All Chapters of เกิดใหม่ในร่างพระชายาร้ายร้าย: Chapter 31 - Chapter 40

93 Chapters

บทที่ 31

กลางดึกสงัดมือคู่หนึ่งกำลังลูบไล้เนื้อตัวของนางการเคลื่อนไหวที่เชื่องช้าแต่เต็มไปด้วยความเร่าร้อน มือหนาบีบนวลเนื้อหน้าอกของนางเบาๆ หลังจากนั้นก็มีร่างกายที่หนักอึ้งทาบทับลงมาจนลู่เหยียนซินรู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออกเพราะถูกเขาก่อกวนไม่หยุดหย่อนความเหนื่อยล้าทำให้นางลืมตาไม่ขึ้น ฝ่ามือเรียวบางยกขึ้นดันแผงอกที่มีขนรำไรนั้นออกห่างจากตัวแต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลแต่อย่างใด เขารวบข้อมือของนางเอาไว้เหนือศีรษะก่อนจะก้มลงบรรจงจูบนางอย่างดูดดื่ม นางหลับตาลงปล่อยให้เขาทำตามใจปรารถนาริมฝีปากหนาค่อยๆ จูบเบาๆ ที่ริมฝีปากของนางก่อนจะไล่ลิ้นร้อนโลมเลียลากผ่านลำคอระหงลงไปยังซอกคอหอมกรุ่มนั้นกลิ่นอายสาวปลุกความปรารถนาของชายหนุ่มได้เป็นอย่างดีเขาขบเม้มทุกจุดที่เคลื่อนผ่านเบาบ้างหนักบ้างสลับกันแล้วจนไปหยุดอยู่บริเวณหน้าอกเต่งตึงก่อนจะดูดดึงยอดปทุมถันสีชมพูเรื่อที่ชูช่อขึ้นมาให้เขาเชยชมลู่เหยียนซินหายใจกระชั้นถี่ขึ้นนางรู้สึกขนลุกเสียวซ่านไปทั้งตัว แขนของนางตระกองกอดแผ่นหลังที่แข็งแรงของเขาเอาไว้ รับรู้ความรู้สึกดั่งเปลวไฟอันอบอุ่นที่แผ่ซ่านอยู่ข้างใต้ร่างนั้นครั้งนี้เขาไม่อ่อนโยนเลยสักเพียงนิดกลับดูดุร้าย
last updateLast Updated : 2025-01-03
Read more

บทที่ 32

“กรี๊ด! นี่เจ้ากล้าทำเช่นนี้กับข้างั้นหรือ!”“ขออภัยข้าเพียงแค่สะดุดกับอะไรบางอย่าง ขอโทษด้วยนะเจ้าคะข้าไม่ได้ตั้งใจ”ลี่ถิงกล่าวออกไปเหมือนสำนึกผิดแต่แท้จริงแล้วนางรู้สึกสะใจยิ่งนักที่ได้แก้แค้นสองคนนั้นคืนไปบ้าง นางรีบหันหลังเดินหนีออกจากห้องครัวด้วยความรวดเร็วทิ้งไว้เพียงสองนายบ่าวที่เอาแต่กรีดร้องเพราะไม่ได้ดั่งใจตามที่หวัง“นังบ้าสักวันเถอะข้าจะเอาคืนพวกเจ้าทั้งนายทั้งบ่าวอย่างแน่นอน”“คุณหนูท่านเลอะหมดแล้วรีบไปเปลี่ยนชุดเถอะเจ้าค่ะ”“เจ้ามันไม่ได้เรื่อง!”หยางซูฉินหันไปตวาดสาวใช้ของตนดังลั่นก่อนจะหันไปจ้องมองเรือนหลุนอี้ด้วยแววตาโกรธเกรี้ยว‘อีกไม่นานหรอกข้าต้องได้ยืนเคียงข้างท่านอ๋องแทนเจ้าแน่ ลู่เหยียนซิน!’-เรือนหลุนฮวา-ลี่ถิงที่เพิ่งกลับจากห้องครัวเมื่อมาถึงประตูทางเข้าเรือนพลันสายตาก็เหลือบไปเห็นอ๋องฉินที่ยืนอยู่ตรงทางเข้าสวนดอกไม้เข้าพอดี ท่าทีของเขาที่แสดงต่อพระชายานั้นช่างดูอบอุ่นมากเสียจริง นางละสายตาจากคนทั้งคู่ก่อนจะเดินเลี่ยงไปในเรือนแทนลู่เหยียนซินนั่งเท้าคางกับขอบไม้ศาลาหลังงามไม่นานนักก็มีมือหนาใหญ่ของบุรุษยื่นปิ่นปักผมมาให้นาง นางจ้องมองปิ่นนี้แน่วนิ่ง ‘เหตุใดถึ
last updateLast Updated : 2025-01-03
Read more

