All Chapters of ชายาอสรพิษ: Chapter 251 - Chapter 260

 เป่ยเทียนวั่งกำกระบี่แน่น หน้ามืดทะมึน “พวกท่านคิดลงมือกับคนรุ่นเยาว์จริงๆ?”ชายชราชุดดำหัวเราะเย็น “ไม่อยากตายก็หลีกไป”ตูม!แรงกดดันระดับราชันย์โถมใส่ หลายคนเหงื่อซึมต่างชั้นกันเกินไป!แม้พวกเขาจะเป็นอัจฉริยะ แต่ต่อหน้าสัตว์ประหลาดเฒ่าพวกนี้ ยังอ่อนด้อยมากหลี่หลิงเฟิ่งหลุบตา นางกำลังกะระยะ หากสถานการณ์เลวร้ายจริง คงต้องเอาจริงสักครั้งแต่ปัญหาคือคนอยู่เยอะ ความแตกแน่นอนยังไม่ทันที่นางจะตัดสินใจ จู่ๆ เป่ยเทียนวั่งก็สูดหายใจลึก ราวกับตัดสินใจเรื่องสำคัญบางอย่างได้“ในเมื่อเป็นเช่นนี้” เขาชูกระบี่ขึ้น ปลายคมชี้ฟ้าอย่างองอาจ “พี่น้องทุกท่าน นี่คือการแสดงฝีมือครั้งแรกของกลุ่มพิทักษ์นางฟ้า วันนี้ต่อให้ต้องสู้จนฟ้าถล่มดินทลาย พวกเราก็ต้องประกาศศักดาให้ทั่วหล้านรับรู้ ผู้ใดคิดแตะต้องนางฟ้า มันผู้นั้นต้องจ่ายราคา!”หลูหวั่นชิง “……”ห้ะ?ฟึ่บคนรอบตัวหลายสิบคนพลันยืดตัวตรงพร้อมกัน สีหน้าเคร่งขรึมจริงจังบ

 หลี่หลิงเฟิ่งทอดสายตามองความสะบักสะบอมของพวกเขาแล้วใจอ่อนลงหลายส่วน ความทุ่มเทของกลุ่มพิทักษ์นางฟ้าในครั้งนี้พิสูจน์แล้วว่าพวกเขามิได้เพียงแต่พูดไปตามน้ำนางเอาขวดหยกหลายสิบขวดออกมาจากแขนเสื้อ แล้วส่งให้เป่ยเทียนวั่งด้วยรอยยิ้ม"ของขวัญสำหรับพวกเจ้าตอบแทนน้ำใจที่ยื่นมือช่วยเหลือ แต่ละขวดมียาลูกกลอนอยู่สิบกว่าเม็ด สรรพคุณต่างกันไป โอสถฟื้นฟู รักษาปราณ ป้องกันจิตมาร ช่วยทะลวงด่าน แล้วก็ช่วยชีวิตฉุกเฉิน”เป่ยเทียนวั่งรับมาด้วยมือสั่นเทาแจกจ่ายให้พวกพ้อง ทันทีที่เปิดจุกขวด กลิ่นหอมประหลาดพลันขจรขจาย แค่สูดดมเข้าไป หลายคนถึงกับรู้สึกว่าจุดชีพจรที่อุดตันเริ่มปรี่คลาย"กลิ่นหอมมาก เดี๋ยวนะมีลูกกลอนหมอกม่วงด้วย คุณภาพอย่างต่ำต้องอยู่ชั้นกลาง ระดับแปดขั้นสูง!" หนึ่งในรุ่นเยาว์ตะโกนขึ้นอย่างตื่นเต้น"ช้าก่อน" อีกคนแทรกขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ "ความบริสุทธิ์ระดับนี้ มันดูดีกว่าเกรดแปดชั้นกลางสมบูรณ์เสียอีกนะ หรือจะเป็นชั้นสูง?"เริ่มถกเถียงกันอย่างวุ่นวาย สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่หลี่หลิงเฟิ่งนางทำเพียงยิ้ม เอ่ยอย่าง

 กลุ่มพิทักษ์นางฟ้ากำอาวุธที่เพิ่งเก็บได้ไว้แน่น มองพวกเยี่ยหลินเป็นศัตรู"หลี่หลิงเฟิ่ง คนพวกนี้มิได้มาดี ผ่านไปไม่กี่วันพลังยุทธ์ของเขาดูเหมือนจะก้าวข้ามสิ่งที่คนทั่วไปเข้าใจไปแล้ว" จวินชางหลางปกป้องนางไว้ข้างหลังหลี่หลิงเฟิ่งมองสบตากับเยี่ยหลิน มิได้หวั่นเกรงแม้แต่น้อย"วาสนาที่ใหญ่เกินไป บางครั้งก็อาจเป็นกับดัก" นางเอ่ยเสียงนิ่ง "เยี่ยหลิน ในเมื่อเจ้ามาถึงที่นี่แล้ว ย่อมเห็นแล้วว่าสถานการณ์มิได้ง่ายดายอย่างที่คิด"เยี่ยหลินก้าวมาใกล้ ด้านหลังมีชายชราสองคน คนหนึ่งสวมชุดคลุมดำ มือไพล่หลัง อีกคนใบหน้าซูบตอบราวกับโครงกระดูก ผิวหนังเหี่ยวย่นจนดูน่าหวาดหวั่น ทั้งสองไม่ได้ปล่อยแรงกดดันใดออกมา แต่เพียงยืนอยู่ตรงนั้น ก็ทำให้บรรยากาศทั้งวิหารหนักอึ้งขึ้นหลายส่วนทุกคนสีหน้าเปลี่ยนทันควัน บรรยากาศตึงเครียดกว่าเดิมคนที่อันตรายไม่ใช่เยี่ยหลิน แต่เป็นชายชราสองคนนั้นต่างหากองครักษ์เดนตายของตระกูลเยี่ยเยี่ยหลินกวาดตามองทุกคน แล้วหยุดที่นุ่มนิ่มกำลังใช้กรงเล็บกดหัววิญญาณมังกรตัวหนึ่งติดพื้น สนอกสนใจขึ้นมา"โ

