Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

"ไม่ต้อง ไม่ต้อง..."ความเจ็บปวดราวกับหนอนกัดกินกระดูก เจาะทะลุเข้าไปในกระดูกของนาง เจ็บจนเหงื่อท่วมใบหน้า นางสะดุ้งตื่นจากฝันร้ายเมื่อรู้ตัวว่าเป็นความฝัน นางเห็นเซียวลู่เซิงนั่งอยู่ข้างกาย ดูเหมือนกำลังมองนางอยู่"พระชายาฝันร้ายหรือ?"ซูอวิ๋นพูดเสียงสั่น "หม่อม...หม่อมฉันรบกวนการบรรทมขององค์ชาย ขอองค์ชายโปรดอภัยด้วยเพคะ"น้ำเสียงที่พูดติดอ่างนั้น แฝงไว้ด้วยความระมัดระวังมากเกินไปเพียงชั่วขณะนั้น หัวใจของเซียวลู่เซิงราวกับถูกเปิดออก อยากจะปลอบโยนนางแต่โดยกำเนิดแล้ว เขาเป็นคนที่ไม่รู้จักปลอบโยนผู้อื่นขณะที่ซูอวิ๋นยังหวาดกลัว ตัวสั่นเทิ้ม เซียวลู่เซิงยื่นมือลูบศีรษะนาง "ไม่ต้องกลัว มีข้าอยู่"นางมองไม่เห็นสีหน้าของเขาแต่นางได้ยินน้ำเสียงของเขาอบอุ่นกว่าปกติ เขากำลังปลอบโยนนางหรือ?บนศีรษะ ฝ่ามือใหญ่ของเขาราวกับเตาให้ความอบอุ่น ทำให้ศีรษะนางอุ่นผ่าว ความอบอุ่นนี้แผ่จากศีรษะลงสู่หัวใจ จนถึงปลายนิ้วเท้าชาติก่อน ไม่เคยมีใครห่วงใยนางจากใจจริงชาตินี้ เซียวลู่เซิงเป็นคนแรกที่แม้จะดูเย็นชา แต่กลับให้เกียรตินางหากเขาไม่ให้หน้านางเลย ซูอวิ๋นคิดว่า บางที แม้นางจะไม่ถูกทุบมือท

คนผู้นั้นจึงตอบรับเสียง 'พ่ะย่ะค่ะ'เขาได้ยินเพียงเสียงสาวน้อย อ่อนโยนและบอบบางจากนั้น สาวน้อยกำลังจัดอะไรบางอย่างข้างกาย นางบอกว่าจะทายาให้เขาความทรงจำนั้นถาโถมเข้ามาจำได้เพียงว่าเขามึนงงไปทั้งตัว ความแค้น ความไม่ยอมรับ ความโกรธห่อหุ้มตัวเขาไว้!แต่ก็ทำอะไรไม่ได้!เขาถาม "ข้า...ตอนนี้ดูน่ากลัวมากใช่หรือไม่?""คุณชายไม่ต้องกังวล ข้าจะพยายามรักษาท่านให้หายดี"นางไม่พูดถึงบาดแผลบนใบหน้าเขาว่าเป็นอย่างไรแต่เซียวลู่เซิงรู้ เขาถูกรองแม่ทัพหลี่ที่ไว้ใจหักหลัง ไฟนั้นเกือบจะเผาเขาที่กึ่งเมากึ่งหลับให้ตายในกระโจมเขาถูกไฟปลุก กลิ้งออกจากกระโจม ตอนนั้นเปลวไฟเริ่มเบาลงบ้างแล้วแต่รองแม่ทัพหลี่ยังไม่ยอมปล่อยเขา ชักดาบต่อสู้กับเขาการชักช้านี้ ทำให้เปลวไฟลุกลาม ไหม้ใบหน้าเขา ทันใดนั้นสายตาก็พร่ามัว ทั้งตัวตกอยู่ในความมืดมนอีกฝ่ายฉวยโอกาสลงมือสังหาร เขารู้สึกเพียงใบหน้าถูกกรีด ขาทั้งสองถูกแทงหลายดาบเขาเอาชีวิตแลกชีวิต แทงอีกฝ่ายจนทะลุขณะนั้น ทั้งตัวเขาลุกไหม้เซียวลู่เซิงมองไม่เห็นว่าอยู่ที่ใด ได้ยินเสียงแม่น้ำ จึงทิ้งตัวลงไปในแม่น้ำโดยไม่คิดชีวิตความทรงจำสิ้นสุดลงกะทันหัน ท