บทที่ 33

“ไปกันเถอะ” อ๋องฉินลุกขึ้นก่อนจะเดินนำหน้าทุกคนออกไปจากศาลาสวนดอกเหมยแห่งนี้“ไปไหนหรือเพคะ”“ไปดูโรงเลี้ยงม้าอย่างไรเล่า”ลู่เหยียนซินได้ยินดังนั้นก็หันไปมองทั้งสองคนทันทีพวกเขาต่างก็มองหน้ากันไปมาด้วยความคิดที่ต่างออกไป เวลานี้ไม่ว่านางปรารถนาสิ่งใดอ๋องฉินก็จัดการให้นางได้ทุกอย่าง ปากที่บอกว่าเกลียดชังแต่สุดท้ายก็คงไปไหนไม่รอดหยางซูฉินที่แอบมองอยู่ไม่ไกลนัก แววตาของนางแข็งกร้าวมีแววของความกรุ่นโกรธและอิจฉาอยู่เต็มไปหมด“สักวันเถอะข้าต้องได้ท่านอ๋องไปครอบครองแต่เพียงผู้เดียวอย่างแน่นอน หากข้าไม่ได้เจ้าก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบเลย”เนินเขาฟากตะวันตกของเมืองแห่งนี้เป็นทุ่งหญ้าโล่งกว้างสีเขียวขจีตัดกับแสงแดดอ่อนรำไรดูงดงามยิ่งนัก โรงเลี้ยงม้าแห่งนี้เต็มไปด้วยม้าที่แข็งแรง มีเสียงม้าร้องที่คุ้นเคย มีคนงานผู้ดูแลม้าที่คอยให้อาหารและดูแลม้าอย่างใกล้ชิดคนงานส่วนใหญ่เป็นชาวบ้านที่แม่ทัพฮั่วคัดเลือกเพื่อมาทำงานในที่แห่งนี้โดยเฉพาะเมื่อทุกคนมีงานทำต่างก็รู้สึกเบิกบานใจเป็นอย่างยิ่ง พระชายาฉินในความคิดของพวกเขานั้นเป็นดั่งเทพธิดาที่ลงมาช่วยขจัดภัยและอยู่เคียงข้างพวกเขาอย่างแท้จริงเวลานี้
last updateLast Updated : 2025-01-03
Read more

