ลวงสวาทท่านประธานธงแดง のすべてのチャプター: チャプター 101 - チャプター 110

คำพูดที่คนตัวโตจู่ ๆ ก็พูดออกกะทันหันถึงกับทำให้ดวงตากลมโตของฉันวูบไหว ความลังเลพลันเกิดขึ้นในใจทันที เพราะนับตั้งแต่เราสองคนอยู่ที่นี่ด้วยกันมา การกระทำของเขาที่ปฏิบัติกับฉันดีเสียยิ่งกว่าเจ้าหญิง ยิ่งกว่าสิ่งที่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งจะได้รับจากผู้ชายที่มีอิทธิพลระดับประเทศขนาดนี้ มันไม่แปลกเลยที่การกระทำเหล่านั้นจะทำให้หัวใจที่เคยมุ่งมั่นว่าจะไม่คิดอะไรกับเขาคนนี้อีกแล้วพลันสั่นไหวขึ้นมาเสียดื้อ ๆอีกทั้งอ้อมกอดที่กระชับแน่นขึ้นเสมือนต้องการตอกย้ำว่าสิ่งที่เขาพูดออกมานั้นเขาจริงจังกับมันมากแค่ไหน เพียงแต่ฉันไม่อาจรับมันเอาไว้ได้เพราะเหตุผลบางอย่างที่ฉันเองก็รู้อยู่แก่ใจดี...“เราเลิกคุยกันเรื่องนี้เถอะค่ะ” ฉันหยัดตัวลุกขึ้นมานั่งบนตัวเขาอีกครั้ง โดยที่ส่วนนั้นของเขาก็ยังคาอยู่ในร่องสาวของฉัน และมันก็ทำให้ฉันรู้สึกวูบวาบขึ้นมาอย่างไม่อาจหักห้ามได้และในขณะที่ใบหน้าหล่อเหลาเริ่มที่จะขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจหลังจากได้ยินคำปฏิเสธกลายๆ ที่คนบนร่างส่งมา เอวบางที่รู้ดีว่าต้องทำยังไงเขาถึงจะหายหงุดหงิดก็จัดการขยับตัวขึ้นลงกระแทกเอ็นอุ่นที่อยู่ในร่องอีกครั้งโดยไม่ให้เขาได้ทันตั้งตัวพั่บ...พั่บ

ฉันถอดสายตามองตามแผ่นหลังกำยำนั้นไปด้วยความคิดหลากหลายที่เต็มหัว ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากอยู่กับเขา แต่ว่าจะให้ฉันอยู่ในสถานะอะไร สถานะที่ไร้ตัวตนอย่างนั้นหรือ...ฉันไม่อยากอยู่หรอก อีกทั้งเมื่อถึงเวลาฉันเองก็คงต้องไปอย่างไม่อาจเลี่ยงได้...สายตาเหม่อลอยได้ละออกจากร่างที่เดินหายเข้าไปในห้องน้ำนานแล้ว อีกทั้งมันยังได้แต่เอามองไปยังเพดานห้องอย่างต้องการจดจำทุกอย่างในห้วงเวลานี้เอาไว้ให้นานที่สุด แม้ว่ามันจะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ แต่ตัวเองนั้นรู้ดีว่ามันเป็นช่วงเวลาแห่งความทรงจำดี ๆ ที่ไม่แน่อาจจะไม่มีอีกแล้วก็ได้ในชีวิตนี้“เฮ้อออออ...ไอ้มนต์ถึงเวลานั้นแกก็ต้องไปจากเขาอยู่ดี ถึงจะมีความรู้สึกดี ๆ กับเขามากแค่ไหนก็ตาม...แต่มันเป็นไปไม่ได้...และไม่มีวันเป็นไปได้”ความคิดที่ฟุ้งซ่านมากมายทำให้น้ำตาเม็ดใสไหลออกหางตาโดยไม่รู้ตัว แม้แต่เสียงสะอื้นที่คิดว่าควรจะหลุดออกมาก็ยังไม่มี นิ้วมือเรียวถูกยกขึ้นมาปาดข้างหางตาอย่างลวก ๆ พร้อมกับลมหายใจที่ถูกสูดเข้าอย่างลึก ๆ เพื่อเรียกสติที่หวั่นไหวให้กลับมา“เอาว่ะ...ยังไงความสุขครั้งนี้ก็คงไม่ทำให้เกิดสิ่งผูกมัดทีหลังอยู่แล้ว...ไม่มีอะไรต้องเสียใจแล้วมนตราเ

