All Chapters of ลวงสวาทท่านประธานธงแดง: Chapter 121 - Chapter 130

เวลาผ่านไปนานเท่าไรแล้วไม่รู้ฉันที่ค่อย ๆ เปิดเปลือกตาลืมขึ้นมาหลังจากเผลอหลับไปด้วยเพราะความเหนื่อยล้าหรือฤทธิ์ยาก็ไม่แน่ใจ กระทั่งเมื่อสายตาปรายมองไปยังกระจกใสบานใหญ่แล้วพบว่าแสงแดดที่เคยสว่างจ้า บัดนี้กลับทอประกายเปลี่ยนเป็นแสงสีทองเจือส้มบางเบาส่องผ่านกระจกเข้ามาแทนแล้วฉันลุกขึ้นนั่งบิดขี้เกียจอีกครั้งพร้อมกับจมูกที่ได้กลิ่นหอมอ่อนของอาหารที่ป้าแจ่มน่าจะปรุงเอาไว้รอฉันตื่น“หอมจังเลยค่ะป้าแจ่ม” ฉันเดินกะเผลกไปยังทางตามกลิ่นอาหาร ก่อนจะเอ่ยทักให้ผู้สูงวัยที่ยืนหันหลังอยู่“อ้าวคุณมนต์ตื่นแล้วหรอค่ะ ป้าเห็นนอนหลับอยู่เลยไม่กล้าปลุก อ่อ...อาหารเสร็จพอดีเลย เมื่อกี้ป้าขึ้นไปดูนายยังไม่ตื่นเลยค่ะ” ป้าแจ่มรายงานถึงสิ่งที่ตนทำในขณะที่ฉันนอนหลับให้ฟังคร่าว ๆ“ขอโทษนะคะป้า มนต์ว่าจะช่วยป้าดูแลคุณวาคิมเขาแต่กลับต้องมาเป็นภาระให้ป้าแจ่มเพิ่มเลย” ฉันบอกเสียงอ่อยอย่างรู้สึกผิด“ภารงภาระอะไรกันค่ะดูพูดเขาซิ ป้าเต็มใจค่ะ อีกอย่างคุณมนต์เองก็เพิ่งจะฟื้นไข้ด้วย นี่ป้าเห็นก็โหมงานไม่หยุดแล้ว อย่างนี้จะหายเร็วขึ้นไหมล่ะค่ะ...หืมมมมม ~~” ป้าแจ่มทำทีเป็นดุ แต่ทว่า...น้ำเสียงและสีหน้ากลับเต็มไปด้วยควา

ฉันลงมือทำอาหารง่าย ๆ สำหรับเราสองคน ก่อนจะเตรียมยาตามที่ป้าแจ่มบอกเอาไว้ เมื่อทุกอย่างพร้อมสรรพแล้วสำหรับมื้อค่ำ เราสองคนก็จัดการอาหารตรงหน้าด้วยความเงียบและเรียบง่าย กระทั่งเมื่ออาหารง่าย ๆ ถูกส่งให้ไหลลงท้องของเราจนหมดแล้วก็ถึงเวลาที่ฉันต้องกลับไปพักที่ห้องของตัวเองเสียที...“คุณก็พักผ่อนนะคะ มนต์ขอกลับไปพักที่ห้องก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้มนต์จะมาหาแต่เช้านะคะ” ฉันบอกคนตัวโตที่ยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร“อ้าวทำไมล่ะ คุณนอนกับผมที่นี่ก็ได้นี่” คนตัวโตรีบลุกขึ้นมาทักท้วง“อย่าดีกว่าค่ะ คุณเพิ่งฟื้นไข้ มนต์เองก็เพิ่งจะดีขึ้นเหมือนกัน ถ้าเรายังนอนด้วยกันก็ไม่หายสักที” ฉันพูดไปตามความจริง“แต่ว่า...” คนดื้อยังคงแสดงท่าทีไม่ยินยอม“นะคะ อีกไม่กี่ชั่วโมงก็เช้าแล้วมนต์สัญญาจะรีบมาตั้งแต่เช้าเลย” ฉันให้คำสัญญา“งั้นก็ได้” ส่วนเขาที่แม้จะรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้นอนกอดร่างนุ่มนิ่มเหมือนอย่างเคย แต่ทว่า...เมื่อพินิจพิจารณาตามที่เธอพูดก็ถูกทุกอย่าง อีกทั้งเขาเองก็ไม่อยากเห็นเธอต้องเจ็บป่วยอีกแล้ว เพราะมันทำให้เขารู้สึกปวดหนึบในใจจริง ๆหลังจากที่ตกลงกันได้แล้วฉันก็ตรงดิ่งกลับมายังห้องพักของตัวเองเพื่อที

