Todos los capítulos de I Was Forced To Marry My Enemy: Capítulo 61 - Capítulo 70

Jean Dumating kami sa bahay ni Kaizer, hating gabi na. Kahit ganun gising pa ang manang Rosa. Sinalubong kami at nagtanong kung kakian ba kami ng alaga niya. Talagang anak ang turing dito ni manang Rosa. Hindi natutulog kapag wala pa sa bahay si Kaizer. “Manang hindi na po salamat po,” sagot ko sa kaniya. Diretso kaming nakatulog pareho ni Kaizer. Lalo na nakainom si Kaizer kaya naman plakda agad paglapat ng likuran sa kama. Kinabukasan nagising ako tanghali na. Bakante na ang higaan ni Kaizer. Dahil linggo naman hindi muna ako naligo. Mumog lang ako at pinalitan ko ang manipis kong pantulog ng pambahay na damit. “Manang good morning po. Umalis ho ba si Kaizer?” bungad ko sa kaniya naabutan ko siya sa kitchen. Lumingon ako sa wall clock. Hindi pa rin pala ganun tanghali. Alas-otso pa pala ng umaga. “Good morning hija. Nandito lang nasa office niya,” nakangiti n'yang tugon sa akin. “Pupuntahan ko na lang po siya roon,” anang ko at pumihit ulit palabas. “Wait anak! Hindi

Jean Maraming bisita ang nadatnan namin sa malawak na solar ng bahay ni sir Damian ang daddy ni Kaizer. Kung pagbabasehan ko ang mga ayos ng mga bisitang nakikita ko. Mga may sinasabi sa buhay sa kanilang mga porma. Malaking handaan pala itong birthday ni Amanda nakita ko ilang opisyal sa city hall naririto. Inalalayan ako ni Kaizer bumaba ng sasakyan. Ngumiti ako at nagpasalamat sa kaniya. Saglit akong tumigil at tumingala sa kaniya. “Sabi mo iilan lang ang bisita? Ang dami pala,” kastigo ko sa kaniya ngumisi lang naman si Kaizer. “Baka hindi ka sumama kung sinabi ko sa ‘yo maraming bisita si tiya Julia. Dagdagan pa ng pinsan ko at ng lola,” nakangiting sagot ni Kaizer. “Mabuti na lang naisip ko dress na ang isuot ko. Ako lang ang maiiba kung maong pants ang isinuot ko.” “Kahit naman anong isuot mo. Ikaw pa rin ang nangingibabaw sa lahat.” “Seryoso ba ‘yan?” dinaan ko sa biro ang tuwa kong naramdaman sa papuri niya. Madalas na ito palagi niya akong puring-puri gusto ko n

Jean Uminit ang pisngi ko dahil pinasadahan niya ako ng tingin. Nasa harapan kami ng pagkain pero iyon ang usapan namin. “Walang halong biro. Masarap ka naman talaga—” “Tumigil ka na Ezcalante! Pagkain ang pinag-uusapan natin hindi ako,” Sa halip na sumagot ng matino. Tinawanan niya lang ako. Tumigil lang mang-asar si Kaizer ng lumapit si Amanda sa ‘min. Inakbayan ako sa likuran ko ni Amanda. Nakita ko naman naikot ito sa mga bisita para kumustahin. Nakarating na rito sa table namin ni Kaizer. “Hi,” umangat ang tingin ko sa kaniya. “Upo ka,” alok ko nginuso ang bakanteng upuan para doon siya umupo. “Amanda! Tanggalin mo nga ‘yang braso mo sa asawa ko. P'wede ka naman tumayo ng hindi naka akbay ang bigat niyang braso mo—” “OA mo naman Kaizer,” sinuway ko humalakhak si Amanda. Si Kaizer nalukot ang ilong kaya aliw si Amanda sa kaniya. “Edi nakakita ka rin ng katapat mo ha, congressman Kaizer Julian Ezcalante,” tukso sa kaniya ni Amanda. “Tama ‘yan dahil pikon talaga iyan

Jean “Jean!” “K-Kaizer,” halos hindi lumabas sa bibig ko ang pagtawag ko sa kaniya dahil sa takot. Mahigpit din pala ang hawak ko sa braso ni Kaizer hindi ko lang iyon napansin sa takot ko kanina. “Ano ba ang naisip mo bakit ka umakyat sa itaas?!” madilim ang mukha at malakas ang boses na tanong sa akin ni Kaizer. Mariin akong napapikit sa malakas n'yang boses. Wala pa akong lakas ngayon, sa takot ko kanina kaya hindi pa ako nakipagsagutan sa kaniya. “I've been looking for you for thirty minutes. Dammit! Dito ka lang pala pumunta!” “Sorry,” bulong ko. “K-kasi n-naliligaw ako,” nauutal akong sumagot. Nanginig pa kasi ang binti ko sa muntikan ko ng pagkahulog sa hagdan. Hindi naman gano'n pero mataas na iyon. Pero kung namali ako ng bagsak. P'wede akong mapilayan kung natuluyan akong dumausdos sa baba. Marahas na huminga si Kaizer. Ewan ko kung para saan bakit galit talaga ang damuho sa akin. Eh, hindi naman ako dapat dudulas ang paa kung hindi niya ako biglang tinawag ng hin

Jean Tapos na akong magbihis at palabas na ng k'warto ng tumawag si Kaizer. “Hello hubby?" nagpatuloy akong lumabas ng k'warto. “Nardo will be with you today,” aniya at tahimik na. Inaantay ko kung may karugtong pa wala naman kaya sumagot na ako. “Sinabi na ni ate Ronna at paalis na rin kami kapag nakarating ako sa banko i-update kita. Kaizer may nakalimutan ka pa bang sabihin?” hindi kasi ulit nagsasalita. Bakit naman tahimik ito at parang malungkot ang boses niya. Naulinigan ko pa humugot ng hangin. Confirmed, malungkot ang Ezcanlate. Pero bakit naman kaya anong in-emote ng asawa ko. “Oh, bakit gan'yan ang reaksyon mo? Ang tahimik ha. Ang alam ko matagal pa ang mahal na araw para maging biyernes santo.” Ayon at least mahina siyang tumawa. “Silly.” Namiss lang kita, baby. Bumuntonghininga kaya hindi ko maiwasang kumunot ang noo. “Hey! Anong problema mo?” “Sobrang mamimiss kita dahli aalis ako bukas patungong Thailand.” Natigilan ako. Bakit ngayon niya lang sinabi. B