LOGIN“เจ้ารู้ได้อย่างไร” พวกเขาไม่เห็นประกาศจับในเมืองเลยสงสัย
&ldquo
ทั้งคู่นั่งวิหคหงส์เพลิงบินกลับหอสิบทิศ บรรยากาศหวานชื่น ส่วนหลี่หลิงเฟิ่งกลอกตาในใจ หมอนี่พอเนื้อเข้าปากแล้วไม่ยอมคายเลยนะโม่จื่อหลิงก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง“ออกจากเมืองหลักเถอะ”หลี่หลิงเฟิ่งเลิกคิ้ว “รีบขนาดนั้น?”“อืม” เขาพยักหน้า “ข้าถอนกำลังหลักของหอสิบทิศออกไปเกือบหมดแล้ว ธุระทางนี้เสร็จสิ้นแล้วเช่นกัน”หลี่หลิงเฟิ่งได้ยินแล้วก็เข้าใจ ดูเหมือนแม้แต่โม่จื่อหลิงเอง ก็ไม่คิดอยู่ท่ามกลางกระแสน้ำวนครั้งนี้ต่อ โม่จื่อหลิงมองนาง กล่าวด้วยรอยยิ้ม“เทพเซียนทะเลาะกัน ปุถุชนอย่างพวกเราควรหนีให้ไกลที่สุด”หลี่หลิงเฟิ่งหัวเราะออกมาในทันที หากคำพูดนี้ออกจากปากคนอื่น นางคงเชื่ออยู่บ้างแต่พอออกจากปากคนผู้นี้ ไม่ว่าอย่างไรนางก็รู้สึกว่า “ปุถุชน” ที่เขาพูดถึง ค่อนข้างไม่มีความจริงใจเท่าใดนัก โม่จื่อหลิงเห็นนางหัวเราะ มุมปากก็ยกขึ้นจางๆ เช่นกันจากนั้นจึงกล่าวต่อ“นางมารน้อย ฟ้ากำลังจะเปลี่ยนแล้ว พวกเรากลับบ้านกันสักระยะดีไหม”
ยิ่งเข้าใกล้เขตกำเนิดหัวใจแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์ หมอกมรณะโดยรอบก็ยิ่งบางเบาลงเรื่อยๆ แต่แรงกดดันไม่ลดทอนลงเลยณ กลางท้องนภา เหล่าเฒ่าประหลาดต่อสู้กันเป็นวงกว้าง พื้นละแวกใกล้เคียงเสียหายรุนแรง“ถึงแล้ว” ธิดาเทพผละตัวจากไปโดยไม่แม้แต่กล่าวคำลาหลี่หลิงเฟิ่งสองคนถูกการต่อสู้ของยอดฝีมือดึงดูดสายตาเช่นกัน“ส่งหัวใจแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์มา”“สารเลว ยังคิดหนีอีกหรือ”“ระวังตัว บุคคลลึกลับผู้นี้มิใช่คนธรรมดา”เสียงตะโกนดังระงมทั่วผืนฟ้าหลี่หลิงเฟิ่งมองบุรุษที่ถูกรุมยำแล้วถึงกับเลิกคิ้วแปลกใจถึงกับเป็นเขาอีกฝ่ายแปลงโฉมไม่เหลือเค้าเดิม เนื้อด้วยนางมีถิงถิง วิชาอำพรางเหล่านี้ไร้ความหมาย มองทะลุได้หมดหลี่หลิงเฟิ่งละสายตา ถามหลี่เจี้ยน“พี่ชายท่าน ตอนนี้แข็งแกร่งระดับใดแล้ว”หลี่เจี้ยนฉงน จากนั้นความยินดีแล่นริ้วเต็มหน้า นางเอ่ยถามถึงหลี่เฟยหยาง หรือว่าในใจยังมีพวกเขาอยู่ ไม่ได้ไร้เยื่อใยอย่างที่แสดงออกสีหน้าของเขาอ่อนลงไม่น้อย “ข้าเองก็ไม่แน
เมื่อเห็นว่าเป็นเขา หลี่หลิงเฟิ่งก็เบนสายตาไปอีกทาง หมุนตัวเตรียมไปจากตรงนี้ไม่ทันจะหนี หลี่เจี้ยนขัดจังหวะขึ้นมาก่อน “น้อง...