All Chapters of ศึกเทพชิงพิภพ : Chapter 11 - Chapter 20

“เอ็งจะย่านเฮ็ดหยัง มีเอื้อยอยู่ทั้งคน เอื้อยจะให้อีพ่อได้ฮู้ว่า เอื้อยเก่งพอที่จะเข่าร่วมทัพควยได้แล้ว” คำแพงพูด“แม่นคำแพงเว้าถูกแล้ว พวกเราใหญ่แล้ว ควรได้ร่วมทัพควย” คำพูนพูดทั้งสองตั้งใจจะเข้าป่าเพื่อที่ไปล่าผีด้วยหน้าไม้ของตน เพื่อให้พ่อเห็นว่าทั้งสองพร้อมร่วมทัพควายในการเดินทางคราวหน้า“เจ้าสองโตนบ่ย่านผีบ่ มื้อนี้ สัตว์เลี้ยงถูกฆ่ากิน เครื่องในดู๊ ๆ แถมมื้อก่อน ทิดลือก็เพิ่งเว้าว่า ปะผีปอบด่อนในป่าด้วย โอยแค่เว้าก็เป็นตาย่านแท้” บักตาลพูด“บักตาล เจ้านี่ตัวโตซื่อ ๆ แต่ขี้โย่ยโตยดัง” คำพูนว่า“เอ๊า ก็ข่อยบ่ได้อยากเข้าทัพควยนี่ แล้วพวกเจ้าสิลากข่อยสองคนมาเฮ็ดหยัง” ตาลพูด“ซอย ๆ กันหน่อย ได้บ่ รีบไปดีกว่า มัวเว้าอยู่ฮั่นแล้ว” คำแพงพูดทั้งสี่เดินทางเข้าไปในป่าทันที ดิสมัสแอบอยู่ในป่าเรียกว่าอยู่ไม่ค่อยเป็นที่จะถูกกว่า เขาพยายามอยู่ใกล้น้ำให้มากที่สุด และซ่อนตัวไม่ให้ใครเห็น ป่าที่นี่อุดมสมบูรณ์ทำให้เรื่องการหาอาหารเขาไม่เดือดร้อนเท่าไหร่ ดิสมัสทำสลิงขึ้นมาสำหรับหาอาหารซึ่งจะเน้นไปที่นก ไก่ป่า ซึ่งการใช้สลิงนี่เขาเห็นมาจากเอลฟ์ฟอร์แคร์เลยลองหัดเอามาใช้ดูและมักถูกสองฝาแฝดพูดเสมอว่า

“อย่าแม้แต่จะคิด” “อีหยัง ห้ามหมู่เฮาเฮ็ดหยัง ” คำแพงถามอย่างไม่พอใจนัก “อยากไปเจออีกฝูงหรือไง” ดิสมัสตอบ และทำให้เสือดำหายไป ยังไม่ทันไรชาวบ้านกลุ่มใหญ่นำโดย หมอฆ้องก็มาถึง เขาป็นชายร่างผอมสักทั้งตัว มีหนวดเคราเหมือนกับทองแดง “หมู่เฮา บักปอบด่อนที่ทิดลือปะเข้า จับโตนมันเลย” หมอฆ้องสั่ง ชาวบ้านมองดิสมิสอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ “บ่แม่น เขาเพิ่งจะซอยชีวิตหมู่เฮาเอาไว้เด้” คำแพงพูด ทุกคนถึงกับชะงักไป “แม่น เจ้าดูซากศพก่อนสิ บักอั้นนี่ต่างหากที่เป็นผีร้าย” พวกชาวบ้านดูซากของพวกก็อปลิน แล้วก็ตกใจ เจ้าหมอฆ้องมองไปที่ร่างพวกนั้นและมองที่ดิสมัสแล้วพูดว่า “เบ่ง หูมัน ยื่น ๆ คือกัน ชัดแล้ว ไอ้นี่ต้องนายของบักผีห่านี่แน่” ไม่น่าเชื่อว่าชาวบ้านจะเชื่อคนง่ายขนาดนี้ คราวนี้พวกเขาเข้ามาหมายจะจับตัว ดิสมัสไม่อยากลงมือฆ่าใครเลย ใช้สันดาบฟันชาวบ้านล้มลงไปตัวงอหลายคน ฆ้องเอาเชือกออกมาเสกคาถาใส่และขว้างออกไป เชือกกลายเป็นงูมามัดร่างของดิสมัสเขายิ่งดิ้น เชือกก็ยิ่งมัดแน่น “ข่อยสิเอาเจ้า มาเป็นทาสของข่อย” “ใครจ

