All Chapters of ข้าร้ายกว่าที่ท่านคิด: Chapter 51 - Chapter 60

เข่อชิงนั่งอยู่ด้านซ้ายของฮองเฮา คอยสังเกตนางอย่างเงียบ ๆ หลิงอวี้ยืนอยู่หลังม่านใกล้กระถางเครื่องหอม เมื่อสบตากับผู้เป็นนาย นางก็ขยับเข้าไปจัดดอกไม้บนโต๊ะ ก่อนอาศัยจังหวะที่ไม่มีผู้ใดสนใจ หย่อนเครื่องหอมสีเทาอมม่วงลงในกระถางใต้ไม้จันทน์ที่กำลังลุกแดงกลุ่มควันบาง ๆ ลอยขึ้นช้า ๆ กลิ่นหอมหวานปะปนกับดอกโบตั๋นจนแทบแยกไม่ออกซีฮันยกถ้วยชาขึ้นจิบ สีหน้าของนางไม่เปลี่ยนแปลง ทว่าตงเปียนสังเกตเห็นปลายนิ้วของนางเคาะขอบโต๊ะสองครั้ง นั่นคือสัญญาณที่ตกลงกันไว้ขันทีหนุ่มถอยออกไปเงียบ ๆ ก่อนเดินอ้อมด้านหลังศาลา นางกำนัลสองคนของตำหนักฮองเฮาก็เริ่มเคลื่อนไหวตามแผน โดยคนหนึ่งตั้งใจทำถาดผลไม้หล่นใกล้ทางเดินด้านหลัง เสียงจานกระทบพื้นทำให้ผู้คนหันไปมอง หลิงอวี้ซึ่งกำลังจะกลับไปยืนประจำที่รีบก้าวเข้าไปช่วยเก็บของ เพราะกลัวว่าความวุ่นวายจะดึงความสนใจมายังกระถางเครื่องหอมในช่วงเวลาสั้น ๆ นั้น ตงเปียนเข้าถึงกระถาง เขาใช้คีมยาวคีบก้อนเครื่องหอมที่เพิ่งติดไฟออก แล้วสลับกับไม้จันทน์ธรรมดาซึ่งเตรียมซ่อนไว้ในแขนเสื้อก้อนเครื่องหอมมรณะถูกหย่อนลงในกระถางอีกใบซึ่งตั้งอยู่ด้านห

ขุนนางสตรีหลายคนก้มหน้าลงทันที ไม่มีผู้ใดกล้าแสดงท่าทีเข้าข้างฝ่ายใดซีฮันกลับยิ้มบาง “ข้ายังไม่ได้กล่าวว่าเจ้าคือผู้บงการ เหตุใดจึงรีบยกฝ่าบาทและตระกูลของเจ้าขึ้นมาปกป้องตนเอง”รอยยิ้มของเข่อชิงแข็งค้างซีฮันกล่าวต่อ “หากเจ้าบริสุทธิ์ การตรวจสอบย่อมคืนความเป็นธรรมให้เจ้า แต่หากขัดขวางทุกขั้นตอน ผู้คนยิ่งสงสัยว่าเจ้ากำลังปิดบังสิ่งใด”เข่อชิงสูดลมหายใจลึก ก่อนยอบกายลงอย่างสง่างาม “หม่อมฉันยินดีรับการตรวจสอบเพคะ เพียงหวังว่าฮองเฮาจะทรงยุติธรรม ไม่ใช้อำนาจกำจัดผู้ที่ไม่อยู่ฝ่ายเดียวกับพระองค์”“ข้าไม่เคยขอให้ผู้ใดอยู่ฝ่ายเดียวกับข้า”ซีฮันมองเหล่าขุนนางสตรีและสนมทั้งหมด “ข้าต้องการเพียงให้ทุกคนอยู่ฝ่ายเดียวกับความจริง”เมื่อหมดข้ออ้างจะคัดค้าน เข่อชิงจึงต้องยอมให้ตงเปียนนำตัวหลิงอวี้ไปควบคุมรักษาในตำหนักแยก และอนุญาตให้องครักษ์ตรวจค้นห้องพักของนางกำนัลคนสนิท การค้นหาดำเนินไปนานกว่าหนึ่งชั่วยาม ก่อนขันทีผู้หนึ่งจะรีบกลับมาพร้อมกล่องไม้สีดำที่ถูกเผาทำลายไปครึ่งหนึ่ง&ldquo

