All Chapters of องค์หญิงเข็มพิษ กับท่านอ๋องไร้หัวใจ: Chapter 111 - Chapter 120

“น้องสี่ ข้าก็แค่ทำแบบเดียวกับที่เขาคิดเท่านั้นเอง หากข้าไม่ลงมือก่อน ก็เป็นเขาที่จะลงมือกับข้าและชิงโจว ข้าถึงพึ่งคิดได้ว่าระหว่างอำนาจในมือ กับบ้านเมืองและญาติพี่น้อง สิ่งใดที่สำคัญกว่า ข้าเลยตัดสินใจฆ่าเขา”“พี่ใหญ่ เหตุใดจึงไม่มีใครสงสัยในตัวท่านเลยล่ะ”“ไม่ใช่ว่าจะไม่มีเลย อย่างน้อยก็เหมยซูหนี่ว์ก็สงสัยข้า แต่เพราะคำพูดของนาง ที่เอาแต่โวยวาย กับข้าที่ช่วยจัดการทุกอย่างในวังหลวงได้มากกว่า เหล่าขุนนางจึงเลือกที่จะเชื่อถือข้ามากกว่านางเท่านั้น”“พี่ใหญ่ ท่านเอายาพิษนั่นมาจากที่ใดกัน”“ข้าได้มาจากตลาดมืดที่ชิงโจว ตอนนั้น ข้ายอมรับ ข้าจะเก็บเอาไว้ใช้กับเจ้าและเสด็จพ่อ แต่ข้าก็ทำไม่ลง จะกี่ครั้งก็ทำไม่ได้ จึงได้เก็บพิษร้ายนี่ไว้กับตัว ไม่คิดว่าจะได้ใช้กับฮ่องเต้ชั่วที่นี่ ข้าให้คนนำไปใส่ในสุรา ที่จริงก็มีการตรวจทุกรอบ แต่ข้าเคยลอบสังเกตแล้ว พอเริ่มเหยือกที่ห้าขึ้นไป การตรวจก็จะเริ่มหละหลวม พวกเขาไม่เพียงไม่ตรวจ แต่ยังนำเข้าออกได้อย่างง่ายดาย ข้าถือเอาจังหวะนั้น เสี่ยงให้คนนำเข้าไป"ชินอ๋องและองค์ชายสี่มองไปที่พี่ใหญ่ สุดท้ายแล้ว จิตใจของพี่ใหญ่ ก็มิอาจจะฆ่าพระบิดา รวมถึงพี่น้องตัวเองได

“ใช่แล้ว กองทัพพยัคฆ์ขาวของพี่ใหญ่ พระองค์มอบให้ข้าดูแลต่อ ส่งมอบเรียบร้อย ข้ากับอีอีพึ่งกลับมาจากที่นั่น กองทัพข้างในนั้นแข็งแกร่งมากเลยนะ พอๆ กับฟินิกซ์อัคคีเลยล่ะ”“นั่นสิ ข้าลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทเลย”ถังมู่เจิน ซึ่งขึ้นเป็นฮ่องเต้เซี่ยหนาน ก่อนกลับได้มอบป้ายบัญชาการกองทัพพยัคฆ์ขาวของเขาให้กับอ๋องทั้งสอง เพื่อไว้ปกป้องเมืองหลวงแทนเขา อย่างไรเสีย เขาก็นำกองทัพนี้ข้ามมายังเซี่ยหนานไม่ได้ หาไม่แล้ว คงจะเกิดการหวาดระแวงขึ้นเป็นแน่ เขาจึงตัดสินใจส่งมอบอำนาจนี้ให้กับชินอ๋อง หวังเพียงว่าหากวันหนึ่งเขาต้องการความช่วยเหลือ ชินอ๋องจะส่งกองทัพมาช่วยเหลือเขาได้ทัน ดั่งเช่นการปราบกบฏ ซิวยี่ในครั้งนี้“อย่างไรเสียเมืองหลวงมีน้องห้าแค่คนเดียวข้าไม่ไว้ใจ พวกเจ้าอยู่ที่นี่กับเขา ยังพอจะช่วยกันได้ อย่างน้อยก็มีอีอี หากเกิดเรื่องใดขึ้น ก็สามารถขอความช่วยเหลือจากกองทัพบูรพาและพี่ใหญ่ที่เซี่ยหนานมาสมทบทัน”“แต่ว่า...”“พวกข้ามีอาจารย์อาไปด้วย พวกเจ้าไม่ต้องเป็นห่วง องค์กรหานตี้เดินทางร่วมกับเราตลอดทาง ปลอดภัยแน่ เมื่อไปถึงชายแดน ก็เจอกับแม่ทัพสือ เราก็ไม่ต้องกลัวกองทัพกบฏนั่นแล้ว”องค์ชายสี่และอีอีหั

