All Chapters of Rejected Wife of A Heartless CEO: Chapter 241 - Chapter 250

Nakaupo pa rin ako sa kandungan ni Vicento, nakayakap sa leeg niya. Ang shawl ko, na kalahati nang nahulog, ay nasa paanan na namin. Sa ganito kalapit na distansya, dama ko ang pagbabago sa katawan niya, at lalo akong kinabahan.Naalala ko pa ang nangyari noong gabing iyon— hawak pa lang niya, halos hindi ko na makontrol ang sarili ko. Hindi ko tuloy maisip kung ano kaya ang mararamdaman ko kung tuluyan na talagang mangyari ang bagay na iyon.“Medyo handa naman pero hindi pa ganoon, natatakot pa ako,” bulong ko.Hinaplos niya ang pisngi ko, banayad at puno ng lambing. “Baby, hindi mo ba ako kamumuhian dahil sa mga paa ko?”Noong pinili kong pakasalan siya, bukod sa paghihiganti, naisip kong mas mabuti nang may kapansanan siya para hindi niya ako gagalawin. Sino ba namang mag-aakalang hahantong kami rito? Na malalaman niyang ako talaga si Ria De Leon at malalaman ko ring matagal niya na pala akong lihim na minamahal, na siya pala talaga ang nagligtas sa akin noon. Para bang ang tadhana

Pagkarinig ko sa mga sinabi ni Susan, natawa lang ako. Ngayong gabi, siya pa mismo ang nag-udyok kay Sofia na agawin ang atensyon sa piging, para mapahiya ako at lalo pang mapasama ang loob ni Edmund sa akin, para masira ang reputasyon ko sa buong Santa Catalina.Hindi pa nga nagtatagal, sinubukan pa niyang agawin ang asawa ko, huwag nang banggitin ang tungkol kay Marvin noon.Ang lahat ng hirap na tiniis ni Mama Diana at ni Ria Canlas sa nakaraang dalawampung taon, para saan?Ang mag-ina na ito, na nakadepende sa pagnanakaw, pang-aagaw, at pag-arte—saan siya kumukuha ng kapal ng mukha para isipin na tutulungan ko siya?Nagpanggap akong naguguluhan. “Tita, ano po ba? Huwag mong sabihing talagang pumatay si Sofia?”Kaya pala gustong-gusto noon ni Nica ang pag-arte.Hindi mo malalaman hanggang sa subukan mo.At Diyos ko, ang sarap sa pakiramdam!Gamit ang pagpapanggap na inosente, tinapakan ko ang sugat ni Susan.“Kahit na medyo tanga ka po, medyo mayabang, medyo makapal ang pagmumukha,

Nahilo ako sa mga halik niya kaya hindi na ako makapag-isip nang maayos; incoherent na "sige" lang ang naisagot ko.Gabing iyon, mahimbing akong nakayakap sa kanya. Kumpara sa dati kong pag-iwas, pakiramdam ko unti-unti nang nababasag ang hindi ko maipaliwanag na pader sa puso ko.Unti-unti kong tinanggap si Vicento mula sa kaibuturan ko.Sa simula pa lang, kasunduan lang ang kasal namin, at akala ko ginagamit lang namin ang isa’t isa.Gusto niyang makakuha ng koneksiyon sa pamilya Canlas, at gusto kong gamitin siya para makapasok sa pamilyang Victorillo.Pero nagbago ang lahat. Ang tunay niyang gusto ay ang puso ko.Ang puso kong winasak ni Denver—puso kong akala ko'y hindi na muling maniniwala sa pag-ibig—unti-unting nagkaroon muli ng pag-asa dahil sa maingat niyang pag-aalaga.Hindi ko na kinatatakutan ang kinabukasan; alam kong palagi siyang nariyan.Palagi niyang inaayos ang lahat nang pauna, ngunit ang malagim kong kamatayan noon ang nag-iwan sa kanya ng malalim na anino.Pagkat

Hinaplos ni Vicento ang pisngi ko, may bahid ng awa sa kanyang mga mata, at banayad ang boses na parang tubig. “Ria, sigurado ka ba talaga?” Hinawakan ko ang dibdib ko. “Kung ang puso ko ay parang tasa, hindi ko alam kung gaano na ito kapuno… pero sigurado ako sa isang bagay—may laman ito.” “Noong nakaraang buhay ko, bulag ako at walang puso. Pero habang naging kaluluwa ako, doon ko talaga nakita kung sino ang tunay na mabuti sa akin. Alam kong gusto mong…” Noong una, hindi ko malinaw na nakita ang puso niya, kaya ako naging alangan. Pero nang nakumpirma ko ang mga nararamdaman niya—at ang sarili kong pagdepende at pagmamahal sa kanya—naging kampante akong ipagkatiwala ang sarili ko sa lalaking ito. Ang buhay ay parang libro, binubuksan nang pahina-pahina. Dalawampu lang ako; marami pa akong dekadang babasahin kasama siya. Sa halip na sayangin ang oras sa pag-aalinlangan at gusot ng emosyon, bakit hindi na lang gumawa ng bagay na magpapasaya sa aming dalawa? Hinimas ko ang kanyan

Noon, haka-haka lamang ang lahat—gaya ng paniniwala naming si Nica ang pumatay sa akin, kahit hindi ko naman nakita nang sarili kong mga mata. Maaari lang kaming magpatuloy sa pag-iimbestiga hanggang makakuha kami ng malinaw at totoong ebidensya. Napakahalaga ng sagot na ito sa akin. Ang taong patagong nananakit sa akin ay kapatid ko ba talaga? Hindi tumigil si Vicento, patuloy ang malumanay niyang pagmasahe sa aking bewang gamit ang essential oils. “Hindi tayo nagkamali,” sabi niya. “Hindi siya ang tunay mong kapatid. Noong kinuha niya ang sample, buhay pa ang kapatid mo. Pero pagkalipas ng maraming taon, ang kapatid mo ay...” Sa sandaling tuluyang lumitaw ang katotohanan, umalimbukay ang samu’t saring emosyon sa dibdib ko. Ilang beses ko nang tinanong ang Diyos kung bakit si Nica—na dapat ay kapatid ko—ginawa sa akin ang lahat ng iyon. Kahit na nalunod siya at nawala noong bata ako, hindi ko naman kasalanan. Bakit niya ako ginawang kaaway? Ngayon, mayroon na akong sagot. “S