หลี่หลิงเฟิ่ง ช่วงนี้แดนศักดิ์สิทธิ์แปลกๆ ผู้ฝึกยุทธ์อยู่ๆ ก็คลั่งขึ้นมา สังหารกันเป็นผักปลา ร่วมทางกันเถอะ อย่างน้อยก็อุ่นใจกว่า”หลี่หลิงเฟิ่งมองเขาแวบหนึ่ง มองจนหลี่เจี้ยนอึดอัด แววตาเฉยเมยยากจะอ่านความคิด ผ่านไปครู่หนึ่งก็เห็นนางพยักหน้า เขาจึงถอนใจออกมา“เอาสิ” พูดจบก็เดินนำไปข้างหน้า หลี่เจี้ยนมองแผ่นหลังของนาง ก่อนตามไปเงียบๆระหว่างทางไม่มีเสียงพูดคุย บรรยากาศวังเวงอย่างประหลาด เสี่ยวจูจูและเสี่ยวไป๋มองซ้ายทีขวาที ชวนอึดอัดจนมันไม่กล้าร้องสุ่มสี่สุ่มห้าพักใหญ่ หลี่เจี้ยนเริ่มทนไม่ไหว กำมือแน่นอยู่หลายครั้ง ก่อนเอ่ยเสียงแหบพร่า “เรื่องปีนั้นในจวนหลี่ ข้า...”เปิดปากสองสามก็พูดต่อไม่ออก คำพูดมันติดอยู่ในลำคอ เขาเดิมคิดไว้มากมายคิดจะอธิบายเรื่องในอดีต อยากเล่าความรู้สึกในช่วงหลายปีมานี้ แต่พอมองหลี่หลิงเฟิ่งแล้วก็ได้แต่หุบปากคำพูดนับพันรวมไว้เพีย
“พูดต่อสิ เมื่อครู่พวกเจ้าสนุกกันไม่ใช่หรือ”หลี่หลิงเฟิ่งมองพวกเขาแล้วความสงสัยเอ่อล้น ผู้แข็งแกร่งที่สุดยังเป็นเพียงนภาขั้นกลาง แต่เข้ามาในแดนศักดิ์สิทธิ์ได้ ดูท่าคงมีใครบางคนอมเงินแอบขายโควตาอยู่เบื้องหลัง ก็ไม่รู้ว่าเทพองค์ใดหน้าใหญ่ถึงเพียงนี้ กล้าหากินอย่างเปิดเผยเช่นนี้หลี่หรูอี้เม้มริมฝีปากแน่น แม้ในใจจะสะดุ้งไปวูบหนึ่ง แต่ยังคงเชิดหน้าหยิ่งผยอง“แล้วอย่างไร ข้าพูดผิดตรงไหน เจ้าเองก็เป็นลูกของหญิงชั้นต่ำจริงๆ”พอได้ยินเช่นนั้น หลี่หลิงเฟิ่งกลับหัวเราะทีหนึ่งเสียงหัวเราะนั้นเบามาก แต่กลับทำให้หลายคนขนลุกอย่างประหลาด“ข้าชอบจริงๆ เวลาพวกเจ้ายืนอยู่รวมกัน” นางเอียงศีรษะเล็กน้อย “มันทำให้ข้ารู้สึกเหมือนกำลังมองดูหมากลุ่มหนึ่งเห่ากันเองอยู่”สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนทันที “เจ้าด่าข้า!”ชายคนหนึ่งเพิ่งจะก้าวออกมา กลับถูกสายตาของหลี่หลิงเฟิ่งกดจนชะงัก นางมองเขาเพียงแวบเดียว แรงกดดันเย็นเยียบกลับแล่นจากสันหลังขึ้นมาถึงหนังศีรษะหลี่หลิงเฟิ่งยิ้มจาง &
หลังขุดเหมืองแร่ไปได้กองใหญ่ หลี่หลิงเฟิ่งก็เริ่มเดินสำรวจพื้นที่ใต้ดินต่ออย่างอารมณ์ดียิ่งเดิน นางยิ่งรู้สึกว่ารังของเถาหนามเขี้ยวพิษมรกตแห่งนี้สะสมสมบัติมาอย่างจริงจัง"ต้นไม้ต้นเดียวสะสมของเก่งขนาดนี้เชียว"เสี่ยวจูจูพยักหน้าแรง ดวงตากลมเป็นประกายด้วยความเห็นด้วยอย่างจริงใจในฐานะหมูผู้รักการกิน มันเคารพผู้ที่ทุ่มเทชีวิตให้กับการสะสมสิ่งดีงามเสมอ ไม่ว่าจะเป็นอาหารหรือสมบัติก็ตามหลี่หลิงเฟิ่งก็หยุดฝีเท้า พบห้องหินอีกแห่งหนึ่ง ยังไม่ทันเข้าไป กลิ่นหอมเข้มข้นก็ลอยออกมาก่อนแล้ว กลิ่นที่แม้แต่คนที่ไม่ดื่มสุราก็อดรู้สึกสดชื่นไม่ได้นางผลักประตูหินเข้าไป ก่อนดวงตาจะสว่างวาบภายในห้องมีไหสุราขนาดใหญ่เรียงรายแน่นขนัดหลายไห ผิวไหเต็มไปด้วยลวดลายโบราณ ดูเหมือนถูกแกะสลักด้วยเล็บพฤกษาอสูร ไอปราณเข้มข้นลอยออกมาจากด้านในแทบเป็นไอหมอก ฟุ้งกระจายไปทั่วห้องราวกับห้องนี้กำลังหายใจเพียงสูดหายใจรู้สึกสดชื่นไปทั้งร่าง"สุราเถา"หลี่หลิงเฟิ่งยกคิ้ว นางเปิดไหหนึ่งออกมาดื่มบึ้มกลิ่นหอมรุนแรงนุ่มลิ้น แค่อึกเดียวเหมือน