บทที่ 34

ยามโหย่ว[1]“ได้เวลาอาหารแล้วเจ้าไปเรียกพระชายามากินข้าวได้แล้ว”“พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง”เฟยหยารับคำสั่งก่อนจะรีบเดินตรงไปยังทางเดินที่เชื่อมต่อไปยังเรือนหลุนอี้ไปได้เพียงครู่เดียวก็เดินกลับมา อ๋องฉินมองข้ามร่างสูงใหญ่ขององค์รักษ์คนสนิทไปด้านหลังก็ดูเหมือนจะไร้วี่แววของนาง“ลู่เหยียนซินล่ะ”“คือว่า พระชายาบอกว่าจะกินที่เรือนของนางพ่ะย่ะค่ะ”“อะไรนะ!”อ๋องฉินได้ยินดังนั้นก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนไม่ใช่ว่าเขากับนางดีกันแล้วหรอกหรือ แล้วเหตุใดนางถึงได้ทำเย็นชากับเขาเช่นนี้ ไม่ยอมมากินข้าวด้วยต้องมีสิ่งใดที่ทำให้นางไม่พอใจอยู่เป็นแน่ไม่รอช้าเขารีบลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารเร่งฝีเท้าไปหานางที่เรือนหลุนอี้จากแรกๆ ที่สนทนากันอยู่ดีๆ กลับกลายเป็นทั้งคู่เริ่มมีปากเสียงกัน“ข้าจำได้ว่าท่านต้องการหย่ากับข้าเพื่อจะแต่งกับหยางซูฉินแล้วเหตุใดท่านถึงไม่รีบทำตามที่ท่านต้องการกันล่ะ ในเมื่อตัวข้านั้นยินดีอย่างยิ่งที่จะหย่าให้ท่าน”“ข้าพูดเมื่อไหร่กันว่าจะหย่าให้เจ้า”“ข้า..” นั่นสินะเขาพูดเมื่อไหร่กันหากจากความทรงจำของเจ้าของร่างนี้และตลอดเวลาที่นางมาอยู่ที่ยุคนี้ก็ไม่เคยได้ยินเขาเอ่ยออกมาเลยส
last updateLast Updated : 2025-01-03
Read more

บทที่ 35

เมื่อพวกเขาลุกขึ้นกำลังจะเดินออกจากจวนไปก็ได้ยินเสียงหวานใสเรียกขานขึ้นมาทันใด“ท่านอ๋องจะไปที่ไหนหรือเพคะ”“พวกข้าจะออกไปลาดตระเวนนอกเมือง เจ้าอยู่ที่นี่หากเบื่อก็ให้คนพาไปเที่ยวในเมืองได้”“หม่อมฉันไม่ชอบออกไปข้างนอกมากนักหรอกเพคะ เป็นสตรีก็ควรอยู่แต่ในเรือนไม่ใช่หรือเพคะ”“เจ้ายังไม่ได้ออกเรือนอยากจะออกไปที่ไหนก็ไปได้ไม่มีใครว่าอะไรเจ้าได้หรอก เจ้าไม่จำเป็นต้องรอท่านอ๋องเพราะนั่นเป็นหน้าที่ของพระชายาฉินเท่านั้น” แม่ทัพหยางพูดขัดนางขึ้นมาเมื่อรู้สึกได้ว่านางเริ่มทำตัวเหมือนเป็นชายาของอ๋องฉินขึ้นทุกวัน“ท่านอ๋องเราสายมากแล้วไปกันเถอะพ่ะย่ะค่ะ”“อืม”ขบวนทหารของอ๋องฉินเคลื่อนพลออกจากจวนไปสมทบกับกองกำลังของแม่ทัพฮั่วที่นอกประตูเมืองแล้ว หยางซูฉินยืนส่งพวกเขาที่หน้าประตูจวน‘ท่านพี่แม้ท่านอยากจะขัดขวางข้าแต่ข้าไม่มีทางถอยอย่างแน่นอน ข้าจะเอาท่านอ๋องมาเป็นของข้าให้จงได้’นางคิดในใจเงียบๆ พลางยกยิ้มขึ้นมาก่อนจะหันไปพูดกับสาวใช้คนสนิท“เจ้าไปเตรียมชุดให้ข้า”“คุณหนูจะไปที่ไหนหรือเจ้าคะ”หยางซูฉินไม่ได้ตอบนางแต่รีบหันหลังกลับไปยังห้องนอนของนางด้วยความรวดเร็ว การเดินทางมาที่หมู่บ้านเหมยหลันใ
last updateLast Updated : 2025-01-03
Read more

