Home / Romance / Rejected Wife of A Heartless CEO / Chapter 251 - Chapter 260

All Chapters of Rejected Wife of A Heartless CEO: Chapter 251 - Chapter 260

529 Chapters

Chapter 230 - Trauma

Nang gawin ko ang kahilingang iyon, malinaw kong nakita ang pagkunot ng noo ni Edmund.“Ano’ng problema, papa? Nag-aalala ka ba?”“Hindi naman sa nag-aalala ako, napakalamig lang talaga ng ganyang ideya.”Nasingit ko siya nang may pagkainip. “Malamig? Alam mo palang malamig, papa ? Huwag mong kalimutan ang ginawa mo noong sampung taong gulang ako.”Noong taong iyon, dinala si Ria Canlas sa maliit naming bahay para magdiwang ng bagong taon. Ngunit pinaratangan siya ni Sofia at pinalabas na siya ang nakabasag ng paboritong plorera ni Edmund, habang si Susan naman ay lalong nagsindi ng apoy.Kung tutuusin, hindi sana ganoon magagalit si Edmund dahil lang sa isang plorera, ngunit masyadong matigas ang ulo ni Ria Canlas. Sa halip na ipagtanggol ang sarili, iginiit niyang hindi niya iyon binasag. Dahil sa patuloy na panunulsol ng dalawang tao, pinarusahan siya at pinilitan na lumuhod sa mga basag na plorera.Kung hindi dumating agad si Mama Diana, hindi alam kung gaano pa siya katagal palul

Chapter 231 - Sikreto Ni Susan

Nagulat ang lahat sa biglaan kong kinilos, at maging ang pagluhod ni Lin Hui ay naging mukhang katawa-tawa.Hindi—ang ibig kong sabihin, may malubha ba siyang sakit?Sa mga nakakakilala sa kanya, iisiping normal lang ang pagluhod niya, pero ang paraan ng bigla niyang pagsugod—parang aagawin niya ang mga kidney ko—ay talagang katawa-tawa.Pasensya na, parang nagkaroon na ako ng trauma.Pakiramdam ko, lahat ng tao ay gustong manakit sa akin.Si Vicento lang ang nakakaalam ng dahilan ng aking reflex, at may bahagyang kirot sa kanyang mga mata.Marahan niyang hinaplos ang likod ko at mahinahong sinabi,“Okay lang. Ayos lang.”Sandaling kumalma si Susan bago muling nagsalita.“Ria, kasalanan ko ang lahat. Bilang ina, hindi ko siya napalaki nang maayos kaya humantong sa ganito. Aakuin ko ang responsibilidad. Pero bata pa si Sofia. Kung may paparusahan, ako na lang. Ako ang luluhod.”Ngumisi ako. Tutal, matagal nang nakaluhod si Sofia—ginagamit lang niya ang taktika ng pananakit sa sarili, h

Chapter 232 - Magandang Palabas

Hindi ko na kinailangang pagdudahan pa ang pagiging mapagkakatiwalaan ng impormasyon niya; agad akong sumagot ng “oo.”Mabilis kaming sumakay sa kotse, at para maiwasang makasalubong si Susan ay sadyang pumili kami ng ibang ruta papunta sa airport.Kumakabog ang dibdib ko sa pananabik, nanginginig ang mga kamay ko. “Sabihin mo na nga agad, ano bang nangyayari? May iba siyang lalaki?!”Sa wakas, naunawaan ko na ang mga matatandang nagkukuwentuhan at nagbibitak ng buto ng pakwan sa may bungad ng baryo tuwing Bagong Taon. Gusto ko rin ng ganoong buto ng pakwan.Kinurot ni Vicento ang ilong ko.“Tingnan mo, atat na atat ka.”“Hindi mo naiintindihan—likas sa bawat babae ang tsismis! Sabihin mo na, dali!”Niyugyog ko ang braso niya sa pananabik.“Matapos kong mahulaan na ikaw nga si Ria, pinasiyasat ko nang detalyado ang pamilya Canlas, pati na rin si Susan, at may nakita nga akong mga palatandaan.”“Sino ang lalaking iyon?”Hindi nagmamadali si Vicento.“Hindi ba’t bawat tao ay may isang ‘

