All Chapters of ลวงสวาทท่านประธานธงแดง: Chapter 111 - Chapter 120

รถหรูยังคงวิ่งแล่นไปเรื่อย ๆ ด้วยความเร็วเท่าเดิม โดยระมัดระวังเวลาเข้าโค้งเพิ่มมากขึ้น พร้อมกันกับที่ภายในรถทางฝั่งห้องผู้โดยสารก็ต่างเซ็งแซ่ไปด้วยเสียงร้องคำรามกระเส่าผสานเข้ากับเสียงลามกสุดสยิวที่เกิดจากเนื้อกระทบกันไม่หยุด เสมือนกับการลงทัณฑ์ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ถาโถมเข้ายังตรงจุดกึ่งกลางกายสาวอย่างต่อเนื่อง จนทำให้ร่องหนีบแน่นพลันแดงก่ำจากท่วงท่าต่าง ๆ ที่เขาพอจะจัดสรรได้ในพื้นที่ขนาดกล่องสี่เหลี่ยมผืนผ้าแห่งนี้และนอกจากร่องสวาทจะแดงก่ำแล้ว...สิ่งที่แดงไม่แพ้กันก็คือลำคอขาวและเนินอกอวบอิ่มที่เกิดเป็นรอยจ้ำและรอยฟันเต็มไปทั่ว เนื่องจากการบริเวณเหล่านั้นได้ถูกดูด ถูกกัดสะเปะสะปะไปหมด และแม้ว่ารอยเหล่านั้นจะไม่ได้รุนแรงถึงขนาดเลือดตกยางออก แต่ทว่า...ก็พอที่จะให้รู้สึกแสบ ๆ คัน ๆ อยู่บ้างโดยร่างระหงที่อ่อนล้าเต็มทีก็ได้แต่ถูกโอบอุ้มเหวี่ยงไปมาในพื้นที่สี่เหลี่ยมเล็กด้วยท่วงท่าที่พอจะเป็นไปได้ แรงกระแทกที่สาดเข้าร่องแดงทั้งจากทางด้านหน้าและจากทางด้านหลังถูกส่งมาไม่หยุดยั้ง จนภายในรถที่ถูกตกแต่งด้วยโทนสีดำถูกคราบขาวป้ายเปรอะไปทั่วทุกแห่งหนจนดูน่าอับอายส่วนอาการเจ็บของหญิงสาวที่ในเวล

“สวัสดีครับคุณวาคิม เอ่อ คุณมนตราไม่มาด้วยเหรอครับ”คำพูดที่ดูเหมือนทักทายของผู้ชายที่ผมไม่คิดจะได้พบเจอกันอีกพูดส่งออกมา แต่ทว่า...สายตาของคนตรงหน้ากลับมองหาคนที่ถามถึงไปทั่ว และด้วยท่าทางแบบนั้นมันยิ่งยั่วทำให้อารมณ์ขุ่นเคืองที่คุกรุ่นอยู่เมื่อคืนปะทุขึ้นมาอีกครั้ง“นี่คุณ...??” ผมตีหน้าขรึมยกคิ้วเลิกขึ้นหนึ่งข้างทำหน้าตาสงสัย“อ้าว...ทางเลขาผมไม่ได้แจ้งทางคุณไปหรือไงครับว่าผมเป็นใคร” ส่วนไอ้หนุ่มลูกครึ่งละตินยังคงทำหน้าตายียวนกวนประสาทเหมือนเมื่อคืนไม่มีผิด ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปากคล้ายดูถูก“ก็แจ้งอยู่แหละครับ เพียงแต่ไม่คิดว่าคนที่ไม่มีมารยาทจ้องจะฉกเอาของของคนอื่นจะมีตำแหน่งเป็นถึงผู้นำของประเทศ” ท่าทีที่ผ่อนคลายลงของคนที่ยังมีโทสะแผ่ซ่านอยู่ในใจที่กำลังพยายามกดเก็บอาการอยากตะบันหน้าใครเอาไว้ เอ่ยแดกดันกระแนะกระแหนกลับในขณะที่มือในกระเป๋ากางเกงกลับกำหมัดแน่น“แหม่ๆๆ ดูเหมือนว่าคุณจะเข้าใจอะไรผิดไปนิดนะครับ ถ้าจะกล่าวหาว่าผมจ้องจะฉกของของคุณแล้วล่ะก็ ประเด็นแรกของสิ่งนั้นมันต้องเป็นของคุณจริง ๆ แล้วเสียก่อน ไอ้พวก...ที่ชอบแอบอ้างเพราะหวงก้างผมเจอมาเยอะแล้วครับ...แบบเนี่ย...ผม...ไม่.