บทที่ 36

ในขณะเดียวกันก็มีดาบพุ่งทะลุมาเกือบที่จะแทงทะลุคอของเขาแล้วยังดีที่หลบทันไม่เช่นนั้นคงได้ตายเป็นผีเฝ้าหุบเขาแห่งนี้แล้วการต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ ตั้งแต่ช่วงบ่ายจนตะวันเกือบจะลับขอบฟ้า ทุกคนเริ่มเหนื่อยล้าเต็มทนอ๋องฉินเหาะขึ้นกลางอากาศมองดูการสู้รบที่อยู่เบื้องหน้า เขาไม่อยากสูญเสียกองกำลังทหารของเขามากไปกว่านี้แล้วตัดสินใจมุ่งตรงไปหาหัวหน้าของพวกมันทันทีเขาใช้วิชาตัวเบาเข้าไปยังวงล้อมของศัตรูฆ่าคนที่รายล้อมเขามาตลอดทาง อดีตแม่ทัพใหญ่เจิ้งโกรธจัดดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยโทสะคุกรุ่นเขาเหวี่ยงกระบี่ยาวฟันไปทางอ๋องฉิน ดาบเล่มนั้นเฉือนไปที่ต้นแขนของเขาเลือดสีแดงสดสายหนึ่งสาดกระเสนออกมาทันทีดวงตาของอ๋องฉินแดงก่ำไอสังหารคุกรุ่นดึงกระบี่คู่ใจออกมาเพื่อเตรียมกุดหัวของหัวหน้าโจรภูเขานั้นแต่กลับถูกกองทัพโจรรุมล้อมเข้ามาอย่างรวดเร็ว เขารวบรวมกำลังภายในก่อนจะฟันกระบี่ออกด้วยวรยุทธ์ที่มีทั้งหมดส่งผลให้ร่างของพวกโจรเหล่านั้นกระเด็นไปคนละทิศละทางแม่ทัพฮั่วกับแม่ทัพหยางรีบเข้ามาสมทบอีกแรงทั้งสามคนพุ่งเข้าล้อมโจมตีแม่ทัพใหญ่เจิ้งผู้นั้น ท่ามกลางเหล่าโจรมากมายและทหารจากทางฝั่งของพวกเขาเองที่
last updateLast Updated : 2025-01-03
Read more

บทที่ 37

‘เกิดอะไรขึ้นกัน’เรียวปากบางอยากที่จะตะโกนร้องถามเขาแต่ก็ดันพูดไม่ออก'เหยียนเอ๋อร์ ช่วยข้าด้วย'เสียงอันแผ่วเบาแต่กลับดังก้องกังวานชัดเจนในใจนาง ลู่เหยียนซินพยายามคว้าตัวของเขาเอาไว้แต่ยิ่งเข้าใกล้ก็เหมือนเขาจะยิ่งถอยห่างออกไปนางตกใจสะดุ้งตื่นจากความฝันเหงื่อผุดออกจากหน้าผากไหลลงไปตามกรอบหน้าช่างเป็นความฝันที่น่ากลัวอะไรเช่นนี้ นางจำความฝันนั้นได้อย่างชัดเจนใบหน้าขาวซีดเลือดที่ไหลออกมาจนท่วมตัวนั้น...ลู่เหยียนซินสะบัดศีรษะไล่ความรู้สึกกังวลออกไปนางคิดว่าตนเองอาจจะกังวลเรื่องของเขามากจนเกินไปจนเก็บไปฝันก็เป็นได้ หลังจากพยายามปลอบใจตนเองแล้วก็ล้มตัวลงนอนต่อทันที"คงไม่มีอะไรหรอกกระมัง"ทางด้านหุบเขาหูซานเมื่อแม่ทัพหยางสั่งการให้ทหารส่วนที่เหลือไล่จัดการพวกโจรภูเขานั้นให้สิ้นซากแล้วก็ให้คนเตรียมรถม้าก่อนจะแบกอ๋องฉินขึ้นไปบนรถม้าด้วยความรวดเร็ว ส่วนแม่ทัพฮั่วอาการบาดเจ็บน้อยกว่าอ๋องฉินเขาจึงควบม้ากลับจวนเองได้ระหว่างเดินทางกลับจวนนั้นหยางถิงเฟิงได้สังเกตอาการของอ๋องฉินแม้เขาจะไม่มีความรู้ทางด้านการแพทย์แต่จากประสบการณ์การอยู่ในสนามรบมาหลายปีแล้วนั้น ดูจากอาการของอ๋องฉินโดยรวมเวลานี้นั
last updateLast Updated : 2025-01-03
Read more

