Todos os capítulos de ข้าร้ายกว่าที่ท่านคิด: Capítulo 31 - Capítulo 40

นางกำนัลคนสนิทรีบถาม “เฟยเหนียงเหนียง จะเสด็จออกไปจริงหรือเพคะ ให้บ่าวไปแทนเถิด”จินเช่อเฟยส่ายหน้า“หากเป็นคนที่รู้ความลับของข้า ข้าจะฆ่าด้วยมือของตัวเอง”นางกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องธรรมดาศาลาริมสระบัวจมอยู่ในความมืด มีเพียงโคมไฟดวงเล็กแขวนไว้หนึ่งดวงตามข้อความในจดหมาย ลมกลางคืนพัดผิวน้ำเกิดระลอกคลื่นเบา ๆ รอบบริเวณดูว่างเปล่า ไม่มีผู้ใดอยู่แม้แต่คนเดียวจินเช่อเฟยเดินเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ทุกย่างก้าวไร้เสียง นางกวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง ก่อนเอ่ยเสียงเบา“ออกมา”ไม่มีเสียงตอบ นางเดินขึ้นศาลาช้า ๆ มือขวาแตะด้ามมีดในแขนเสื้อ“ในเมื่อกล้าส่งจดหมาย เหตุใดจึงไม่กล้าออกมาพบ”ความเงียบยังคงปกคลุม จินเช่อเฟยเริ่มขมวดคิ้ว นางก้าวเข้าไปกลางศาลา แล้วสังเกตเห็นโต๊ะหินตัวหนึ่ง บนโต๊ะมีเพียงหมากล้อมสีดำหนึ่งเม็ดวางอยู่ นางหยิบมันขึ้นมาดู ใต้หมากล้อมมีข้อความสั้น ๆ เขียนไว้บนกระดาษแผ่นเล็ก“เจ้ามาช้ากว่าที่คิด”สีหน้าของจินเช่อเฟ

โถวฝ่าเฟยกล่าวต่อ “หม่อมฉันรู้ว่าเสื้อคลุมนั้นเกือบทำร้ายฮองเฮา แต่หม่อมฉันยังอยากขอให้พระองค์เก็บไว้ เพราะทุกฝีเข็มในนั้น หม่อมฉันปักด้วยใจจริง หากพระองค์ทรงทำลายมัน หม่อมฉันคงเสียใจไปทั้งชีวิต”ซีฮันพยักหน้า “ข้าไม่เคยคิดจะเผาทิ้ง”นางหันไปสั่งตงเปียน “นำเสื้อคลุมมา”ไม่นาน เสื้อคลุมดอกเหมยก็ถูกนำมาวางบนโต๊ะอีกครั้ง โถวฝ่าเฟยมองผลงานของตนด้วยแววตาปนเศร้า ซีฮันคลี่เสื้อออกอย่างช้า ๆ ตั้งใจจะตรวจดูอีกครั้ง เพราะนางเชื่อว่าคนร้ายอาจทิ้งร่องรอยบางอย่างไว้โดยไม่รู้ตัวโถวฝ่าเฟยใช้นิ้วลูบลายดอกเหมยเบา ๆ แล้วกล่าว “ลายนี้หม่อมฉันออกแบบเองทั้งหมด ยกเว้น...”นางหยุดพูดกะทันหัน ซีฮันเงยหน้ามอง “ยกเว้นอะไร”“แปลกจัง...”โถวฝ่าเฟยขมวดคิ้ว ก่อนดึงชายเสื้อด้านในขึ้นมา “ตรงนี้ไม่ใช่ฝีมือของหม่อมฉัน”ซีฮันรีบรับเสื้อคลุมมาพิจารณา บริเวณด้านในของชายเสื้อ ใต้ลายดอกเหมยที่แทบไม่มีผู้ใดเปิดดู มีลายปักเล็กมากซ่อนอยู่ หากไม่สังเกตอย่างละเอียดก็จะคิดว่าเป็นเพียงด้าย

