บททั้งหมดของ A Blessing in That One Sinful Night: บทที่ 211 - บทที่ 220

Pero mamaya kapag dumating na si Arthur ay tatakpan niya uli iyon ng blazer. Ngayon lang siya nakadama ng hiya kung bakit iyon pa ang naisipang isuot. Nag-expire na yata iyong lakas ng loob niya kanina kaya't wala na siyang planong ipangalandakan kay Arthur ang damit niyang gustong-gusto yatang ipa

Tila mas lumakas ang loob niyang mas maging agresibo nang marinig ang mainit na ungol nito. Tuluyang bumagsak sa sahig ang unan na yakap niya kanina nang hawakan niya ang kamay nitong nasa baba niya, partikular ang hintuturo nitong nasa mga labi niya. Iniawang pa niyang lalo ang bibig nang bahagya

Nakatitig pala ito sa kanya. Tinitingnan yata ang reaksiyon niya. Wala sa loob na dinilaan niya ang mga labi nang mapansin ang nangingintab na mga labi nito. Alam niya kung ano ang bumasa sa mga labing iyon. Ramdam niya ang lagkit at basa ng maselang parte ng katawan niya. Basa iyon ng pinaghalong

Tuluyang dumagan sa ibabaw niya si Arthur. Nasa magkabilang gilid ng ulo niya ang nakalapat sa kama na mga kamay nito. Nang maramdamang unti-unti na itong bumabaon ay napahawak siya sa magkabilang braso nito. Nagkatitigan silang muli at walang isa sa kanila ang balak magbawi ng tingin habang pumapa

Pinagtitinginan sila ng mga nakasabay nila sa elevator pero nanatiling diretso lang ang tingin nila ni Arthur. Alam niyang namumula ang mukha niya sa hiya pero ginaya niya ito. Hindi siya tumingin man lang sa mga nagtatakang mga mata ng mga ando'n. Hindi binibitiwan ni Arthur ang kamay niya hanggan