บทที่ 38

ลูเหยียนซินยังคงกดนวดและปั๊มหัวใจให้เขาต่อ นางคิดว่าเขาคงจะเสียเลือดมากจนเกินไปส่งผลให้เกิดสภาวะช็อก หายใจไม่ออกจนหัวใจหยุดเต้นเขาอาจจะเพิ่งหมดลมหายใจไปในตอนที่นางเดินเข้ามาพอดีนับๆ ดูแล้วคงพอช่วยชีวิตทันแม่ทัพหยางกับแม่ทัพฮั่วเบือนหน้าหนีทันทีพวกเขายังทำใจไม่ได้ที่สหายรักจากไปเช่นนี้ หยางซูฉินที่ทั้งเสียใจและแค้นใจที่ลู่เหยียนซินบังอาจแตะต้องตัวอ๋องฉินแต่นางก็ทำได้เพียงแค่เฝ้ามองเท่านั้น“เหย่เหวินหมิงอย่าหลับนะ ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้!” นางทั้งปั๊มหัวใจทั้งตะโกนเรียกเขาอย่างบ้าคลั่ง“พระชายา” ชิงอีที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุดอยากจะยื่นมือออกไปดึงนางแต่ชายหญิงไม่ควรสัมผัสกันเขาจึงได้แต่ยืนมองนิ่งๆแม่ทัพหยางที่ยืนอยู่เหนือเตียงนอนนั้นเกือบจะคิดว่าลู่เหยียนซินเป็นบ้าไปแล้ว คนก็จากไปแล้วยังจะเป่าลมเข้าไปให้กลับมาหายใจอยู่ได้อีกงั้นหรือ‘นางบ้าไปแล้วหรืออย่างไร’ผมเผ้าของลู่เหยียนซินยุ่งเหยิงไปหมดหน้าผากก็มีเหงื่อผุดไหลออกมา มากกว่านั้นคือร้อนใจเขาจะตายแล้วหรือ ชีวิตหนึ่งต้องตายไปต่อหน้าในใจของนางรู้สึกเป็นทุกข์อย่างมากแม่ทัพหยางเริ่มทนไม่ไหวเขาไปดึงตัวลู่เหยียนซินออกมา ทำให้นางโมโหมากพร้อมตะโกนออ
last updateLast Updated : 2025-01-03
Read more