ด้านตำหนักเซียวจื่อเฟย บรรยากาศกลับไม่ผ่อนคลายเช่นเดียวกัน เซียวจื่อเฟยนั่งอยู่หน้าอ่างทองเหลือง ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจนางกำนัลรีบเข้ามารายงาน “เฟยเหนียงเหนียง เมื่อคืนฝ่าบาทเกือบเสด็จมาถึงแล้วเพคะ แต่จู่ ๆ ก็เสด็จกลับ”เซียวจื่อเฟยกำหมัดแน่น “เป็นไปไม่ได้”หญิงชราที่เป็นผู้สอนพิธีกรรมกล่าวเสียงต่ำ “หากทุกอย่างเป็นไปตามขั้นตอน ย่อมไม่มีทางผิดพลาด”“แต่ฝ่าบาทไม่มา”หญิงชราครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถาม “เมื่อคืนมีผู้ใดรู้เรื่องพิธี”“ไม่มี”“แล้วเศษธูป”เซียวจื่อเฟยชะงัก นางนึกถึงคืนก่อนที่นางกำนัลรายงานว่ามีเงาคนผ่านหลังตำหนัก แต่เมื่อออกไปตรวจกลับไม่พบผู้ใด หัวใจของนางเริ่มเต้นแรง“หรือว่าจะ...”หญิงชราหรี่ตา “มีคนเก็บธูปของเราไป”เซียวจื่อเฟยลุกขึ้นยืนทันที สีหน้าที่เคยสงบเริ่มมีรอยแตกร้าว“คนในวังไม่มีผู้ใดรู้เรื่องนี้ นอกจาก...”นางหยุดพูด ในหัวมีภาพของสตรีผู้หนึ่งป

เซียวจื่อเฟยหันกลับมา เมื่อเห็นฮ่องเต้ยืนอยู่ตรงประตู นางก็ทรุดลงกับพื้นทันที “ฝ่าบาท...”ฮ่องเต้ก้าวเข้ามาช้า ๆ พระพักตร์เย็นชาจนน่ากลัว “เจ้ากำลังทำสิ่งใด”เซียวจื่อเฟยรีบส่ายหน้า “หม่อมฉัน...หม่อมฉันเพียงทำพิธีขอพรเพคะ”ซีฮันซึ่งเดินตามเข้ามาภายหลังมองไปยังผ้าแดงบนโต๊ะ ก่อนกล่าวเสียงเรียบ “พิธีขอพรที่ต้องเขียนชื่อข้าแล้วใช้มีดกรีดหรือ”เซียวจื่อเฟยสะดุ้ง นางมองซีฮันด้วยสายตาทั้งหวาดกลัวและโกรธแค้น “ฮองเฮา...ท่านวางแผนเล่นงานข้า”ซีฮันไม่โต้เถียง เพียงหันไปพยักหน้าให้ตงเปียน “ตรวจทุกอย่าง”ตงเปียนและองครักษ์รีบค้นห้องทันที ภายในหีบไม้เล็กด้านหลังโต๊ะบูชาพบตำราไสยศาสตร์ต้องห้ามหลายเล่ม ขวดผงสมุนไพรที่หมอหลวงเคยตรวจพบในธูปประหลาด ตุ๊กตาผ้าหลายตัวที่เขียนชื่อคนในวัง และถุงผ้าเล็กซึ่งบรรจุเส้นผมกับเศษผ้าปักตรามังกรอย่างแนบเนียน เมื่อหลี่กงกงเห็นเศษผ้าปักตรามังกรก็หน้าซีด รีบคุกเข่าถวายต่อฮ่องเต้ “ฝ่าบาท เศษผ้านี้คล้ายมาจากฉลองพระองค์เก่าที่เคยส่งไปซ่อมในสำนักผ้าไหมพ่

หัวใจของซินจางเฟยแทบหยุดเต้น นางไม่คิดว่าเรื่องนี้จะหลุดออกมาเร็วเพียงนี้ เข่อชิงค่อย ๆ ย่อตัวลงมองสบตานาง“ข้าจะถามเพียงครั้งเดียว ว่าฮองเฮาให้เจ้าทำสิ่งใด”ซินจางเฟยเม้มริมฝีปากแน่น “หม่อมฉันตอบไม่ได้เพคะ”รอยยิ้มของเข่อชิงค่อย ๆ เลือนหาย “ตอบไม่ได้...”นางลุกขึ้นช้า ๆ “เช่นนั้นข้าจะพูดแทน”เข่อชิงหันหลังให้ซินจางเฟย“ฮองเฮาต้องการให้เจ้าเป็นพยานใส่ร้ายข้า”ซินจางเฟยรีบส่ายหน้า “ไม่ใช่เพคะ”“หรือไม่จริง”ซินจางเฟยนิ่งเงียบ ความเงียบนั้นกลับกลายเป็นคำตอบในสายตาของเข่อชิง นางถอนหายใจเบา ๆ ก่อนส่งสายตาให้นางกำนัลคนสนิท หญิงรับใช้รีบนำกล่องไม้ใบหนึ่งมาวางบนโต๊ะ เข่อชิงเปิดกล่องออก ภายในคือจดหมายหลายฉบับ นางหยิบหนึ่งฉบับส่งให้ซินจางเฟย“อ่านเสีย”ซินจางเฟยรับมาเปิดดู เพียงอ่านบรรทัดแรก สีหน้าของนางก็ซีดเผือด จดหมายนั้นกล่าวถึงบิดาของนางซึ่งเป็นขุนนางชั้นผู้น้อยในบ้านเกิด มารดาที่ล้มป่วย และน้องชายเพียงคนเดียวที่กำลั