เพียงได้ยินชื่อนั้น พระพักตร์ของฮ่องเต้ก็เคร่งขรึมขึ้น “นางถูกเนรเทศไปแล้ว เหตุใดจึงส่งจดหมายกลับมา”“เพราะนางเชื่อว่าหากยังเงียบต่อไป จะมีผู้ตายเพิ่มขึ้น”ซีฮันมอบจดหมายให้พระองค์อ่าน นางมิได้กล่าวแทรกหรือชี้นำ ปล่อยให้ฮ่องเต้พิจารณาถ้อยคำทุกบรรทัดด้วยพระองค์เองยิ่งอ่าน พระพักตร์ของพระองค์ก็ยิ่งเย็นชา พระหัตถ์ที่ถือกระดาษค่อย ๆ กำแน่น เมื่ออ่านถึงคดีขนมดอกกุ้ย พระองค์ทรงหยุดอยู่นาน“พระสนมหลานถูกส่งเข้าตำหนักเย็นเพราะคดีนี้”“เพคะ”“นางยืนยันจนวันตายว่าตนไม่ได้ทำ”ซีฮันก้มหน้าลง “แต่ในเวลานั้นไม่มีผู้ใดเชื่อนาง”ฮ่องเต้หลับพระเนตรครู่หนึ่ง ภาพของสตรีผู้เคยคุกเข่าร้องขอความเป็นธรรมหน้าตำหนักกลับเข้ามาในพระทัย ตอนนั้นพระองค์ทรงเชื่อหลักฐานและคำให้การของคนในวัง จึงมีพระบัญชาลงโทษโดยไม่ตรวจลึกไปกว่านั้นบัดนี้ หากทุกอย่างเป็นการจัดฉากจริง เท่ากับพระองค์ทรงลงโทษคนบริสุทธิ์ด้วยพระหัตถ์ของตนเอง“บัญชีเหล่านี้ตรวจสอบแล้วหรือยัง”&

คำว่า "นักโทษที่ถูกเนรเทศ" ทำให้ขุนนางหลายคนพยักหน้าเห็นด้วยเซียนรื่อหงเคยเป็นสนมต้องโทษ หลิวซ่งเองก็เพิ่งรับสารภาพหลังถูกสอบสวน น้ำหนักของพยานทั้งสองจึงถูกลดทอนลงทันที เข่อหยวนฉิงกล่าวเสียงหนักแน่น“หากราชสำนักยอมเชื่อคำพูดของคนเช่นนี้ แล้วจะมีผู้ใดกล้ารับราชการอีก”ทันทีที่เขาพูดจบ ขุนนางฝ่ายเดียวกับตระกูลเข่อก็ก้าวออกมาพร้อมกันหลายคน“กระหม่อมเห็นด้วย เรื่องนี้ยังไม่มีหลักฐานเอาผิดพระอัครเทวีโดยตรง ไม่ควรให้ข่าวลือทำลายพระเกียรติ หากสอบสวนต่อไปโดยไม่มีเหตุผล บ้านเมืองจะไร้เสถียรภาพ”เสียงสนับสนุนดังต่อเนื่องทั่วท้องพระโรง ขุนนางฝ่ายที่เป็นกลางต่างนิ่งเงียบ ไม่มีผู้ใดกล้าออกหน้า เพราะต่างรู้ดีว่าเข่อหยวนฉิงมิใช่คู่ต่อสู้ธรรมดาด้านหลังฉากกั้นในตำหนักด้านข้าง ซีฮันนั่งฟังทุกถ้อยคำผ่านม่านไหมตามธรรมเนียมของฮองเฮา ตงเปียนยืนอยู่ข้างกาย“เหนียงเหนียง” เขากระซิบ “เสนาบดีใหญ่เริ่มลงมือแล้ว”ซีฮันพยักหน้าเบา ๆ “ข้ารอวันนี้มานาน เข่อชิงเป็นเพียงหมาก แต่คนที่ควบคุมกระดานมาตลอด...ค

จากสตรีผู้หวาดกลัวและอ่อนแอ กลายเป็นผู้หญิงที่เฉียบคม เด็ดขาด และสามารถคลี่คลายคดีซับซ้อนทีละเรื่อง ฮ่องเต้เฉียนหลงทอดพระเนตรซีฮันโดยไม่ตรัสสิ่งใด พระองค์เองก็เคยตั้งคำถามนี้อยู่ในใจ เพียงแต่ไม่เคยมีผู้ใดกล้าเอ่ยมันออกมาต่อหน้าคนทั้งราชสำนัก ซีฮันรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะหากเรื่องที่นางเป็นวิญญาณจากอีกโลกหนึ่งถูกเปิดเผย นางไม่มีทางอธิบายให้ผู้ใดเข้าใจได้ แต่ความหวาดหวั่นนั้นเกิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ประสบการณ์ในฐานะสถาปนิกและผู้บริหารในชีวิตก่อนสอนให้นางรู้ว่า ยิ่งสถานการณ์วิกฤต ยิ่งต้องสงบนิ่ง ซีฮันยกสายตาขึ้นสบตาเข่อชิง สีหน้าของนางไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย“พระอัครเทวี” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ในเมื่อเจ้ากล่าวหาข้า เช่นนั้นก็จงแสดงหลักฐาน”เข่อชิงหัวเราะเบา ๆ “บางเรื่องไม่จำเป็นต้องมีหลักฐาน”“จริงหรือ”“ทุกคนในวังเห็นเหมือนกันว่าเจ้ากลายเป็นคนละคน”ขุนนางบางคนเริ่มกระซิบกันอีกครั้ง ซีฮันก้าวออกมาหนึ่งก้าว“ถ้าเช่นนั้น ข้าขอถามเจ้า” นางเว้นจังหวะเพียง