จดหมายถูกนำส่งไปแล้ว เขามีเวลาอีกสองวันเพื่อทำตามแผนการ หวังว่าทุกฝ่ายจะเข้าใจในการตัดสินใจของเขา ซีเฟยมองไปที่ท่านอ๋อง สลับกับอาจารย์อาของตัวเอง ยังไม่ค่อยเข้าใจ แต่เรื่องนี้ ไม่ใช่กิจของนาง นางจึงได้ออกไปเพื่อจัดเตรียมเดินทางไปที่กองทัพอุดรของเขาพร้อมไพร่พลที่เหลือ“พระชายาเพคะ ข้าเอาเข็มมาให้เพคะ”“อันเหมย เจ้าบาดเจ็บงั้นหรือ”นางเหลือบไปเห็นที่แขนของอันเหมยที่พันแผลเอาไว้อย่างลวกๆ“บาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้นเพคะ พระชายา พระองค์ไม่ได้รับบาดเจ็บใช่หรือไม่เพคะ”“เจ้ามานี่ ข้าจะทำแผลให้เจ้าใหม่”อันเหมยมานั่งลงข้างๆ นางก่อนที่ซีเฟยจะลงมือทำแผลให้นางใหม่ นางถูกฟันเข้าที่แขน ไม่รู้ว่าเป็นช่วงจังหวะใด โชคดีที่ไม่มีพิษ และแผลไม่ลึกมาก นางพันแผลเกือบจะเสร็จแล้ว ก่อนที่ท่านอ๋องจะเดินเข้ามาพร้อมเว่ยอี ที่พยุงเขาเข้ามา อันเหมยรีบลุกขึ้นคำนับ ก่อนที่จะขอตัวออกมา เว่ยอีเป็นผู้พยุงนางออกไป“หม่อมฉันขอตัวก่อน ขอบพระทัยพระชายาเพคะ ทรงพักผ่อนเถิดเพคะ”“เจ้าระวังแผลด้วย”พวกเขาสองคนเดินกลับออกไปก่อนที่ชินอ๋องจะเดินเข้ามานั่งข้างๆ นาง ซีเฟยไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรกับเขา หลังจากที่เขียนจดหมายนั้นส่งออก

