยืนปลอบนางอยู่ใกล้ๆ“ฮูหยินไว้ข้าจะมาเยี่ยมเจ้าใหม่ อย่าเสียใจไปเลยพวกเราจากเป็นไม่ได้จากตายเสียหน่อย”“ขออภัยเพคะ หม่อมฉันแค่เพียงรู้สึกเศร้าใจที่ท่านไม่อยู่ที่นี่แล้ว”“เจ้าอย่าได้พูดเช่นนั้นเดี๋ยวแม่ทัพฮั่วจะน้อยใจเอาได้”ลู่เหยียนซินยิ้มพยายามพูดเพื่อให้นางผ่อนคลายความเศร้าลง“ข้าน้อยจะไปน้อยใจทำไมกันพ่ะย่ะค่ะพระชายาดีใจเสียอีกที่ผู้คนในเมืองต่างก็เคารพรักท่าน พวกเราชาวเมืองนี้อยู่ใต้ปกครองของท่านอ๋องและพระชายาถือว่าโชคดีที่สุดแล้วพ่ะย่ะค่ะ”“เช่นนั้นก็แล้วไป ข้านึกว่าท่านจะน้อยใจที่ข้าแย่งความรักของฮูหยินไปจากท่าน”“โธ่! พระชายาพูดอะไรเช่นนั้นกันเล่าเพคะ”ลู่เหยียนซินหัวเราะเสียงใสก่อนจะยื่นมือไปสัมผัสมือของเด็กน้อยตรงหน้า“ข้าไปแล้วนะเจ้าตัวเล็กไว้มีโอกาสข้าจะมาเยี่ยมเจ้า”เด็กน้อยจับนิ้วมือของนางแน่นนิ้วป้อมๆ อ้วนๆ นั้นเกาะนางไม่ยอมปล่อย เจ้าตัวเล็กยิ้มให้นางช่างเป็นรอยยิ้มที่น่ารักน่าเอ็นดูอะไรเช่นนี้ อ๋องฉินเดินเลี่ยงไปสั่งการให้ขบวนกองทัพเตรียม

“ฝ่าบาท หม่อมฉันผิดไปแล้วเพคะ” หยางซูฉินรีบหมอบกราบลงในทันทีเมื่อมองเห็นสีพระพักตร์ที่แดงก่ำนั้นแม่ทัพหยางเมื่อเห็นว่าฮ่องเต้ทรงพิโรธขึ้นมาแล้วจริงๆ จึงรีบคุกเข่าลงอีกคนพร้อมเอ่ยออกไปว่า“ฝ่าบาทโปรดทรงระงับโทสะด้วยพ่ะย่ะค่ะ”“ฝ่าบาท หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจเพคะ หม่อมฉันเพียงแค่อยากจะช่วยท่านอ๋องก็เท่านั้น”“ช่วยอย่างนั้นหรือ เจ้าช่วยอย่างไรถึงทำให้โอรสของข้าเกือบจะตายไปแล้ว”“แล้วหม่อมฉันผิดตรงไหนเพคะที่อยากช่วยเหลือท่านอ๋อง ในขณะที่พระชายากลับเอาแต่เที่ยวเล่นไม่ได้อยู่ให้กำลังใจท่านอ๋องเลยสักเพียงนิด นาง…”“หยางซูฉิน!/หยางซูฉิน!”เสียงตวาดดังลั่นของแม่ทัพหยางและอ๋องฉินทำให้นางสะดุ้งตกใจไม่น้อย“อยู่ต่อหน้าพระพักตร์เจ้ายังปากกล้าขาแข็งเช่นนี้เลยหรือหยางซูฉิน”“เจ้ากล้าวางแผนการเข้าไปก่อกวนฉินอ๋องจนโอรสของข้าเกือบตายแล้วยังจะกล้าพูดจาสามหาวต่อหน้าข้าและฮ่องเต้อีก เจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วสินะ”ฮองเฮาตรัสออกมาด้วยสุรเสียงที่ทำให้คนรับฟังนั้นรู้สึกขนลุกยิ่งนัก“หม่อมฉัน…”“หากไม่ลงโทษเจ้าเลยก็คงไม่รู้สึกถึงความผิดชอบชั่วดีเป็นแน่”“ฮองเฮา ฝ่าบาทโปรดระงับโทสะด้วยพ่ะย่ะค่ะ”เป็นแม่ทัพหยางที่

‘นางดูออกจะ…อ้วนขึ้นหรือไม่นะ?’อ๋องฉินและลู่เหยียนซินเดินตรงเข้ามาในห้องบรรทมของไท่ซ่างหวงก่อนจะคุกเข่าลงพร้อมกัน“หลานถวายพระพรเสด็จปู่พ่ะย่ะค่ะ”“หลานสะใภ้ถวายพระพรเสด็จปู่เพคะ”“ใครอนุญาตให้พวกเจ้าเข้ามากัน”ไท่ซ่างหวงลุกขึ้นนั่งบนเตียงบรรทมลู่เหยียนซินขยับเข้าไปนั่งใกล้ๆ เขา ไท่ซ่างหวงหรี่ตาลงแล้วพูดขึ้นว่า“พวกเจ้ายังจำได้อยู่หรือว่าข้ายังอยู่ที่นี่”ลู่เหยียนซินฟังคำที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองเหล่านี้จึงเข้าไปพูดขอประทานอภัยว่า“เพิ่งจะเข้าเฝ้าฝ่าบาทและฮองเฮาที่ท้องพระโรงเสร็จก็รีบมาหาเสด็จปู่เลยเพคะ ขอเสด็จปู่ประทานอภัย”ไท่ซ่างหวงก็ไม่ได้โกรธจริงๆ จึงถามนางต่อไปว่า“ไปอยู่ที่นั่นเป็นอย่างไรบ้างล่ะ”“ทูลเสด็จปู่เมืองจี้โจวเวลานี้ค่อนข้างดีขึ้นมากแล้วเพคะ” “จริงหรือ!” ไท่ซ่างหวงคาดไม่ถึงมองดูพวกเขาทั้งคู่อย่างไม่เชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน“พวกเจ้ามีความสามารถจริงๆ ไปที่นั่นได้ไม่นานก็ช่วยพัฒนาบ้านเมืองให้ดีขึ้นได้ภายในเวลาไม่ถึงสี่เดือน”"ก็ยังไม่ดีมากพอเพคะนั่นเป็นเพียงแค่การเริ่มต้นเท่านั้นเอง ความเป็นจริงหากต้องทำการพัฒนาเมืองนั้นให้ดีขึ้นจริงๆ ต้องใช้เวลาเป็นปีกันเลยทีเดียว"“พู