ผู้ฝึกยุทธ์รุ่นเยาว์จำนวนมากหนีตายมาจากทิศทางต่างๆ รวมตัวกันบริเวณรอบนอกโดยมิได้นัดหมาย ไม่มีใครกล้าย่างกรายเข้าใกล้เกินเขตปลอดภัย เพราะสนามรบเบื้องหน้าคือเขตแดนของตัวตนระดับยอดพีระมิดแห่งโลกผู้ฝึกยุทธ์บนผืนฟ้าฉีกกระชาก ยอดฝีมือกำลังห้ำหั่นกันอย่างน้อยเจ็ดแปดคู่ บางคนตวัดกระบี่จนเกิดเป็นนทีกระบี่พาดผ่านสรวงสวรรค์ บางคนอัญเชิญเงาอสูรบรรพกาลมหึมาออกมาคำรามลั่น บางคนเพียงสะบัดชายแขนเสื้อเบาๆ มิติรอบกายก็แตกร้าวราวแผ่นกระจกเพียงแค่ยืนมองจากระยะไกลยังทำให้คนเห็นหนังศีรษะชาวาบ“สวรรค์ นั่นคือบรรพชนตระกูลหลินจริงๆ หรือ วิชานั่นมันเหนือล้ำไปแล้ว”“คนข้างๆ นั่นเจ้าสำนักดาบเมฆาครามมิใช่หรือ ข้าเคยเห็นท่านแค่ในภาพวาดบรรพบุรุษเท่านั้นเอง”พวกรุ่นเยาว์ต่างตกอยู่ในอารมณ์ผสมผสานระหว่างความหวาดกลัวและความตื่นเต้น หาได้ยากยิ่งที่ยอดฝีมือระดับนี้จะเปิดศึกตะลุมบอนกันกลางแจ้ง ปกติเพียงแค่ระดับราชันย์ลงมือก็ถือเป็นเรื่องคอขาดบาดตายแล้ว แต่นี่กลับเป็นเหล่าเฒ่าชราที่ซ่อนตัวมานับพันปีสู้กันจนฟ้าถล่มดินทลาย สำหรับพวกเขามันมิต่างจากกา
หลี่หลิงเฟิ่งใช้เชือกที่ทำจากรากพิษอเวจีมัดร่างหมีดำเอาไว้ ก่อนจะลากมันกลับมายังด้านหลังถ้ำ นางหยิบลูกกลอนสีเหลืองเข้มที่เพิ่งปั้นได้ออกมาหมีดำที่ถูกตรึงไว้หวาดกลัวเมื่อเห็นยาลูกกลอนในมือนาง มันพยายามดิ้นอย่างสุดกำลัง“จะได้ผลหรือไม่นะ” หลี่หลิงเฟิ่งยื่นลู
รุ่งอรุณที่สี่ของเดือนที่สองของการถูกกักขังในพื้นที่นี้ หลี่หลิงเฟิ่งนั่งมองลูกกลอนสีเหลืองอมม่วงสามเม็ดที่อยู่ในเตาหลอม แม้จะควบคุมพิษได้อย่างสมบูรณ์ แต่นางก็ยังไม่พอใจยังไม่ได้ประสิทธิภาพสูงสุด หากใช้ออกมาเกรงว่าจะไม่สามารถควบคุมทิศทางของพิษได้ อาจกลา
ผู้คนที่เพิ่งจะถอนใจโล่งอกเมื่อครู่ราวกับถูกน้ำเย็นจัดราดลงกลางกระหม่อม หัวใจสะดุดค้างในชั่วพริบตา หลี่หลิงเฟิ่งวางขวดยาลงอย่างแผ่วเบา สายตากวาดสำรวจร่างที่รุงรังเบื้องหน้า เส้นชีพพลังที่ปั่นป่วน และหมอกเทาตกค้างติดกายพวกเขาชัดเจนหัวหน้ากลุ่มผู้ฝึกยุทธ์สูดลมหายใจลึก พยายามฝื
หลี่หลิงเฟิ่งลูบไล้ผลอัสนีสีเขียวสด ก่อนจะกัดกินลงไปอย่างเอร็ดอร่อย นางมิได้สนใจแม้แต่น้อยว่าบุรุษที่อยู่ด้านหลังยังคงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งแต่ความรำคาญต่อเสียงกรีดร้องที่ดังอย่างต่อเนื่อง ทำให้นางยกมือขึ้นโบกสะบัดไปทางบุรุษทั้งสองอย่างไม่ตั้งใจ เผลอปลดปล่อยพลังป้องกันของถิงถิงเพื่อปัดเป่าพลังมายา







