All Chapters of สตรีหน้าตายกับผีร้ายจอมป่วน: Chapter 21 - Chapter 30

ด้านชุยอี้เหนียง ฮูหยินใหญ่ของจวนตระกูลลั่วนั้น ยามนี้นางกำลังนั่งดื่มชาดอกกุ้ยฮวาอยู่ที่ศาลาริมสระบัว นางได้รับจดหมายจากลั่วจินหยางที่ส่งถึงท่านแม่ทัพลั่วผู้เป็นสามีเมื่อสิบวันก่อนแล้ว แต่นางกลับฉีกจดหมายฉบับนั้นทิ้งอย่างไม่ไยดี นางไม่มีทางยอมให้ลั่วหนิงฮวากลับมาอย่างราบรื่น หึ!!! สตรีอ่อนแอเช่นนั้นมีหรือจะกล้ามีปากมีเสียงกับนางเหตุใดจึงไม่ตายอยู่ที่หมู่บ้านชนบทไปเสีย จะเสนอหน้ากลับมาด้วยเหตุอันใดกัน!!! แต่ทว่านางกลับคิดผิด เมื่อเห็นสาวใช้น้อยนางหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา แจ้งแก่นางว่ายามนี้ลั่วหนิงฮวาเข้ามาในจวนแล้ว และกำลังมุ่งหน้าไปที่เรือนใหญ่ของท่านแม่ทัพ ชุยอี้เหนียงชะงักไปทันที มือไม้ของนางลนลานทำสิ่งใดไม่ถูก นังเด็กแพศยานั่น แทนที่จะมาคารวะนางผู้เป็นมารดา แต่กลับเสนอหน้าไปประจบประแจงท่านพี่!!! ไม่ได้เด็ดขาดนางต้องรีบไป จะให้นังเด็กสารเลวนั่นเอ่ยวาจาเหลวไหลมิได้เด็ดขาด!!! "ข้าจะไปเรือนใหญ่!!!"เรือนใหญ่ แม่ทัพลั่วมองดูลั่วหนิงฮวาผู้เป็นบุตรสาวด้วยแววตาที่ล้ำลึก ก่อนจะปรายตามองเหล่าจางสงและพวกพ้องที่ยืนอยู่ด้านหลังด้วยสายตาเย็นชา ดูคล้ายนางจะเติบโตขึ้นไม่น้อย อีกทั้งยังเ

แม่ทัพลั่วไม่รู้จะหาเหตุผลใดมาทัดทานลั่วหนิงฮวาบุตรสาวของตนได้อีก จึงทำได้เพียงยอมปิดตาข้างหนึ่งเพียงเท่านั้น แต่ไหนแต่ไรมาเขารักและตามใจบุตรสาวผู้นี้ไม่น้อย แต่ไม่คิดว่านางจะเอาแต่ใจตนเองถึงเพียงนี้ แต่ก่อนนางมิใช่คนเช่นนี้เลยด้วยซ้ำแต่เมื่อคิดถึงคำสั่งเสียก่อนตายของอดีตฮูหยิน เขาก็ทำได้เพียงถอนหายใจอย่างนึกปลงเพียงเท่านั้น ตั้งแต่นางตายจากไป เขาก็ฝากฝังลั่วหนิงฮวาและลั่วจินหยางให้ชุยอี้เหนียงเป็นผู้ดูแล เพราะเขาต้องออกรบอยู่ที่ชายแดนทางทิศใต้ไม่มีเวลาได้กลับมาที่จวนมากนัก จนกระทั่งวันที่เขารบชนะและกลับจวนก็พบว่าชุยอี้เหนียงได้ส่งลั่วหนิงฮวาไปที่หมู่บ้านชนบท ด้วยเหตุผลที่ว่าดวงของนางไม่ใคร่จะดีนัก หากรั้งอยู่ที่จวนจะยิ่งล้มป่วยหนักและเป็นอัปมงคลต่อตระกูลลั่ว จึงต้องส่งนางไปที่นอกเมืองหลวงเพื่อเป็นการแก้เคล็ดเดิมทีเขาไม่เห็นด้วยและขุ่นเคืองชุยอี้เหนียงที่ทำสิ่งใดไม่ปรึกษากับเขาเสียก่อน เหตุใดจึงไม่รอให้เขากลับมาจากชายแดนแล้วค่อยคิดหาทางออก แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว ลั่วหนิงฮวาได้เดินทางไปยังบ้านสวนชนบทก่อนหน้าที่เขาจะกลับเพียงสามวัน เดิมทีเขาคิดจะติดตามไปดูบุตรสาว แต่กลับมีราชโองการจากฝ่

