All Chapters of Rejected Wife of A Heartless CEO: Chapter 251 - Chapter 256

Nang gawin ko ang kahilingang iyon, malinaw kong nakita ang pagkunot ng noo ni Edmund.“Ano’ng problema, papa? Nag-aalala ka ba?”“Hindi naman sa nag-aalala ako, napakalamig lang talaga ng ganyang ideya.”Nasingit ko siya nang may pagkainip. “Malamig? Alam mo palang malamig, papa ? Huwag mong kalimutan ang ginawa mo noong sampung taong gulang ako.”Noong taong iyon, dinala si Ria Canlas sa maliit naming bahay para magdiwang ng bagong taon. Ngunit pinaratangan siya ni Sofia at pinalabas na siya ang nakabasag ng paboritong plorera ni Edmund, habang si Susan naman ay lalong nagsindi ng apoy.Kung tutuusin, hindi sana ganoon magagalit si Edmund dahil lang sa isang plorera, ngunit masyadong matigas ang ulo ni Ria Canlas. Sa halip na ipagtanggol ang sarili, iginiit niyang hindi niya iyon binasag. Dahil sa patuloy na panunulsol ng dalawang tao, pinarusahan siya at pinilitan na lumuhod sa mga basag na plorera.Kung hindi dumating agad si Mama Diana, hindi alam kung gaano pa siya katagal palul

Hindi ko na kinailangang pagdudahan pa ang pagiging mapagkakatiwalaan ng impormasyon niya; agad akong sumagot ng “oo.”Mabilis kaming sumakay sa kotse, at para maiwasang makasalubong si Susan ay sadyang pumili kami ng ibang ruta papunta sa airport.Kumakabog ang dibdib ko sa pananabik, nanginginig ang mga kamay ko. “Sabihin mo na nga agad, ano bang nangyayari? May iba siyang lalaki?!”Sa wakas, naunawaan ko na ang mga matatandang nagkukuwentuhan at nagbibitak ng buto ng pakwan sa may bungad ng baryo tuwing Bagong Taon. Gusto ko rin ng ganoong buto ng pakwan.Kinurot ni Vicento ang ilong ko.“Tingnan mo, atat na atat ka.”“Hindi mo naiintindihan—likas sa bawat babae ang tsismis! Sabihin mo na, dali!”Niyugyog ko ang braso niya sa pananabik.“Matapos kong mahulaan na ikaw nga si Ria, pinasiyasat ko nang detalyado ang pamilya Canlas, pati na rin si Susan, at may nakita nga akong mga palatandaan.”“Sino ang lalaking iyon?”Hindi nagmamadali si Vicento.“Hindi ba’t bawat tao ay may isang ‘

Nahulog sa mesa ang hawak kong sushi.Akala ko’y matagal ko nang nakita ang kadiliman ng mundo, ngunit hindi ko inakala na hindi pala iisa lamang ang masamang tao sa mundong ito. Kung saan may tao at interes, nariyan ang kapangitan ng puso ng tao.“Ria...” Nag-alala ang tingin ni Vicento sa akin.Ngumiti ako sa kanya. “Pasensya na, bigla lang akong nawalan ng gana.”Hinila niya ako para maupo sa tabi niya.Tinitigan ko ang sushi sa lagayan nito.“Sa totoo lang, wala tayong pinagkaiba sa mga sushi na ito. Sa isang lipunan kung saan iginagalang ang malakas at ginagamit ang mahina bilang pain, nagiging pagkain tayo ng iba nang hindi man lang natin namamalayan. Kung hindi ka naglagay ng kamera ngayon at hindi natin aksidenteng natuklasan ang plano niya, baka napahamak na kami ng nanay ko—pati ikaw, at si Edmund.”Inakbayan ako ni Vicento at marahang tinapik.“Huwag kang matakot. Nandito ako. May kamera man o wala, hinding-hindi ko hahayaan ang sinuman na saktan ka.”Nang marinig ko iyon,