All Chapters of ลวงสวาทท่านประธานธงแดง: Chapter 181 - Chapter 190

ปัง...!!“กรี๊ดดดดด ~~”ฉันที่กำลังยืนเกร็งตัวนับตั้งแต่ที่เห็นว่าผู้มาใหม่นั้นเป็นใคร ถึงกับหน้าถอดสี ร้องเสียงหลง พร้อมกับขาที่ก้าวขยับออกไปอย่างลืมตัวด้วยเป็นห่วงคนตรงหน้า และด้วยอากัปกิริยาที่ฉันแสดงออกมาอย่างอัตโนมัติของจิตใต้สำนึก ก็ทำให้คนด้านข้างเจ้าของมัจจุราชสีดำวาวที่เพิ่งปล่อยลูกตะกั่วออกไปเมื่อครู่ไม่พอใจ“หึ...ออกอาการเชียวนะ” มือที่โอบกอดเอวแน่นก่อนหน้านี้เปลี่ยนเป็นจับที่ต้นแขนเล็กแน่นแทน พร้อมกันที่ดวงตาคมกริบได้ปรายมองมาอย่างเอาเรื่องส่วนฉันที่หน้าซีดเผือดอย่างเห็นได้ชัด ได้แต่ยืนตัวสั่นด้วยใจทั้งหวาดหวั่นกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า อีกทั้งยังกลัวว่าคนตรงหน้าที่หัวใจถวิลหาจะเกิดอันตรายถึงชีวิตแต่ทว่า...ลูกปืนที่ถูกส่งมาสกัดยังพื้นตรงหน้าชายหนุ่ม กลับไม่ได้ทำให้เขาหวาดกลัวแม้แต่น้อยเพียงแต่ด้วยสายตาอาฆาตของเจ้าของมือหนาที่กำลังกอบกุมต้นแขนเธออยู่มากกว่าที่ทำให้เขากลัว สายตาที่ส่งไปมองยังหญิงสาวมันทำให้เขาไม่กล้าขยับตัวมากกว่านี้ ด้วยกลัวว่ามันจะเป็นอันตรายกับเธอ นั่นจึงทำให้เขาทำได้เพียงแค่เอ่ยปากเรียกหญิงสาวที่กำลังถูกชายอีกคนพันธนาการไว้อยู่เท่านั้น“มนต์...มา

ผมนึกไปถึงนิสัยของตัวเองพร้อมกับส่ายหัวเบา ๆ ให้กับคำพูดและการแสดงของหญิงสาว ก่อนที่ผมจะไม่รอช้าตอกหน้าเธอกลับไปอย่างต้องการให้เธอรู้ว่าผมไม่ใช่ไอ้ไก่อ่อนที่จะมาให้เธอหลอกได้ง่าย ๆ“หึ...เธออย่ามาพูดมัว ๆ นะคนอย่างฉันเนี่ยนะ จะบอกรักเธอ ผู้หญิงที่มานอนให้ผู้ชายเอาง่าย ๆ แบบนี้เนี่ยนะคู่ควรกับให้ฉันบอกรัก เธอนี่มันเรียนคณะไหนเนี่ย เอกมโนโทจินตนาการหรือเปล่า” ประโยคร้ายกาจที่ยังคงส่งออกไปไม่หยุดได้แต่ทำให้หญิงสาวที่ได้ฟังอึ้งด้วยไม่อยากจะเชื่อว่าเทพบุตรที่ตัวเองหลงรักจะกลายเป็นซาตานได้ในชั่วข้ามคืนน้ำตาพลันไหลออกจากดวงตาสวยพร้อมกับเสียงสะอื้นที่ส่งมาเหมือนกำลังจะขาดใจตายเสียตรงนั้น แต่สิ่งเหล่านั้นกลับไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มที่เจนจัดในสนามกามารมณ์อ่อนใจลงเลยแม้แต่น้อย เขาที่เห็นมานักต่อนักแล้วกับมารยาหลังเสร็จกิจ สุดท้ายแล้วผู้หญิงพวกนี้คงไม่พ้นต้องการเงินอย่างแน่นอน“เลิกมารยาเถอะฉันเจอมานักต่อนักแล้ว ไอ้ที่พร่ำเพ้อพรรณนาไม่หยุดอยู่เนี่ยเพราะอยากได้เงินใช่ไหม เฮ้อ...ซวยจริง ๆ เอาเลขบัญชีมาเดี๋ยวฉันโอนให้” สีหน้าที่เต็มไปด้วยความรำคาญอย่างไม่ปิดบัง หยิบโทรศัพท์ที่อยู่ด้านหลังกระเป๋ากางเกงข

