Rejected Wife of A Heartless CEO의 모든 챕터: 챕터 361 - 챕터 370

Nasusuka ako matapos ko lang masulyapan ang litrato kaya agad ko itong itinapon palayo. Si Vicento naman, hindi man lang nagbago ang ekspresyon habang isa-isang tinitingnan ang lahat ng larawan.Ang huling litrato ay hindi kay Sofia—kundi sa puntod ni Raul. May blur o censor ang larawan. Sa harap ng puntod ni Raul ay may nakahandusay na ulo ng tao, dumadaloy ang dugo mula sa pitong butas ng mukha nito, at may matingkad na pulang nunal sa pagitan ng mga kilay.Ako ang nasa larawang iyon.Humigpit ang hawak ni Vicento at umumbok ang mga ugat sa likod ng kamay niya.“Pinapahiwatig niyang gagamitin niya ang ulo mo bilang handog kay Raul.”Itinaas ni Ryan ang salamin niya. “Ma'am, sisiguraduhin kong susuriing mabuti ang lahat ng deliveries mula ngayon. Hindi na ito mauulit.”“Taga-team ba lahat ng nasa secretary department ni papa? May outsider ba?” tanong ni Vicento.“Wala po, Mr. Victorillo makakaasa po kayo. Lahat sila ay mahigit sampung taon nang kasama ni Mr. Canlas. Mapagkakatiwalaan

Wala man lang akong naging kahit isang araw na koneksyon sa kanya noong nabubuhay pa siya, pero ako ang taong pinakanakaunawa at pinakanakaramdam ng sakit niya.Hindi ko kailanman inasahang buhay pa siya; halos hindi ako makapaniwala sa sobrang tuwa.Mahigpit ko siyang niyakap at ayokong bumitaw.“Salamat sa Diyos… salamat sa Diyos…” buhay ka pa rin.“Mariel, sino siya?”Muling narinig ang boses na may malambing at mapanuksong tono. Wala sana akong pakialam sa problema ng ibang pamilya, pero ibang usapan kapag si Ria Canlas na ang sangkot.Mula sa usapan nilang tatlo, halos nahulaan ko na agad ang relasyon nila. Ako si Ria De Leon na dalawampu’t walong taong gulang, at siya naman si Ria Canlas na dalawampung taong gulang—parang kalahati kong kapatid.Hindi ko namalayang hinila ko siya palapit sa likuran ko habang sinusukat ng tingin ang babaeng nakatayo sa tabi ng lalaking naka-suit.Sa totoo lang, guwapo si Ivan sa tipo ng isang elegante ngunit mapanganib na lalaki—matangkad, payat,

Ikinuwento ko ang lahat ng nangyari nitong mga nakaraang buwan, at matagal na nanahimik si Mariel matapos makinig. Nalampasan nito ang lahat ng naranasan niya sa nakaraang dalawampung taon, lalo na ang tungkol sa pamilya ni Susan at sa samaan ng loob nina Mama at Edmund.Sa loob lamang ng ilang buwan, nalutas ko ang lahat.“Ria, salamat sa lahat.” Niyakap niya ako. “Alam kong kaya mong maging maayos, pero hindi ko inakalang magiging ganito ka kahusay. Mas matapang at mas matatag ka kaysa sa akin. Salamat dahil tinulungan mong muling magkaroon ng saysay ang buhay ni Mama at magkaroon siya ng bagong buhay.”Inabot ko ang ulo niya at marahang hinaplos iyon. “Sabi ko naman, kapag ibinigay mo sa akin ang katawan mo, ipaghihiganti kita. Nakakalungkot din ang naging kapalaran ni Sofia, pero totoo ngang may kasalanan din ako sa maaga niyang pagkamatay.”“Ganoon talaga ang ugali niya. Kahit wala ka, may iba pa ring gagawa niyon sa kanya. Siya mismo ang may gawa ng sarili niyang kapahamakan. Ri

Habang nasa Santa Catalina ako, nabuhay ako sa patuloy na takot, pinapanood ang mga pamilyar na mukha na isa-isang namamatay, mula sa pamilya De Leon hanggang kay Sofia.Ramdam ko ang matinding kawalan ng kakayahan, laging balisa at naghahanda sa posibleng pag-atake ng taong nasa likod ng lahat ng ito. Kahit nasa tabi ko si Vicento, hindi nito nababago ang pinakapundasyon ng sitwasyon.Ngayon, sa bagong kapaligirang ito, hindi ko na kailangang mag-alalang may nagmamasid sa akin mula sa dilim. Sa bahay niya, hindi na niya kailangang magpanggap na may kapansanan.Sa sandaling ito, umabot sa sukdulan ang pagnanasa ko para sa kanya.“V-Vicento...” pautal kong sambit habang magulo kong hinahalikan ang adam’s apple niya at ang kanyang mga labi.“Ria, nandito ako.”Naghahalo ang aming paghinga, at marahil dahil may ibang tao sa bahay, mas magaan ang pakiramdam ng atmospera kumpara noong nasa bahay kami.Sa dilim, nalunod kami sa init ng pagnanasa.Nang malapit na kaming tuluyang magpakalunod

Tiningnan ko siya habang nakasimangot sa sama ng loob at sinabi, “Masakit… sobrang sakit!”Marahan niya akong niyakap at nag-sorry. “Sorry. Hindi ko na uulitin.”Umiling ako at hinaplos ang pisngi niya. “Hindi, hindi kailangan. Vicento, hindi mo kailangang pigilan ang sarili mo para sa akin. Kagabi ko lang nalaman na lagi mo pala akong pinagbibigyan noon. Mag-asawa tayo, at ang mag-asawa ay iisa. Hindi mo kailangang laging ako ang isipin. Mahal na mahal kita, at gusto kitang pasayahin.”“Ria...”Gumalaw ang adam’s apple niya at dumilim ang tingin sa mga mata niya. Namula ako at hinalikan ang adam’s apple niya habang marahang bumulong sa tenga niya, “Sa totoo lang… masarap din ang pakiramdam ko kagabi.”Ibinaba ni Vicento ang ulo niya at mariing hinalikan ang labi ko. Nang maramdaman kong parang lalalim na naman ang sitwasyon, mabilis ko siyang itinulak palayo.“Hindi naman ako tumututol, pero hindi kakayanin ng katawan ko. Basta hindi araw-araw… kaya ko pa naman.”“Ria, papatayin mo y