Semua Bab Rejected Wife of A Heartless CEO: Bab 261 - Bab 268

Hindi naman gaanong mas matanda si Vicento kay Denver, ngunit mas hinog at mas kalmado siya pagdating sa ugali at pagkatao.Dahil sa pagliligtas ng buhay ng hipag niya noon, palagi niyang pinoprotektahan si Denver, kaya’t ikinagulat ko ang naging pasya niya.“Masyado siyang pinalayaw ng pamilya Victorillo noon, kaya nasira siya. Bilang lalaki, wala siyang sense of responsibility at wala ring paninindigan—para lang siyang isang malaking sanggol.”Habang sinasabi iyon, galit na hinampas ni Vicento ang sandalan ng kanyang wheelchair. Karaniwan ay napakalambing niya sa harap ko; bihira ko siyang makitang magalit.Ngunit hindi ako natakot—sa halip, nakaramdam pa ako ng kaunting lambing, at unti-unting nawala ang kaba ko dahil kay Nica. Napatawa ako.“Hindi ka mukhang ilang taon lang ang tanda sa kanya; mas mukha kang ama niya.”“Ria, pasensya na. Sinaktan ka niya, pero hindi ko siya kayang pagbayarin ng buhay niya.” Puno ng pagsisisi ang mga mata ni Vicento.“Kung ganoon, hayaan mo siyang

Pagkatapos kong magsalita, sabay na napatingin sa akin ang dalawa.“Bakit mo nasabi ‘yan?”“Kung pinatay ako ni Nica dahil sa pag-ibig, sapat na sana iyon. Pero bakit kinailangan pa niyang balatan ako nang buhay at pagputul-putulin ang katawan ko, hanggang sa wala man lang akong buo at maayos na bangkay? Malinaw na malinaw sa alaala ko na nakita ko ang sarili kong katawan na nakahandusay sa silid na bato, at pagkatapos ay may ilang taong dumating—isa sa kanila ay isang lalaking Tibetan.”Nakunot ang noo ni Vicento.“Batay sa alam ko tungkol sa kulturang Tibetan, bago pa ang pagpapalaya, hindi lamang sila nagsasagawa ng alay-tao, gumagawa ng thangka mula sa balat ng tao, at mga kasangkapang yari sa buto ng tao—ginagamit pa nga nila ang mga buhay na batang alipin sa pagtatayo ng mga pader. Kaya hindi walang basehan ang hinala mo, Ria.”Kahit marinig lang ang mga iyon, sapat na para manginig ang sinuman.Nabasa ng pawis ang mga palad ni Denver. Napalunok siya nang mariin—malamang ay nata

Nang makita ko ang ngiting iyon ni Nica, kusa kong hinawakan ang braso ni Vicento.“Vicento, masama ang pakiramdam ko. Sa tingin mo ba ay gagawa na naman ng hakbang si Nica?”Marahang tinapik ng mahahaba niyang daliri ang sandalan ng upuan. “Sa lohika, sunod-sunod na ang sinapit na kamalasan ng pamilyang De Leon, kaya hindi muna siya dapat gagalaw. Pero hindi natin masasabi. Gusto mo bang sundan ang sasakyan ng pamilya De Leon?”“Natatakot ako na baka tapusin niya ang buong pamilya De Leon,” natatakot kong sinabi. Tutal, si Nica ay isang babaeng hindi maaaring husgahan gamit ang karaniwang pag-iisip.“Jason, sundan ninyo ang pamilya De Leon, at magpadala rin ng mas maraming tao sa tabi ni Lola.”“Opo, sir.”Sinundan namin ang van sa unahan.Bagama’t malamig at malupit sa akin ang pamilya De Leon sa nakaraang buhay, umaasa akong maranasan nila ang bunga ng sarili nilang mga ginawa.Sa hinaharap, kapag lumabas na ang katotohanan, sana’y masaktan ang kanilang mga puso at pagsisihan nila

Kusang-loob akong tumayo, at si Vicento, natatakot na baka lumabas ako, ay marahang bumulong ng babala.Marahil ay dahil bilang isang babae, nakaramdam ako ng koneksyon sa kanya—nakita ko ang repleksyon ng sarili ko sa kanya—kaya padalos-dalos akong tumayo.Ngunit hindi sapat ang basta pagtayo; hindi ko maaaring isugal ang paglalantad sa sarili para lamang iligtas ang isang tao.Palapit nang palapit ang lalaki, mabagal ang hakbang, may nakapaskil na ngiti sa kanyang labi. Kahit sa loob ng sasakyan, ramdam ko ang ginaw na gumapang pababa sa aking gulugod.Bumuhos ang luha sa mukha ng babae. Binuka niya ang bibig niya, mahina at halos pabulong ang tinig.“Pakiusap… pakawalan mo ako.”Yumuko ang lalaki, inangat ng mahaba niyang kamay ang baba nito. Ang kanyang boses—malalim at kaakit-akit—ay may halong panunuya.“Mas gugustuhin kong magmakaawa ka sa kama kaysa rito. Bumalik ka na sa akin.”May mga marka ng halik sa leeg ng babae—malinaw na iniwan ng lalaking iyon.Kitang-kita ko kung paa