ลั่วหนิงฮวาจ้องมองบรรดาผีตรงหน้า ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปหาพวกเขาอย่างไม่เกรงกลัว ความรู้สึกของนางบอกว่า แม้พวกเขาจะเป็นวิญญาณที่มีแรงอาฆาตสูง แต่กลับมองนางด้วยแววตาที่อ่อนโยน"หนิงเอ๋อร์ พวกข้าคือบรรพบุรุษของเจ้า"ดวงวิญญาณบรรพบุรุษ "คารวะเหล่าผู้อาวุโสทั้งหลาย" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นอบน้อม ก่อนจะทำความเคารพพวกเขา ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้สินะ ลั่วหนิงฮวาเงยหน้าไปสบตากับผีตนหนึ่งที่มองนางด้วยแววตาอ่อนโยน ก่อนจะร่ำไห้ออกมาอย่างเจ็บปวด "หนิงเอ๋อร์ของข้าตายไปแล้วใช่หรือไม่ แล้วเจ้าก็เข้ามาแทนที่นาง " "ท่านคือ?""ข้าคือมารดาของนาง" เมื่อได้ยินเช่นนั้นลั่วหนิงฮวาก็พยักหน้าเล็กน้อย นางนึกถึงใบหน้าที่ทรมานของลั่วหนิงฮวาคนเดิมก็รู้สึกเวทนายิ่งนักเมื่อคิดได้เช่นนั้น นางจึงเล่าเรื่องจริงตั้งแต่ต้นให้มารดาของนางฟัง วิญญาณฮูหยินเช็ดน้ำตาตนเอง ก่อนจะส่งยิ้มให้นาง "ข้าเข้าใจแล้ว อย่างไรร่างนี้คงต้องฝากเอาไว้กับเจ้า นับแต่นี้เจ้าคือบุตรสาวของข้า ข้าและท่านปู่ท่านย่า รวมถึงผู้อาวุโสทั้งหลายจะคอยช่วยเหลือเจ้า จัดการกับนังแพศยาชุยอี้เหนียงผู้นั้น มันวางยาข้า!!!" ลั่วหนิงฮวาที่ได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้

เวลาผ่านล่วงเลยมาราวครึ่งเดือน ลั่วหนิงฮวาก็ได้รับจดหมายจากหลัวเฟิง เนื้อหาในจดหมายเขียนเอาไว้ว่า เขาเดินทางมายังเมืองหลวงด้วยตนเอง และอยากนัดพบกับนางเพื่อรับสุราในงวดแรก ลั่วหนิงฮวาเขียนจดหมายตอบกลับโดยเร็ว ก่อนจะให้จางสงนำไปส่งมอบให้แก่หลัวเฟิงยังโรงเตี๊ยมที่ระบุไว้ในจดหมายก่อนหน้า เมื่อได้รับจดหมายจากลั่วหนิงฮวาแล้ว เขาก็ดีใจไม่น้อย นางนัดเขาไปพบที่ภัตตาคารเป่าจิ้ง ซึ่งเป็นภัตตาคารใหญ่ในเมืองหลวงลั่วหนิงฮวาแต่งกายอย่างเรียบง่ายไม่ได้ประณีตเท่าใดนัก แต่นางเน้นไปที่สีเขียวที่นางชื่นชอบ แม่นมหยางมองลั่วหนิงฮวาด้วยสายตาชื่นชม คุณหนูของนางในยามนี้ ช่างงามสง่าและน่าเกรงขามไม่น้อย เมื่อเตรียมการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว นางจึงออกมานั่งรถม้าที่จอดรถอยู่ก่อนหน้า โดยมีจางสงเป็นคนขับรถม้า มุ่งหน้าไปยังภัตตาคารเป่าจิ้งเมื่อมาถึงนางก็เดินขึ้นไปยังห้องเดี่ยวที่จองเอาไว้ แล้วก็พบกับหลัวเฟิงที่นั่งรออยู่ก่อนหน้าแล้ว ข้างกายของเขายังมีบุรุษหน้าหยกอีกคนหนึ่งนั่งอยู่ด้วย "หนิงเอ๋อร์" "หลัวเฟิง ไม่เจอกันเพียงไม่นาน ใบหน้าเจ้าดูอิ่มเอมความรักเสียจริง" หลัวเฟิงที่ได้ยินเช่นนั้นก็เบ้ปากใส่ลั่วหนิงฮวาค

"ลั่วหนิงฮวา เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้!!!" โจวเหวินกวงเดินตามลั่วหนิงฮวาอย่างไม่ลดละก่อนจะยื่นมือไปคว้าดึงข้อมือของนางเอาไว้อย่างถือวิสาสะ ลั่วหนิงฮวาสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของเขาอย่างไม่ไยดี ดวงตาคู่สวยจ้องมองเขาอย่างเย็นชา "ท่านอ๋องโปรดสำรวมด้วยเพคะ" "กับเจ้า ข้าไม่มีสิ่งใดต้องสำรวม เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรือ ที่เจ้าทำเช่นนี้ก็เพื่อดึงความสนใจจากข้า หนิงฮวา พวกเราหมั้นหมายกันมานานหลายปี อย่างน้อยข้าก็ยังพอมีเยื่อใยกับเจ้าอยู่บ้าง หากเจ้าเชื่อฟังข้าอีกสักหน่อย ตำแหน่งพระชายารองย่อมไม่หนีไปไหน" ลั่วหนิงฮวาที่ได้ยินเช่นนั้นก็หลุดหัวเราะออกมาด้วยความขบขัน โจวเหวินกวงไม่เข้าใจการกระทำของนางจึงขมวดคิ้วมุ่น "เจ้าขบขันสิ่งใด!" "เฮ้อ ไม่น่าเชื่อว่าท่านอ๋องจะมักมากในกามถึงเพียงนี้ ผู้ใดอยากจะเป็นพระชายารองของพระองค์กันเพคะ พวกเราถอนหมั้นกันไปนานแล้ว ย่อมไม่มีความเกี่ยวพันใดใดต่อกันอีก หากน้องเล็กมาได้ยินเข้าคงจะเสียใจไม่ใช่น้อย" "ช่างนางสิ หนิงฮวา ข้ารู้ว่าตั้งแต่เจ้ากลับมาเมืองหลวงก็เติบโตขึ้นไม่น้อย ชื่อเสียงเจ้าก็ไม่สู้ดี ถูกข้าถอนหมั้นเช่นนี้คงยากที่จะแต่งเข้าจวนอื่น มิสู้แต่งกับข้าไม่ดีกว่า