อุณหภูมิภายในห้องที่ถูกปรับให้พอเหมาะเย็นสบายแต่กลับสู้ไม่ได้กับความร้อนรุ่มในใจของผมที่แผดเผาในขณะที่กำลังยืนมองเธออยู่ด้านข้างเตียงนอนคิงไซซ์ ภาพแก้มที่แดงปลั่งเพราะพิษไข้ที่ยังคงหลงเหลืออยู่ทำให้เธอยิ่งดูใสซื่อบริสุทธิ์ ภาพใบหน้า...ริมฝีปากแดงระเรื่อที่เผยอเล็กน้อยมันช่างดูเซ็กซี่เย้ายวนเชิญชวนจนอยากจะก้มหน้าลงไปลิ้มลอง อีกทั้งเรือนร่างนุ่มนิ่มที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ ที่ข้างในได้มีบางส่วนเต็มไม้เต็มมือชวนให้คะนึงหาอยู่ทุกนาทีทุกอย่างที่เป็นเธอนี้...มันยิ่งทำผมฟุ้งซ่านไม่หยุด...ดวงตาคมเข้มยังคงกวาดมองร่างหญิงสาวพร้อมกับสมองที่เต็มไปด้วยภาพเรือนร่างสวยตรึงตรา ทุกอย่างที่ผมบรรยายออกมาเป็นเหมือนเครื่องทรมานหัวใจตัวเองเสียเหลือเกิน จนบางจังหวะยังเผลอคิดว่า...นี่ถ้าหากผมจะเข้าไปกอบโกยหาความสุขจากเรือนร่างที่นอนซมเพราะป่วยอยู่ในตอนนี้ผมจะดูเป็นไอ้โรคจิตไหม...ในขณะที่สมองฟุ้งซ่านจนพานทำให้อวัยวะเบื้องล่างปวดหนึบฟ้องความไม่รักดีอยู่นั้น ผมก็ได้เดินเข้าไปนั่งยังด้านข้างคนป่วยพร้อมกับมือที่ลูบไล้ไปตามกรอบหน้าสวยอย่างไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่า ณ เวลานี้ตนเองนั้นลุ่มหลงเธอมากขนาดไหน“ผมไม่ม

กระทั่งเมื่อฉันเดินลงมันยังด้านล่างแล้ว ร่างของหญิงสูงวัยที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับสีหน้ายิ้มแย้มทักทาย“อะ...อ้าวคุณมนต์หายดีแล้วหรือคะ แล้วนี่ข้อเท้า...” ป้าแจ่มที่มาถึงตั้งแต่เช้าพร้อมกับทำอาหารอ่อน ๆ เตรียมเอาไว้รออยู่ก่อนแล้วเอ่ยถามหลังจากเห็นฉันเดินกะเผลก ๆ ลงมาเหมือนว่าอาการบาดเจ็บที่ข้อเท้ายังไม่หายดีนัก“สวัสดีค่ะ ป้าแจ่ม มนต์ดีขึ้นแล้วค่ะอาการไข้ไม่มีแล้ว ส่วนข้อเท้าก็ดีขึ้นมากค่ะ มีเสียวแปล๊บ ๆ เล็กน้อยเท่านั้นค่ะ...อ่อ...แล้วก็เมื่อวานมนต์ขอบคุณป้าแจ่มมากเลยนะคะ ที่ช่วยดูแลมนต์ทั้งวันเลย” (^-^) ฉันยกมือไหว้หญิงสูงวัยด้วยท่าทางนอบน้อม เพราะถึงแม้ว่าเมื่อวานฉันจะนอนซมเพราะพิษไข้และฤทธิ์ยา แต่ว่าทุกครั้งที่ฉันลืมตาตื่นขึ้นมากินข้าวกินยาก็มักจะเจอป้าแจ่มอยู่เสมอ“โอ๊ย...ไม่ต้องขอบคุณเลยค่ะป้าเต็มใจ” (^-^) แม่บ้านสูงวัยตรงมาประคองมือที่ยกไหว้ของหญิงสาว ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยความจริงใจก่อนที่ฉันจะยิ้มรับตอบด้วยความรู้สึกตื้นตันใจ เพราะนับตั้งแต่ฉันมาใช้ชีวิตในเมืองหลวงแบบไร้ญาติขาดมิตร ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ฉันได้รับความอบอุ่นจากคนแปลกหน้า“แล้วนี่คุณมนต์ลงมาทำไมค่ะ ป้าว่าอีกส

“อ่ะ...เอ่อ...คุณมาติอัสค่ะ”“มาตินไงครับแค่นี้ก็ลืมกันแล้วเหรอ ว่าแต่มีอะไรหรือเปล่าครับ หรือว่าเปลี่ยนใจอยากให้ผมไปหาดี” ปลายสายเย้าแหย่ด้วยน้ำเสียงสดใส“อะค่ะ คุณมาติน คือว่า...” ฉันอ้ำอึ้ง“เรื่องเมื่อวานใช่ไหมครับ” ปลายสายพูดอย่างเข้าใจเหตุการณ์ดี“มนต์ต้องกราบขอประทานโทษด้วยนะคะถึงเรื่องที่เกิดขึ้น” ฉันกัดริมฝีปากล่างเล็กน้อยด้วยความรู้สึกเกรงใจ หลังจากเอ่ยปากขอโทษไป“คุณมนต์ขอโทษผมเรื่องอะไรล่ะครับ คุณยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะ ถ้าจะผิดก็ผิดอยู่เรื่องเดียวที่ทำให้ผมคิดถึงอยู่ตลอดเวลาเนี่ยแหละ” ปลายสายเอ่ยเสียงเข้มในประโยคแรก ก่อนจะหยอกเย้าในประโยคท้ายจนเกือบทำให้ฉันตกใจ“อย่าพูดเล่นแบบนั้นซิคะ” ฉันหน้าแดง เพราะถ้าพูดตามความจริงฉันเองก็ยังไม่เคยเจอใครรุกจีบหนักแบบนี้มาก่อน“ผมไม่ได้พูดเล่นนะครับ ผมคิดถึงคุณมนต์จริง ๆ และผมก็ชอบคุณจริง ๆ ด้วย” คุณมาติอัสพูดด้วยน้ำเสียงที่ฉันไม่สามารถจับความล้อเล่นในน้ำเสียงนั้นได้เลย และในจังหวะที่ฉันนิ่งเงียบด้วยความประหม่าทำตัวไม่ถูกอยู่นั้น“เรื่องธุรกิจคงต้องอยู่ที่ท่านประธานของคุณแล้วล่ะครับ เพราะเขาเองเป็นคนเอ่ยปากว่าไม่ต้องการมาขยายธุรกิจในแถ