Rrrrrrr…ติ๊ด ~~“สวัสดีค่ะคุณมาติอัส มีอะไรให้มนต์รับใช้หรือเปล่าคะ” ฉันกรอกเสียงตามสายไปด้วยรู้ดีว่าใครเป็นคนโทรมา เพราะถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้เมมเบอร์เขาเอาไว้ตามที่เขาบอก แต่ด้วยเบอร์โทรศัพท์ที่ทั้งสวยและทั้งจำง่ายแบบนี้จึงไม่ใช่เรื่องยากอะไรที่ฉันจะจำไม่ได้“ว้าว ~~ ดีใจจังเลยครับที่คุณมนต์จำผมได้ ผมยังนึกอยู่เลยว่าคุณมนต์จะเมมเบอร์ผมไว้หรือเปล่า แบบนี้ผมค่อยสบายใจหน่อยที่คุณไม่รังเกียจผม เพียงแต่...ผมขอดีใจแค่ครึ่งเดียวเท่านั้นนะครับ เพราะอีกครึ่งหนึ่งผมเสียใจที่คุณมนต์เรียกผมห่างเหินไม่ยอมเรียกมาตินอย่างที่เราเคยตกลงกันไว้” ปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความสุขในช่วงแรก ก่อนจะทำเสียงเป็นน้อยอกน้อยใจในประโยคท้าย“คุณมาตินร่าเริงจังเลยนะคะ คนน่ารักอย่างคุณอย่าเสียใจเพราะมนต์เลยค่ะ” ฉันเอ่ยเสียงหวานตอบกลับไปแบบไม่ได้คิดอะไรลึกซึ้ง เพียงแต่...คนที่ฟังกลับไม่ได้คิดแบบนั้น เพราะทันทีที่เขาได้ยินประโยคที่ดูกำกวมเขาก็รีบถามออกมาอย่างตรงไปตรงมาทันที“ที่บอกว่าไม่ให้ผมเสียใจเพราะคุณ นี่คุณกำลังจะปฏิเสธสิ่งที่ผมขอไปงั้นเหรอครับ” น้ำเสียงที่ดูซีเรียสขึ้นมาทันทีเอ่ยถามฉัน จนฉันที่ไม่ได้คิดอะ

“ไม่เป็นไรครับผมเข้าใจดีว่าคุณมนต์คงอยากจะปิดดีลนี้ให้ได้เพื่อผลงาน ผมยินดีอย่างยิ่งถ้าหากได้ร่วมงานกับคุณมนต์และถ้าไม่เป็นการเห็นแก่ตัวอย่างโจ่งแจ้งจนเกินไป ผมเองก็อยากจะรับปากเสียเดี๋ยวนี้เลยถ้าหากมันจะทำให้คุณมนต์พอใจและทำให้ผมได้มีโอกาสอยู่ใกล้กับคุณมนต์มากขึ้น เพียงแต่ว่า...คุณมนต์ในเมื่อทางเจ้านายของคุณเขาไม่อยากที่จะร่วมงานกับผม ดังนั้นเราไม่พูดถึงเรื่องนี้ในเวลาของเราจะดีกว่าไหมครับ เพราะผมมองว่ามันไม่มีประโยชน์เลยสักนิด และอีกอย่างถ้าหากทางเจ้านายของคุณโอเค ผมเองก็ไม่ติดอะไรถ้าหากจะประสานงานผ่านคุณ...และผมกล้าการันตีได้เลยว่าทุกอย่างจะราบรื่นอย่างแน่นอน โดยไม่มีความรู้สึกส่วนตัวระหว่างเขากับผมเข้ามาเกี่ยวข้อง...” ใบหน้าคมคายยกยิ้มมุมปากนั่งเอนพิงหลังกับเก้าอี้โซฟานุ่มตัวใหญ่ด้วยท่าทางสบาย ๆคำพูดที่ส่งออกมาอย่างชัดเจนไม่มีอ้อมค้อมตามสไตล์ของผู้มีอำนาจที่ไม่มานั่งเล่นลิ้นให้เสียเวลา แล้วเลือกที่จะพูดจาตรงไปตรงมาเข้าเป้าตรงจุด และด้วยคำพูดที่เคลียร์ทุกอย่างอย่างไม่มีข้อใดให้ฉันได้โต้แย้ง ฉันจึงจำต้องยอมแต่โดยดี เพราะถึงยังไงเขาก็ยังรับปากที่จะยินดีร่วมงานกับฉันถ้าหากปัญหาในส่วน

“อะ...เอ่อ...อ่า”เสียงอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ของปราบทำให้ผมอดไม่ได้ที่เงยหน้าขึ้นไปมอง“มีอะไร คำถามมันยากนักหรือไงถึงตอบไม่ได้สักที” ดวงตาคมกริบหรี่มองคนตรงหน้าอย่างต้องการจับผิด“ปะ...เปล่าครับนาย เพียงแต่คุณมนตราเธอไปทานอาหารครับ” ปราบตอบทั้งที่ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตา“ห้องอาหารของบริษัทก็อยู่แค่นี้ ทำไมป่านนี้แล้วยังไม่กลับมาอีกล่ะ” ผมถามย้ำ โดยที่คนตรงหน้าก็ได้แต่มีสีหน้าเลิ่กลั่กส่งกลับมา และนั่นมันก็ยิ่งทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิด“ตอบ...!!”น้ำเสียงเข้มตวาดลั่น พร้อมกับร่างกำยำพิงเอนกายแนบไปกับพนักเก้าอี้ผู้บริหารขนาดใหญ่“เอ่อ...พอดีคุณมนต์เธอออกไปทานอาหารข้างนอกบริษัทน่ะครับ เลยน่าจะยังไม่กลับเข้ามา”ปราบหน้าเสียยามนึกไปถึงเรื่องทอล์กออฟเดอะทาวน์ในกลุ่มของบริษัทที่เป็นเหมือนกับกลุ่มลับที่พนักงานเอาไว้แลกเปลี่ยนข่าวสารกัน โดยเนื้อข่าวที่เป็นที่โจษจันกันในวันนี้ก็คือ...หัวข้อที่ว่าคุณมนตราเลขาสุดขรึมของท่านประธานเปิดตัวแฟนหนุ่มสุดหล่อลูกครึ่งละตินที่หล่อถึงกับทำให้สาว ๆ ในบริษัทต่างอิจฉากันทั่วแต่สิ่งที่ทุกคนไม่รู้เลยก็คือชายหนุ่มในรูปที่ถูกแอบถ่ายส่งต่อมาในกลุ่มนั้น ดันเป็นชายหนุ่มที่อาจจ