“ว๊ายยยยย...!!”เสียงร้องอุทานดังออกมาพร้อมกับดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความตกใจ ลมหายใจที่แทบจะหายไปในชั่วขณะหนึ่งเมื่อคิดไปถึงภาพว่าตัวเองกำลังจะล้มหน้าคะมำลงไปกับพื้น อีกทั้งมือที่ไขว่คว้าอากาศเอาไว้เพียงเพื่อหวังว่ามันจะไม่ทำให้ฉันล้มลงไป เพียงแต่ฉันเองก็รู้ดีอยู่แก่ใจว่าอากาศไม่สามารถพยุงร่างกายได้ฉันใดก็ฉันนั้นและในขณะที่เสี้ยววินาทีที่ฉันได้ยอมรับโชคชะตาและปลงตกพร้อมรับแรงกระแทกจากพื้นแล้วนั้น ความรู้สึกที่จู่ ๆ ตัวเองหยุดค้างอยู่กลางอากาศก็พลันปรากฏขึ้นฉับพลันทันทีหมับ...!!“คุณ...!! ไม่เป็นอะไรนะครับ” เสียงทุ้มกังวานฟังระรื่นหูเอ่ยถามขึ้น พร้อมกันกับที่มือหนาของเจ้าของเสียงละมุนได้คว้าเอวของฉันเอาไว้ แล้วพลิกกายฉันให้หันหน้ากลับมาไม่ให้หน้าคะมำลงไปที่พื้น พร้อมกับมือแข็งแรงคู่เดิมจะดึงร่างบางที่แทบจะถลาร่วงลงไปยังพื้นอยู่รอมร่อให้เข้ามาแนบชิดกายของเขา จนกลิ่นหอมกรุ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของกายหนุ่มได้โชยเข้าจมูกจนทำให้ร่างสาวผ่อนคลายส่วนหญิงสาวที่เกือบต้องทิ้งชีวิตเอาไว้ยังหน้างานใหญ่ระดับประเทศ ร่างบางที่อยู่ในอ้อมกอดอันหอมกรุ่นแบบฉบับผู้ดีอย่างลืมที่จะหยัดตัวออกมา ใบหน้าเหยเกอีกทั

ฉันได้แต่ก้มหน้างุดเม้มปากแน่นเนื่องจากเจ็บบริเวณหัวไหล่ที่ถูกนิ้วแข็งแกร่งกดเต็มแรงอยู่แบบนั้น อีกทั้งสมองที่คิดทบทวนไปกับสิ่งที่ผู้ชายอีกคนที่เพิ่งเอ่ยปากขอจีบฉันพูดออกมา มันช่างบาดลึกลงไปในใจของฉันเหลือเกิน ความรู้สึกถึงการเปรียบเทียบที่บังเกิดขึ้นกะทันหันระหว่างชายคนหนึ่งที่แสดงท่าทีหึงหวงออกมาเสียเต็มที่ แต่ก็ยังไม่อาจปริปากบอกถึงความสัมพันธ์ที่มีระหว่างเราออกมาได้ ทำได้เพียงอ้างความเป็นเจ้านายกับลูกน้องเพื่อกักความสัมพันธ์เท่านั้น แถมยังไม่วายคอยมาแยกเขี้ยวใส่คนที่จะมายุ่งกับของของตัวเองไปเรื่อยอีกด้วยแต่ในทางกลับกัน...ผู้ชายอีกคนที่ตรงไปตรงมาชัดเจนไม่อ้อมค้อม เอ่ยปากบอกชอบต่อสาธารณะแม้ว่าจะรู้ดีว่าฐานะของหญิงสาวต่างจากตนมากแค่ไหน เขาที่ไม่แคร์สายตาใครแค่ต้องการทำตามความปรารถนาและให้เกียรติหญิงสาวโดยการขออนุญาตจีบในเวลาเดียวกันเท่านั้น และด้วยความแตกต่างที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนั้นก็ไม่อาจห้ามให้หัวใจที่อ่อนแอไม่ให้เกิดความสั่นคลอนต่อแรงปรารถนาที่ส่งมาได้เลย... และในจังหวะที่ฉันยังจมอยู่ในความคิดของตัวเองอยู่นั้น เจ้าของมือที่บีบแน่นอยู่ที่ไหล่ของฉันก็พลันเอ่ยปากตอบผู้ชายตรงหน

ตุบ...!!“โอ๊ยยยยย...” ฉันซูดปากร้องพร้อมกับตัวที่ล้มลงพับไปนั่งบนพื้นรถแวนหรูที่ด้านในตกแต่งโอ่อ่าเต็มระบบซึ่งเป็นคันเดียวกันกับที่ฉันนั่งตอนออกมาจากโรงพยาบาลก่อนหน้านี้“หึ...สำออย”แต่ทว่า...คนใจร้ายที่หัวใจยังเต็มไปด้วยไฟโกรธนอกจากเขาจะไม่สงสารในสภาพของหญิงสาวแล้ว เขายังเย้ยหยันพูดจาเหน็บแนมใส่อีกฉันช้อนสายตามองหน้าคนตัวโตที่ปรายตามองต่ำลงมา พร้อมกับมือที่นวดคลึงไปที่ข้อเท้าตัวเองเบา ๆ โดยที่ไม่ยอมลุกขึ้นไปนั่งยังเก้าอี้ที่อยู่ด้านข้างของเขาและด้วยการกระทำของฉันที่ไม่ได้คิดอะไร นอกเหนือจากความรู้สึกน้อยใจกลับทำให้คนที่คิดร้ายเข้าใจผิด คิดว่าฉันกำลังทำท่าทางรังเกียจเขาไม่ยอมลุกขึ้นไปนั่งข้างเขาดี ๆ และด้วยความคิดเองเออเองของคนใจร้ายนั้น นั่นจึงทำให้เขาทำในสิ่งที่ฉันเองก็ไม่คาดคิดว่าเขาจะทำกับคนป่วยอย่างฉันได้ออกมา...ครืดดดดด ~~บานกระจกที่ไว้ใช้กั้นระหว่างโซนคนขับรถกับผู้โดยสารถูกกดให้ยกขึ้นปิดทันทีโดยคนตัวโตที่ยังคงปรายตามองมาที่ฉันไม่หยุด และหลังจากที่บานกระจกทึบนั้นได้ปิดลงจนเหลือเพียงความเป็นส่วนตัวในส่วนห้องผู้โดยสารแล้ว คำสั่งกร้าวจากคนที่กำอำนาจในมือก็แผดเสียงขึ้น“มานี่.