“Nagbibiro ka ba?”“Mukha ba akong nagbibiro, Sophia?”“Hindi ka pwede maging seryoso, Dad!”Napayuko siya sa inis, ang dalawang palad ay mahigpit na nakakapit sa gilid ng mesa.“Bakit ko siya tutulungan? Matapos ang lahat ng ginawa niya sa’kin?”Napabuntong-hininga ang ama niya, tila pinipigilan ang sarili.“Dahil ‘yon ang matalinong gawin.”“Matalino?!”Halos matawa na lang siya sa narinig.“Hindi ‘to negosyo, Dad. Personal ‘to. Pinahiya niya ako, niloko, binalewala—tapos gusto mo akong tumulong sa kanya?”“Hindi ko sinabing tulungan mo siya,” mahinahon pero matigas ang boses ng kanyang ama.“Ang sinasabi ko, tulungan mo ang sarili mo.”Napatigil si Sophia. Napatigil pati ang paghinga niya.“Anong ibig mong sabihin?”“Kapag bumagsak ang kumpanya niya,” panimula ng ama niya,“magkakaroon ng epekto ‘yon. Mga utang, mga ari-arian na konektado sa estate natin… at, sa huli, madadamay ang pangalan mo. Gusto mo man o hindi, konektado ka pa rin sa kanya. Asawa mo pa rin siya sa mata ng publ
ปรับปรุงล่าสุด : 2025-05-01
เข้าสู่ระบบ