ลูกธนูนับร้อยถูกยิงออกมา ก่อนที่อ๋องเจ้าจะหลบเข้าไป พร้อมกับเกราะเงินที่ถูกยกขึ้นมาบัง และเกราะเงินนั้นสะท้อนกับแสงอาทิตย์ และส่งกลับไปที่ทัพของศัตรู ทำให้พวกเขาแสบตา“บ้าจริง โล่เงิน ท่านแม่ทัพ พวกมันเตรียมการมาดีเหมือนกันนะขอรับ”กองทัพกบฏสูญเสียลูกธนูไปมากมาย แต่กลับทำอะไรโล่เงินของกองทัพเยี่ยนไม่ได้ มีการเคลื่อนไหวบางอย่าง โล่เงินบางอันค่อยๆ ขยับออก ก่อนที่จะมีปากกระบอกยาวๆ ยื่นออกมาจากป้อมปราการกำแพงเมือง“นั่นมันอะไรน่ะ”“แย่แล้ว นั่นมัน ปืนไฟ ตั้งแถว เตรียมโล่กำบัง”กองทัพกบฏล่าถอย และตั้งโล่เพื่อรองรับการโจมตี อ๋องจ้าวให้สัญญาณ ก่อนที่จะยกธงโบกเพื่อเป็นสัญญาณให้ยิง โดยที่ไม่ใช้เสียงให้ฝั่งตรงข้ามรู้“ตู้มมมม ตู้มมมม”ปืนไฟ สี่กระบอกถูกยิงออกไปยังทัพของกบฏ ทำให้โล่ของพวกเขาแตก และสูญเสียกำลังพลไปมากพอสมควร“แย่แล้ว ท่านแม่ทัพ เอาอย่างไรดีขอรับ”“ต้องเข้าประตูเมืองให้ได้ อย่าให้มันมีโอกาสยิงอีก บุก”“บุกกก!!”โล่กำบังถูกแยกออก และเหล่าทหารพร้อมท่อนไม้ใหญ่ วิ่งเข้าไปชนกำแพงเมืองเพื่อให้ประตูเปิด พวกเขาลงมือกระทุ้งอย่างหนัก ปืนไฟด้านบนกำแพง ยังคงยิงออกไปอย่างต่อเนื่องทำให้กองทัพกบ

เขาเดินออกมาเงียบๆ ตอนนี้เขาช่วยอะไรนางไม่ได้ คงต้องฝากอันเหมยดูแลนางไปก่อน เมื่อเขาออกมาก็พบกับสือเยว่เทียนและอาจารย์อาที่รอเขาอยู่“เยว่เทียน ท่านอา พวกท่านมาเยี่ยมเฟยเฟยหรือ คือว่านาง…”“ท่านอ๋อง ท่านอ๋องจ้าวอยากพบพระองค์ ให้กระหม่อมมาเชิญพ่ะย่ะค่ะ”“ได้สิ ท่านนำทางไปได้เลย ท่านอา ท่านจะ...”“เดี๋ยวข้าจะดูนางให้ แล้วค่อยตามไป ท่านไปก่อนเถิด”“ขอรับ”“ท่านอ๋อง เชิญทางนี้...”เขาเดินตามเย่วเทียนไปพบอ๋องจ้าวที่ท้องพระโรง“เสด็จอา ท่านเรียกข้า มีอะไรด่วนหรือพ่ะย่ะค่ะ”“ท่านอ๋อง อาการบาดเจ็บของท่าน”“ดีขึ้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ เฟยเฟยทำแผลให้ข้า เกิดอะไรขึ้นพ่ะย่ะค่ะ”“ฮองเฮาดื่มยาพิษในคุกหลวง สวรรคตแล้ว”“เบื้องหลังนาง ยังมีกองทัพกบฏหลงเหลืออีกหรือไม่ เย่วเทียน”ชินอ๋องสอบถามสือเย่วเทียน“ที่กระหม่อมตรวจสอบดู ไม่มีเหลือแล้วพ่ะย่ะค่ะ”“แล้วเสด็จอา คิดจะทำเช่นไรต่อพ่ะย่ะค่ะ”“นางเป็นคนเดียวที่ถอนพิษให้เสด็จพี่ได้ ตอนนี้นางฆ่าตัวตายไปแล้ว นั่นแสดงว่า นางต้องการให้เสด็จพี่ สิ้นพระชนม์ตามนางไปด้วย ข้า ไม่รู้ว่าจะแจ้งเรื่องนี้กับซีเฟยเช่นไร และยังมีเรื่องซีเหมยอีก นางพึ่งจะทราบข่าวฮองเฮา แต่นางก็เอา