Chapter 233 - Madilim Na Plano

Bagama’t sa panlabas ay mukhang tuwid at dominante si Vicento, lumaki siyang kulang sa pagmamahal ng pamilya, kaya’t ang puso niya’y parang tigang na lupain.Ang batang nagutom sa pagmamahal ay madaling magduda sa sarili dahil lamang sa isang salita mula sa akin.Masakit sa puso ko na makita siyang ganoon. Napabuti niyang tao, ngunit lumaki siya sa isang madilim na attic, ni minsan ay hindi nasilayan ang liwanag.Noon, ako’y malikot at masigla, samantalang siya’y nakikinig lamang sa aking halakhak mula sa anino, takot na takot na makisali.Marahil ang aking kalayaan at tawa ang unti-unting nagpagaling sa kanyang lungkot, kaya siya nagsimulang mangarap ng liwanag at minahal ako sa loob ng napakaraming taon.Kahit ngayon na siya’y nagbinata na, ang kanyang kaibuturan ay nananatiling yaong batang palihim akong minamasdan mula sa attic.Marahan akong yumakap sa kanyang baywang, nais magtanim ng binhi ng pag-ibig sa kanyang puso. “Vicento, huwag mong pagdudahan ang sarili mo. Tunay, tunay

Chapter 234 - Sabihin Na Kay Sofia

Nahulog sa mesa ang hawak kong sushi.Akala ko’y matagal ko nang nakita ang kadiliman ng mundo, ngunit hindi ko inakala na hindi pala iisa lamang ang masamang tao sa mundong ito. Kung saan may tao at interes, nariyan ang kapangitan ng puso ng tao.“Ria...” Nag-alala ang tingin ni Vicento sa akin.Ngumiti ako sa kanya. “Pasensya na, bigla lang akong nawalan ng gana.”Hinila niya ako para maupo sa tabi niya.Tinitigan ko ang sushi sa lagayan nito.“Sa totoo lang, wala tayong pinagkaiba sa mga sushi na ito. Sa isang lipunan kung saan iginagalang ang malakas at ginagamit ang mahina bilang pain, nagiging pagkain tayo ng iba nang hindi man lang natin namamalayan. Kung hindi ka naglagay ng kamera ngayon at hindi natin aksidenteng natuklasan ang plano niya, baka napahamak na kami ng nanay ko—pati ikaw, at si Edmund.”Inakbayan ako ni Vicento at marahang tinapik.“Huwag kang matakot. Nandito ako. May kamera man o wala, hinding-hindi ko hahayaan ang sinuman na saktan ka.”Nang marinig ko iyon,

Chapter 235 - Natuklasan Na Ni Sofia

Tumango si Jason. “Naiintindihan ko po, Madam.”May isa pang mahalagang dahilan kung bakit iniligtas ko si Sofia— siya ang magiging sandata ko laban kay Nica.Sa ganitong paraan, hindi ko na kailangang kumilos nang personal, upang hindi ako maging target ng grupo ni Nica. Ang manatili sa anino ang pinakaligtas.Madali kong natagpuan si Denver.Nakaupo siya sa balkonahe, pinagmamasdan ang kalangitan, tila malalim ang iniisip— mukha siyang sakitin, parang halamang unti-unting nalalanta, nawawala ang sigla.Nang makita niya ako, kumislap ang liwanag sa kanyang malamig na mga mata. Sinubukan niyang tawagin ang pangalan ko, ngunit sa isang babalang tingin ko, agad niyang binago ang tawag at sinabi, “Tita...”Tumingin ako sa paligid upang tiyaking walang mga kamera.Medyo marumi ang sapatos ko, kaya lumuhod ako at pinunasan iyon ng tisyu, sabay ibinulong ang ilang salita.Marahang bumuntong-hininga si Denver. “Alam ko.”Malinaw na alam niyang ginagamit ko siya, at wala rin naman siyang iban

Chapter 236 - Panghihikayat

Kinabahan si Sofia habang nakatitig sa akin.“Anong pakialam mo kung saan ako pupunta?” sabi niya, habang sinasadyang itinatago ang cellphone sa likuran niya.Kapag nakita ito ni Nica, tiyak na hindi na siya aabutin ng gabi.Bahagya akong ngumiti.“Kakakita mo lang kina Denver at Nica. Bakit mo tinatago?”Nanlaki ang mga mata ni Sofia.“Nakita mo rin sila?”“Hindi ako bulag. Balak mo bang sabihin ito kay Marvin?”Nang tumama ako sa sentro, lalo siyang naging mapagbantay.“Paano mo nalaman?”“Sa tingin mo, ano ang magiging resulta kung sasabihin mo ito kay Marvin ngayon?”“Malalaman niyang ganap na malandi si Nica. Buntis siya sa anak ni Denver at sinusubukan pa niyang itago!”Alam kong hindi nag-iisip si Sofia bago magsalita o kumilos.“Naisip mo na ba kung bakit ikinasal sina Nica at Marvin?”“Hindi ba’t ikaw ang may pakana noon?”“Huwag mong kalimutan, ang kasalang iyon ay nangyari dahil sa kanilang lihim na relasyon. Nahuli sila, kaya inayos ang kasal para matakpan ang eskandalo. K