ที่เรือนลี่ลั่วซูอวิ๋นพาสาวใช้และขันทีตากสมุนไพรในลานเขาเงยหน้ามองฟ้าแสงอาทิตย์อบอุ่นในฤดูหนาวช่างสดใส เขาถึงกับเห็นรัศมีทองทาบทับบนร่างของซูอวิ๋นนางราวกับเทพธิดาที่ลงมาจากสวรรค์ แม้แต่พูดคุยกับบ่าวก็สุภาพ อ่อนโยนทุกการเคลื่อนไหว ทุกรอยยิ้มในฤดูหนาว ราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิที่พัดผ่านแก้ม อบอุ่นหัวใจเป็นนางหรือ?คงเป็นนางแน่!"องค์ชายเสด็จมาแล้วเพคะ" เซียงหมิงเห็นเซียวลู่เซิงก่อน รีบคำนับแต่ไกลเมื่อได้ยินเสียง ทุกคนก็เห็นเซียวลู่เซิงต่างพากันคำนับมุมปากเซียวลู่เซิงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่แทบสังเกตไม่เห็น จางมาก และหายไปในพริบตาซูอวิ๋นคิดว่าตนเองคงตาฝาดเพราะเขาเป็นคนที่ไม่ค่อยยิ้มหรือพูดเล่นเลย"หม่อมฉันคารวะองค์ชาย องค์ชายมาที่นี่กะทันหันได้อย่างไรเพคะ?" เข็นรถของเขาเข้าไปในลานมองแสงอาทิตย์สดใส ซูอวิ๋นนึกถึงที่ชิงหนิงบอก ว่าองค์ชายไม่ชอบออกนอกห้อง มักขังตัวอยู่ในห้องหนังสือดังนั้น ผิวของเขาจึงขาวซีดผิดปกติใบหน้านั้นก็เสียโฉมไปแล้ว อยู่โดยไม่ได้รับแสงแดดเป็นเวลานาน ยิ่งดูซูบซีด มือที่เห็นข้อชัดเจนก็ขาวซีด"มาดูว่าพระชายายุ่งอะไร เตรียมจะรักษาข้าอย่างไร"ได้ยินเ

เซียวลู่เซิงไม่พูดอะไร แต่ถือถ้วยหยกขาวดื่มน้ำยาอมแก้ไอจนหมด "อร่อย""หากองค์ชายชอบ หม่อมฉันจะเตรียมไว้ให้เป็นประจำนะเพคะ?""ได้"เห็นเขาพูดจาง่ายเช่นนี้ ผิวที่ซูบซีดดูมีเลือดฝาดขึ้นมาบ้าง นางจึงกล้าพูด "องค์ชาย หม่อมฉันขอความกล้า"เซียวลู่เซิง "???" กล้าอะไร?เห็นนางขมวดคิ้ว ดูเหมือนจะพูดลำบาก เขาจึงพยักหน้า เจ้าพูดมาสิ ข้าจะดูว่าเจ้ากล้าแค่ไหน!ซูอวิ๋นกล่าว "องค์ชาย แม้หม่อมฉันจะรู้วิชาแพทย์ แต่ก็ไม่ใช่หมอเทวดา แม้แต่หมอเทวดา ก็ต้องการความร่วมมือจากคนไข้ดังนั้น หม่อมฉันขอความกล้า ในเรื่องการรักษาองค์ชาย ขอให้องค์ชายปฏิบัติตามคำแนะนำของหมออย่างเคร่งครัด"เซียวลู่เซิงลากเสียง 'อ๋อ' อย่างมีความหมาย "พระชายาต้องการให้ข้าฟังคำสั่งเจ้า?"ซูอวิ๋นกล่าว "มิใช่เพคะ เพียงแต่ในเรื่องการรักษาเท่านั้นที่ต้องฟังคำแนะนำของหมอ" เรื่องอื่น นางคงกินหัวเสือแล้วถึงกล้าให้องค์ชายฟังคำสั่งนางเห็นเขาไม่พูดซูอวิ๋นใจเต้นระทึกดูท่าเขาคงไม่ยอม ช่างเถอะ ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป"ได้ ในเรื่องการรักษา ข้าจะฟังพระชายา"ซูอวิ๋นเงยหน้า สบตากับเขา เห็นได้ชัดว่าประหลาดใจ แต่ก็เพียงชั่วขณะย่อกายคำนับเซียวล

บุญกุศลไปถึงหลายชั่วคน...ต้องมีฐานะเช่นไรถึงจะมีบุญกุศลไปถึงหลายชั่วคน?แน่นอนว่าต้องเป็นพระชายา ผู้อยู่เหนือทุกคนรองจากฮ่องเต้เท่านั้น!ดังนั้น ตระกูลซูจึงทุ่มเทความรักและความหวังทั้งหมดไว้ที่ซูอวี่ซีหากเซียวลู่เซิงไม่เสียโฉม ไม่พิการขา และยังเป็นรัชทายาท พวกเขาย่อมอยากให้ซูอวี่ซีแต่งเข้ามาแต่คนพิการและเสียโฉม ย่อมไม่มีทางสืบทอดบัลลังก์ฮ่องเต้ดังนั้น ทั้งครอบครัวจึงทั้งเสียดายที่ต้องให้ซูอวี่ซีแต่งกับคนไร้ค่า และยังหวังลมๆ แล้งๆ กับคำทำนายของนักพรตเรื่องบุญกุศลหลายชั่วคนจึงตัดสินใจเป็นเสียงเดียวกัน ให้ซูอวิ๋นแต่งเข้าจวนอ๋องหวยหนานแทนแล้วให้ซูอวี่ซีแต่งกับองค์ชายผิงซี เพียงเช่นนี้ ซูอวี่ซีจึงจะมีโอกาสได้เป็นพระชายา คุ้มครองตระกูลซูให้มั่งคั่งรุ่งเรือง"ช่างไร้สาระสิ้นดี!" เซียวลู่เซิงตวาดด้วยความโกรธ "พวกเขาอยากให้ซูอวี่ซีขึ้นนั่งตำแหน่งนั้นถึงเพียงนี้?"เสียงหัวเราะเยาะติดต่อกัน เขาจะไม่มีวันยอมให้พวกนั้นสมหวัง!"สาวใช้ซักผ้าคนนั้นเคยเป็นสาวใช้ข้างกายพระชายา มิเช่นนั้น ก็เป็นเพราะบังเอิญ พอดีได้ยินนางถูกคนในจวนดุด่า จึงได้รู้เรื่องเหล่านี้"เซียวลู่เซิงเท้าคาง นานพัก