ของเหลวสีมรกตกระตุ้นบางสิ่งในกายของนางให้ตื่นขึ้น ลายเทาเที่ยที่สลักลึกอยู่ในกระดูกและเลือดเนื้อส่งเสียงคำรามโหยหาประดุจสัตว์ร้ายที่อดอยากมานับพันปีโอสถทิพย์ชั้นเลิศ ข้าต้องการมัน!ความรู้สึกหิวกระหายพลุ่งพล่านจนลำคอของนางแห้งผาก น้ำลายเอ่อล้นออกมาจนต้องเม้มปากแน่น หลี่หลิงเฟิ่งรู้ตัวดีว่าอาจจะควบคุมสติสัมปชัญญะของนางจนเผยธาตุแท้ออกมาต่อหน้าทุกคน ซึ่งนั่นมิใช่สิ่งที่นางต้องการ นางจึงแยกตัวออกมาเมื่อหลุดพ้นจากขอบเขตค่ายกล หลี่หลิงเฟิ่งมิต่างอะไรกับลูกแกะกระโจนเข้าหาปากเสือ ทว่าในความจริง นางคือเสือร้ายในคราบลูกแกะเสียมากกว่า หมอกมรณะสีเทาขาวไหลบ่าเข้ามาโอบล้อมร่างนางไว้ กระนั้นกลิ่นคาวหวานกลับยิ่งรุนแรงขึ้นจนนางแทบจะระงับอาการน้ำลายสอไว้มิได้จากนิมิตบนหัวเสี่ยวจูจูต้นหลักเถาหนามเขี้ยวพิษมรกตน่าจะอยู่แถวนี้ซู่… ซู่… ซู่…เสียงแหวกฝ่าอากาศดังขึ้นจากทุกทิศทาง เถาวัลย์ย่อยของเถาหนามเขี้ยวพิษมรกต นับสิบสายพุ่งขึ้นมาจากใต้ดิน หนามแต่ละอันยาวเกือบหนึ่งจั้ง ของเหลวพิษสีเขียวเข้มหยดลงพื้นจนหินละลายเป็นฟองอากาศ‘หอม... หอมเหลือเกิน...’“พวกเจ้าช่างน่าเอร็ดอร่อยนัก” น้ำลายใสๆ ไหลออกจากมุมปาก

 “สมกับเป็นต้นหลัก อิ่มกว่าพวกเศษเถาด้านนอกหลายเท่านัก”ความสุขสำราญจากการ "อิ่มท้อง" คงอยู่ได้ไม่นานนัก รอยยิ้มบนใบหน้าหญิงสาวแข็งค้าง ความร้อนรุ่มตีขึ้นกลางอก ควบคุมไม่ไหวหลี่หลิงเฟิ่งเหงื่อผุดเต็มหน้า กุมท้องอย่างเจ็บปวด “เดี๋ยวก่อน ตะกละจนได้เรื่องสิน่า แต่นี่ก็แรงไปหน่อย”พลังสีมรกตจำนวนมหาศาลแผ่ขยายตามร่างกาย ลายเทาเที่ยบนผิวกายเรืองแสงสีแดงเข้มสลับเขียวมรกต บีบคั้นจนทรงตัวไม่อยู่‘เทาเที่ยนี่ไม่มีคำว่าพอดีจริงๆ’ นางสบถ พยายามข่มความเจ็บปวด ‘ถ้าปล่อยให้พลังวิ่งพล่านต่อไป ตัวของข้าคงระเบิดก่อนแน่’นางไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องนั่งขัดสมาธิลงเดี๋ยวนั้นเพื่อย่อยสลายพลังงานที่ล้นเอ่อตอนที่หลี่หลิงเฟิ่งกำลังเร่งย่อยพลังงานสีมรกตอยู่นั้น วิชาเพลงเพลิงพิรุณสยบใต้หล้าตอบสนองต่อพิษร้ายที่เพิ่งถูกสูบเข้ามา ลายเทาเที่ยส่งแสงจ้าดูดซับพลังงานเหล่านั้นเข้าไปหลอมรวมกับแก่นแท้ของวิชาอย่างลงตัวพรึ่บผ้าแพรแดงเส้นหนึ่งพุ่งสะบัดออกมาจากมือของนางเองโดยมิได้เรียกหา ครั้งนี้มันแตก