Lahat ng Kabanata ng Oops! Contract Marriage with a Stranger (Tagalog): Kabanata 91 - Kabanata 100

Nathan“Sir.”Lumingon ako sa pinanggalingan ng tinig at nakita ko si Damien na nakatayo sa may pintuan ng pribadong silid kung nasaan si Ysla. Halos hindi ko na namalayang gabi na pala. Ang ilaw sa kwarto ay maputla at malamlam, at tanging tunog lang ng makina ang maririnig, sumasabay sa bawat mabagal na tibok ng puso ko.Hanggang ngayon, halos apatnapu’t walong oras na ang lumipas, at hindi pa rin siya nagigising. Magdadalawang araw na akong halos hindi natutulog, nakaupo rito, hawak ang kamay niya.Bawat oras, umaasa akong kikilos siya, na bubukas ang mga mata niya, na tatawagin niya ulit ang pangalan ko. Pero tahimik pa rin siya. Para siyang natutulog sa pagitan ng buhay at kamatayan, at ako naman ang nakakulong sa bangungot na hindi ko matakasan.“Any news?” tanong ko nang tuluyan na siyang makalapit. Ramdam ko ang pagbigat ng dibdib ko, habang pinagmamasdan si Ysla, ang maamong mukha niya na ngayon ay maputlang-maputla, ang labi niyang halos walang kulay.Hinaplos ko ang kamay n

Third Person Tumayo si Sandro sa gilid ng sala, nakapikit sandali habang umasang lumalamig ang boses niya. Nang muling magsalita, mabigat at may halong pagbabanta ang tono. “Sabihin mo na wala kang kinalaman sa ginawang iyon ni Blythe kay Ysla.” Madiin ang salita, ngunit kontrolado, may tinatagong pangamba sa ilalim ng galit. Kumalat na ang balita tungkol sa orchestrated accident na kinasangkutan ni Ysla; ang mga pulis ay nagsagawa na ng imbestigasyon at nahuli na raw si Blythe. Tila naubusan ng dugo sa katawan si Lizbeth at namutla ang mukha ng marinig ang sinabing iyon ng ama. Kitang-kita sa mata niya ang pag-aalangan. Nag-aalala si Sandro hindi lang dahil sa pangalan na nabanggit, kundi dahil alam niyang nagkita sina Lizbeth at ang babaeng sangkot. Kaya hindi siya mapalagay hanggat hindi sinisiguro ng anak na wala itong kinalaman doon. Tumango si Lizbeth nang pilit niyang hinahanap ang pagkakabalanse ng boses. “Ano naman ang magiging papel ko doon?” Mabilis ang mga salita, sinus

NathanAgad kong pinindot ang maliit na button na nasa kanang side ko para tumawag sa nurse's station. Halos nanginginig pa ang daliri ko, parang doon nakasabit ang huling piraso ng pag-asa ko. Hindi naman nagtagal at bumukas ang pintuan ng silid, kasunod ang mahinang tunog ng malamig na hangin mula sa hallway.“Mr. Del Antonio, may nangyari po ba?” tanong ng nurse, halatang nagulat sa ekspresyon ko.Tinignan ko siya at itinuro ang kamay ni Ysla na ngayon ay mahigpit pa ring nakahawak sa akin na mas mahigpit kaysa kanina, na para bang may desperasyon na gusto niyang iparating.“I'll call her doctor.” Pagkasabi ay agad na umalis ulit ang nurse. Halata ang pagmamadali sa bawat hakbang niya, para bang ramdam din niya na maaaring ito na ang pinakahihintay naming senyales.“Hey, Ysla. It's me, Nathan…” bulong ko, halos pumipigil sa panginginig ng boses. Lumapit ako nang kaunti, inilapit ang mukha ko sa kanya na para bang mas maririnig niya ako kung mas malapit ako. Naghintay ako saglit at

YslaPakiramdam ko ay parang binuhusan ng tingga ang buong katawan ko—mabigat, nananakit, at para bang may kung anong humihila pabalik sa pagkakahiga ko. Pero nang marinig ko ang boses ni Nathan, ‘yong paos pero pamilyar na timbre na kay tagal kong nakasanayan, bigla akong parang umangat mula sa kailaliman. Nang maramdaman ko pa ang kamay niya—mainit, magaan, pero nanginginig nang kaunti—para bang gumaan ang lahat ng hindi ko maipaliwanag.Pero nang tuluyan kong makita ang mukha niya… doon ako nilamon ng lungkot.Pumayat ang pisngi niya, halos lumiit na parang hindi kumain nang isang buwan. Nangangalumata, nangingitim ang ilalim ng mata, at ang facial hair niya—dati ay laging trim at malinis—ngayon ay halos parang balbas ng isang taong nakipagsuntukan sa pagod. Para siyang nagbantay ng ilang gabi nang hindi umuuwi. At alam kong ako ang dahilan.Hindi ko isinatinig ang kahit isang napansin ko. Ayaw kong maramdaman niyang iyon agad ang nakita ko pagkadilat ko pa lang. Kahit hindi niya sa

YslaPatuloy kami sa kwentuhan ni Grace at kahit na nasa opisina si Nathan ay hindi naman niya nakakalimutan na i-text ako mayat-maya. Busy daw siya, pero gusto niya na maramdaman niya na kasama niya ako kahit wala siya through messages.“Love na love ka talaga ni Nathan ha, I’m sure hindi rin siya mapakali at gusto nang umuwi para makita ka.” May halong panunukso ang pagkakasabi ni Grace. Syempre pa, kinilig naman ako.Napahawak ako sa aking tiyan na agad niyang napansin. “Excited ka na ba?”“Oo. Hindi ko na mahintay ang paglabas niya sa mundo.” Isang malalim na buntong hininga ang pinakawalan ko dahil sa biglang pagpasok ni Nathan sa isip ko.“Grabe ang nangyari sa inyo ng baby mo. Talagang sobrang salamat sa Diyos. Siguro yung kaba ni Nathan habang pinagmamasdan ka niya sa hospital na walang malay ay sobrang lakas.”“Kaya nga. Ngayon, hindi lang ang kumpanya niya at ang Cheatime ang kailangan niyang harapin. Pati ang pagsampa ng kaso sa pagkakaaksidente ko ay nadagdag na rin sa dal