ดิสมัสเดินทางไป ก็เริ่มหิวเลยเอาข้าวเหนียวกับเนื้อเค็มมากิน รสชาตของมันอร่อยมาก และเขาคิดถึงครอบครัวของนายฮ้อยคำแหงขึ้นมา ทุกคนดีกับเขาพอสมควร เอาอาหารให้กินซึ่งไม่ใช่อาหารที่แย่เลย ตรงข้ามมันดีกว่าตอนเขาไปทำภารกิจซะอีก หลังกินเสร็จเขาก็ออกเดินทางต่อ ได้ยินเสียงประหลาด จึงไปดูเห็น ก็อปลินกลุ่มหนึ่งกำลังล้อมร่างของผู้หญิงคนหนึ่ง แต่ที่เขาตกใจคือ มีก็อปลินตัวเล็กกำลังกัดกินเนื้อของนาง ดิสมัสทนไม่ได้เลยฟาดฟันดาบใส่พวกมันและฆ่ามันตายไปหลายตัว เขามองไปที่ร่างของเหยื่อ แล้วเกิดนึกถึงอดีตขึ้นมา ตอนที่ดิสมัสสำเร็จวิชาใหม่ ๆ ซึ่งตอนนั้นเขาคิดว่าตัวเอง เก่งซะเหลือเกินเพราะเขานั้นเป็นแบล็กพาลาดินซึ่งนาน ๆ จะมีคนสำเร็จสักครั้งหนึ่ง แต่งานแรกที่เขาได้รับจากเทียรี่ ผู้เป็นบิดา คือ “ไปกำจัดก็อปลิน นี่ท่านล้อข้าเล่นหรือไง ข้าเป็นแบล็กพาลาดิน ทำไมให้งานกระจอกแบบนี้” “พ่อให้ทำอะไรก็ไปทำเถอะ อย่าพูดมาก” ดาเมี่ยงพูด ดิสมัสไปกับทหารเพียงไม่กี่ร้อยคน แถมไม่ได้เป็นผู้นำทัพด้วย เขาไปในฐานะของพลทหารไร้ยศเท่านั้น แต่ดิสมัสก็ทำงานได้เป็นอย่า

“มันถูกออกแบบมาเป็นอาวุธสังหาร ไม่ใช่ของเล่น เอาจริง ๆ อำนาจทำลายล้างมันยิ่งกว่าธนูซะอีก” ดิสมัสพูด กลายเป็นว่าหลังจากวันนั้น เด็ก ๆ มาเรียนรู้วิธีการสร้างสลิงและวิธีใช้ แต่ก่อนเขาเป็นคนที่ไม่ค่อยจะได้สนิทกับเด็ก ๆ เท่าไหร่ กลายเป็นว่าตอนนี้เขาเหมือนจะมีเพื่อนเป็นเด็กไปแล้ว ดิสมัสนึกถึงอดีตขึ้นมา ทุกครั้งที่รบกับเอลฟ์ฟอร์แคร์นั้น สิ่งที่สร้างปัญหาให้กับกองทัพมากที่สุด กองกำลังสลิงนี่ล่ะ เพราะมันเป็นอาวุธที่สร้างง่าย วัตถุดิบก็หาไม่ยาก แต่อานุภาพร้ายแรง จนดิสมัสต้องมาเรียนรู้การประดิษฐ์และการใช้ เพื่อหาจุดเด่น จุดด้อยของมัน ซึ่งเรื่องนี้ทำให้ ดาเมี่ยงถึงกับพูดกับเขาว่า “เป็นรานุนดี ๆ ไม่ชอบอยากเป็นกรีนฮาร์ทหรือไง อย่าทะลึ่งเอามาใช้ในกองทัพข้านะโวย”มีแต่คนที่นี่ล่ะมั้งที่ชอบในสิ่งที่เขาทำ ดิสมัสอยู่ที่นี่มาได้เดือนหนึ่งแล้ว ซึ่งชีวิตที่สงบ ๆ แบบนี้เขาไม่เคยประสบค์มาก่อนเลย ไม่ต้องสวมเกราะตลอดเวลา ตอนนี้เขาสวมเพียงเสื้อผ้าธรรมดาในแบบที่ชาวบ้านใส่กันทั่วไป ทุกคนมักจะเรียกเขาว่า บักมัด ซึ่งดิสมัสก็ไม่ได้ถือสาอะไร เขาหาเลี้ยงชีพโดยการ รับจ้างเฝ้าไร่นาบ้าง เข้าป่าไปล

“เจ้ามาเข้าทัพควยบ่” “ยังมีที่ว่างเหลือ ให้ข้ามั้ยล่ะ” ดิสมัสถาม “มี อย่างเจ้าบ่ต้องทดสอบ ข่อยให้เจ้าเข้าทัพควยได้เลย” ไปร่งพูด “เซ้า ๆ เฮ็ดจังซี่ได้จั๋งได๋ ผู้อื่นเขาก็ต้องทดสอบก่อน เจ้าสิมาใช้เส้นให้บักด่อน ข่อยบ่ยอม” ห้าวรีบค้านทันที “เจ้าก็เบ่งฝีมือมีของบักมัดมาแล้วเด้ ยังสิสงสัยอีหยังอีกบ่ หรือเจ้าสิลองเจอกะเขาดู” ไปร่งพูด แต่นายฮ้อยคำแหงกลับพูดว่า “อย่างที่บักห้าวมันเอิ้น ก็ต้องทดสอบบักมัดก่อน เจ้ารับได้บ่” “ได้น่า เป็นใครก็ต้องทำตามระเบียบเหมือนกันนั่นล่ะ” ดิสมัสพูดเรื่องแบบนี้เขาเข้าใจเป็นอย่างดี ตอนเข้าร่วมกองทัพของเอลฟ์รานุน ขนาดเขาเป็นเจ้าชายของเอลฟ์รานุนแท้ ๆ ยังเริ่มจากเป็นพลทหารก่อนเลย “อ้ายไปร่ง เอาตัวที่แข็งแกร่งที่สุดเลยเด้อ เห็นเจ้าอวยมันหลาย ๆ นี่” ห้าวพูด ไปร่งหันไปมองดิสมัสเป็นเชิงขอความเห็น “เอามาเถอะ แค่รอดให้ได้ในหนึ่งกะลาจมน้ำสินะ”ไปร่งเสกหุ่นพยนต์ขึ้นมา คราวนี้มีถึงสี่แขนและใช้ดาบเป็นอาวุธ มันเข้าโจมตี ดิสมัสรับมือเพลงดาบของเจ้าหุ่นพยนต์นั้น เสียงดาบกระทบกันดังล