บทที่ 39

นางหันหลับมาลงมือเย็บบาดแผลให้อ๋องฉินต่อ เดิมพวกเขากังวลว่าร่างกายของอ๋องฉินจะรับไม่ไหวแต่เมื่อเห็นสีหน้าปกติตอนที่นางเย็บแผลให้พวกเขาเลยต้องกลืนคำพูดเอาไว้เนื่องจากบาดแผลมีด้วยกันหลายแห่งนางจึงต้องใช้เวลาในการเย็บนานกว่าปกติ การเคลื่อนไหวของลู่เหยียนซินรวดเร็วมากทุกคนมองเห็นสีหน้าที่พยายามนิ่วหน้าไว้ก็รู้ว่าท่านอ๋องคงเจ็บปวดมากแต่ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากอะไรออกมา เว้นเพียงคนเดียว…“เจ้ากำลังทำให้ท่านอ๋องเจ็บ ไม่รู้หรืออย่างไร”ลู่เหยียนซินคร้านจะสนใจนาง นางตั้งใจแน่วแน่กับการเย็บบาดแผลให้เขาจึงไม่ได้สนใจตอบโต้สตรีผู้ที่เคยเป็นหวานใจของสามีหยางซูฉินที่เห็นว่าลู่เหยียนซินไม่สนใจนางก็รู้สึกเหมือนถูกตบหน้า นางกำลังจะลุกขึ้นแต่หางตาก็เห็นใครบางคนกำลังเดินกลับเข้ามา หยางถิงเฟิง! เขาจับจ้องนางอย่างไม่วางตาจนหยางซูฉินจำต้องกลับไปนั่งที่เดิม‘ท่านพี่นะท่านพี่จะขัดขวางข้าไปถึงไหนกัน!’ลู่เหยียนซินสังเกตเห็นความเจ็บปวดของเขาอยู่แล้วเพียงแต่นางไม่กล้าที่จะฉีดยาชาเพิ่มเพราะหากใช้เกินขนาดอาจทำให้เกิดผลข้างเคียงได้ พวกเขาทั้งหมดนั่งเฝ้าอยู่เป็นเพื่อนนางจนใกล้รุ่งสางจนเวลาล่วงเลยมาจนถึงยามเหม่า[1] นาง
last updateLast Updated : 2025-01-03
Read more

บทที่ 40

“เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาสั่งข้า!”“ที่นี่คือจวนเจ้าเมืองในปกครองของอ๋องฉิน ข้าที่เป็นชายาเอกของเขาสิทธิ์นี้อย่างไรเล่า!”“เจ้า!”“เจ้าเป็นคนของท่านอ๋องดังนั้นข้าจะไม่เป็นคนตัดสินโทษเจ้าแต่หากเจ้าคิดมารบกวนข้ากับท่านอ๋องอีก แม้ว่าเจ้าจะมีพี่ชายเป็นแม่ทัพหยางสหายคนสนิทของสามีข้าๆ ก็จะไม่เกรงใจเช่นกัน!”พูดจบนางก็เดินออกจากเรือนใหญ่ทันที พวกเขาต่างก็มองหน้ากันไปมาเหตุการณ์เมื่อครู่สร้างความกระอักกระอ่วนใจให้กับคนในห้องนั้นเป็นอย่างมาก หลังจากทุกคนแยกย้ายกลับไปพักผ่อน แม่ทัพหยางก็เดินเข้าไปหาหยางซูฉินในเรือนรับรองสีหน้าของเขาในเวลานี้ดูน่ากลัวเป็นอย่างมาก“เจ้าตั้งใจเข้าไปขวางทางตั้งใจให้โจรพวกนั้นฟันดาบใส่เจ้าใช่หรือไม่”“ท่านพี่เหตุใดถึงได้พูดจาใส่ร้ายข้าเช่นนั้นกันเล่าเจ้าคะ ข้าก็เพียงแค่อยากจะช่วยท่านอ๋องก็เท่านั้น”“ช่วยอย่างนั้นหรือ เจ้าต้องการช่วยหรือต้องการเป็นตัวถ่วงกันแน่อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าตั้งใจให้ตัวเองได้รับบาดเจ็บเพียงเพราะต้องการให้ท่านอ๋องกลับมาดูแลเหมือนครั้งที่เจ้ายอมให้มือสังหารลงมือทำร้ายเกือบตายเมื่อครั้งที่อยู่เมืองหลวงนั่น”“มะ ไม่ใช่เช่นนั้นเสียหน่อย”“ข้าอยู่กับ
last updateLast Updated : 2025-01-03
Read more
PREV
123456
...
10
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status