หญิงสาวที่พอได้ลองใช้ชีวิตเองได้ตัดสินใจเอง บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกสิ้นหวัง เธอที่ไม่คาดคิดเหมือนกันว่าชีวิตจะพังทลายเพราะการตัดสินใจที่ผิดพลาดได้ถึงเพียงนี้ ทั้งความเป็นจริงของการใช้ชีวิตด้วยตัวเองครั้งแรก ทั้งความรักครั้งแรกกับผู้ชายคนแรก ร่วมถึงการมีเซ็กซ์ครั้งแรก มันช่างขัดกับสิ่งที่เธอเคยคิดจินตนาการเอาไว้ไหนจะเรื่องราวในนิยายที่เธอเคยอ่านมามากมายยามที่ต่อสู้กับความอ้างว้าง ทำไมมันช่างแตกต่างกับความเป็นจริงที่ได้พบเจอราวฟ้ากับเหว ภาพจำของสุภาพบุรุษในเรื่องราวเหล่านั้นที่เคยอ่าน ถึงความสัมพันธ์ระหว่างพระนางที่พอตื่นขึ้นมาจากค่ำคืนสวาท แล้วพบว่าตัวพระเอกได้พรากความบริสุทธิ์ของนางเอกไปแล้ว พระเอกนั้นก็จะโอบกอดปลอบประโลมและเต็มใจที่รับผิดชอบต่อนางเอกทุกอย่าง...แต่ทว่าในความเป็นจริง...สิ่งที่หญิงสาวใสซื่อไม่เคยตระหนักเลยยามที่เธอเสพสื่อเหล่านั้นก็คือ...เรื่องราวเหล่านั้นเป็นเพียงแค่ตัวอักษรที่เอาไว้ล่อหลอกหญิงสาวที่อ่อนต่อโลกใบนี้ให้ลุ่มหลง แล้วคิดว่าคำพูดที่ร้อยเรียงผ่านการปรุงแต่งออกมาตามความปรารถนาของนักเขียน มันไม่สามารถเกิดขึ้นได้ในชีวิตจริง...โดยเฉพาะความคิดตื้นเขินที่

ความรู้สึกสังเวชต่อผู้มีพระคุณที่ใช้วิธีสกปรกในการแก้แค้น เขาที่ไม่ต่างจากคุณวาคิมเลยสักนิดที่เห็นฉันเป็นเพียงสิ่งของ เป็นเครื่องมือที่เอาไว้จัดการกับความแค้นที่ฝังอยู่กับตัวเสมือนว่ามันคือเลือดที่ใช้หล่อเลี้ยงให้เขามีชีวิตอยู่ฉันที่ไม่เหลือแม้กระทั่งความปรารถนาดีที่จะดูแลเขายามแก่เฒ่าอีกต่อไปแล้ว และด้วยความรู้สึกที่เกิดขึ้นนี้ มันก็เป็นผลดีที่ทำให้ฉันได้ตัดสินใจอะไร ๆ ได้ง่ายขึ้น“คุณไผ่ค่ะ...” ฉันเรียกคนตรงหน้าที่กำลังแสดงสีหน้าของผู้ชนะอยู่“ว่าไง...มนต์เมียรัก” คุณไผ่ที่ยังไม่ยอมลดละแม้สักเล็กน้อยที่จะได้พูดแทงไปในใจของคุณวาคิมยามที่มีโอกาส ก็ได้เรียกฉันด้วยสรรพนามที่ไม่เคยเรียกฉันแบบนี้มาก่อน แต่ด้วยสรรพนามแสนเลี่ยนนั้นก็ไม่ได้ทำให้ฉันหวั่นไหวเลยสักนิด“มนต์จะไม่แต่งงานกับคุณค่ะคุณไผ่ และมนต์ก็จะไม่ขอเกี่ยวข้องอะไรกับคุณอีกต่อไปแล้วด้วย มนต์ถือว่ามนต์ได้ทดแทนบุญคุณคุณไปจนหมดสิ้นแล้ว โดยการเป็นเครื่องมือในการแก้แค้น และร่างกายที่มนต์ได้มอบให้คุณไป เพราะถ้าคุณยังจำสัญญาที่คุณเคยให้ไว้กับมนต์ได้ ว่าคุณไม่คิดเอามนต์ทำเมีย แต่วันนี้คุณกลับผิดสัญญานั้นไปแล้ว คุณที่ผิดสัญญาทุกอย่าง เพ

คำพูดหวานละมุน พร้อมทั้งสายตาที่เต็มไปด้วยความหลงใหลในตัวหญิงสาว ทำให้คุณวาคิมผู้ที่ยืนอึ้งอยู่นานทนไม่ไหวจนเริ่มพูดอย่างคนเอาแต่ใจ“แต่ถึงอย่างนั้นมนต์เป็นผู้หญิงของผมมาก่อน เพราะฉะนั้นเรื่องวันนี้ผมแค่อยากมาตามผู้หญิงของผมคืน มนต์กลับมาหาผมเถอะนะ เราจะได้ไปใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันไง” คุณวาคิมพูด ก่อนจะเลื่อนสายตามองมาที่ฉันด้วยแววตาสั่นไหว“อย่างนั้นหรือครับ ดูเหมือนว่าคุณจะลืมไปแล้วนะว่าเธอได้ตัดสัมพันธ์และไม่ได้เกี่ยวข้องกับคุณอีกแล้ว อีกทั้งตอนนี้ในท้องของเธอเขาคือลูกของผม เพราะฉะนั้นคุณวาคิมครับ ผมจะพูดให้คุณฟังชัด ๆ อีกครั้งนะครับว่า คุณไม่มีสิทธิ์ในตัวภรรยาของผมอีกต่อไปแล้ว”เสียงที่ราบเรียบสุขุมในประโยคแรก แปรเปลี่ยนเป็นดุดันในประโยคท้ายทันที ความแข็งกร้าวไม่ยินยอมเสียฉันให้ใครไปของคุณมาติน ทำให้คุณวาคิมได้แต่กัดฟันแน่นด้วยความโกรธเคือง“มนต์กลับไปกับผมเถอะ...” ก่อนที่คุณวาคิมจะหันมากดดันฉันแทน และเลือกที่จะไม่สนใจในคำพูดของคนที่ยืนข้างกายฉันและในจังหวะที่เรื่องราวเหมือนจะหยุดอยู่ที่แค่เราสามคนนั้น ผู้ชายที่เป็นบุคคลที่สี่ที่เหมือนกับว่าได้ถอดใจไปแล้วก็ได้โพล่งทวงสิทธิของตัวเองออ