Chapter 237 - Raul Ramos

Lubos na nalubog si Sofia sa hangaring mabawi si Marvin, at nag-alala akong masisira ang plano kapag nalaman niya ang buong katotohanan.Tutal, madaling mabasa ang galaw niya ng isang tusong tulad ni Nica.Kaya pinayuhan ko siya,“Umuwi ka muna. Malapit na ang Bagong Taon, at hindi na rin kalayuan ang kasal nila. Huwag ka munang gumawa ng gulo sa panahong ito.”“Bakit ako aalis? Hindi naman ako kung anong maruming bagay,” galit niyang sagot.Sa isip ko, tahimik akong sumagot:Hindi ka nga lehitimong anak—kung hindi ka marumi, ano ka?Kahit ganoon, kaharap ang isang taong parang iisang selula lang ang utak, kailangan ko pa ring “mahinahong” magpayo:“Sigurado ka bang gusto mong pumasok? Narito ngayon ang pamilya De Leon. Huwag mong kalimutan, kahit nalinis na ang pangalan mo, hindi ganoon ang tingin nila. Walang galit si Stephen sa killer na binayaran—paano siya basta-basta mapapatay? Huwag mong maliitin ang pagmamahal ng mga magulang sa anak. Natatakot akong palibutan ka nila sa sanda

Chapter 238 - Sino Siya?

Sa sandaling iyon, pakiramdam ko’y umakyat ang lahat ng dugo sa ulo ko, at nanlamig ang buong katawan ko.Masyado akong naging maingat—nadiskubre pa rin ba ako?Mabilis na umikot ang isipan ko, iniisip kung paano makakatakas. Hindi naman ako sasaktan ng pamilyang Ocampo, ngunit posible na natuklasan na nila ang aking pagkakakilanlan.Ano ang dapat kong gawin?Habang nanginginig ako sa takot, isang pigura ang dahan-dahang lumabas.Hindi ko inaasahang si Denver pala iyon.Malamig niyang tanong,“Ako ito. Ano ang ginagawa mo rito?”May awtoridad ang kanyang tindig, walang bahid ng pagkakasala, at sa halip ay siya pa ang nagtanong sa kanilang dalawa.Sa mata ng mga nakakita, isa siyang pinalayang batang amo, kaya normal lang ang reaksyon niya nang kuwestiyunin ng mga kasambahay. Sinamantala ko ang pagkakataong iyon upang umalis.Mabilis akong naglakad, humahampas ang malamig na hangin sa aking mukha, ngunit hindi ako nangahas huminto kahit sandali.Nakakatakot iyon.Anong klaseng organisa

Chapter 239 - Ang Pin

Nang marinig ko ang boses na iyon, likas na nais kong lumingon, ngunit bigla akong may naalala at agad kong pinigilan ang sarili ko.Nahulaan ko na kung sino iyon—ang “mabait” na ale, iyong babaeng kausap ni Raul. Mukhang nais nila akong hulihin sa akto. Na kapag lumingon ako ay iisipin nilang ako nga si Ria De Leon. Mabuti na lang at mabilis akong nakapag-isip.Isa siyang parang demonyong nakasuot ng balat ng tao, umaakit sa mga dumaraan gamit ang huwad na kabaitan.Naghihintay na sa sasakyan si Vicento.Nakatayo si Jason sa tabi ng pinto ng kotse, at nang makita ko silang dalawa, bahagyang kumalma ang loob ko.Pakiramdam ko’y hinahabol ako ng isang demonyo sa dilim, at sila ang sinag ng liwanag na biglang lumitaw sa gabi.Nang makapasok na ako sa kotse at isasara na sana ni Jason ang pinto, saka lamang nagbago ng tawag ang babae. “Mrs. Victorillo.”Nakaupo ako sa loob ng kotse at tumingin sa kanya nang nagtataka.“Kayo po ba ang tumawag sa akin kanina? Akala ko may tumatawag ng Ria.

...

24 25 26 27 28

...

SCAN CODE TO READ ON APP