All Chapters of รอยบาปสวาท: Chapter 11 - Chapter 20

ธรรวา Say: ฉันมาถึงแล้วชายหนุ่มเดาได้ ปานนี้แม่นั่นคงกรีดร้องด้วยความดีใจ เขาโยนโทรศัพท์กลับไปที่เดิม แม้สัญญาณโทรศัพท์จะดังเตือนมาอีก ธรรวาก็ไม่ได้หยิบมาเปิดดู ปล่อยให้อีกฝ่ายกระวนกระวายเล่นๆดลยานอนยิ้มค้าง เธอดีใจแทนเทียม แม้ชายหนุ่มจะยังไม่มาปรากฏตัวที่บดินทร์เดช แต่เวลานี้ เขายืนอยู่บนแผ่นดินเดียวกันกับเธอเช้าวันรุ่งขึ้น...“อารมณ์ดีอะไรเหรอหนูดล?”เทียมผลักชามข้าวต้มออกห่างตัว เขากินข้าวต้มสุดอร่อยจนหมด และเกิดง่วงขึ้นมาติดหมัด อยากจะพักตาหลังจากนี้ แต่เห็นดลยายิ้มละไม เด็กสาวที่เห็นมาตั้งแต่หัวเท่ากำปั้น วันนี้ดูหล่อนอารมณ์ดีเป็นพิเศษหญิงสาวหุบยิ้มฉับ!! เธอชำเลืองมองดารัณ ก่อนจะถอนใจเฮือกๆ เมื่อยังไม่สะดวกที่จะบอกเล่าข่าวดีที่สุดของเทียม ให้เขารู้“ยัยดล...บ้าๆ บอๆ อย่างนี้แหละค่ะคุณพี่ อย่าสนใจเลยค่ะ”ดารัณขัดจังหวะ หล่อนเดินเข้ามาหาเทียมใกล้ๆ ยืนซองเอกสารบางอย่างให้เขา“คุณพี่ช่วยเซ็นท้ายเอกสารนี่ให้รัณหน่อยสิคะ”ไม่มีการเกริ่นนำ ไม่มีรายละเอียด เหมือนเป็นการบังคับกลายๆ เทียมก็ยินยอมรับเอกสารนั่นมาเซ็นโดยไม่พูดอะไร“ขอบคุณค่ะ...คุณพี่” ดารัณเก็บอาการแทบไม่มิด เธอเกือบกระชา

บทที่6.คืนเผด็จสวาทแสงจันทร์ส่องแสงเพียงครึ่งเดียว เมื่อมันเป็นคืนเดือนแรม มีพระจันทร์เสี้ยวแขวนค้างอยู่บนแผ่นฟ้า บรรยากาศโดยรอบเย็นสบายตามประสาบ้านบนเนินเขา คฤหาสน์หลังนี้... เทียมเลือกที่จะมาพักรักษาตัว เนื่องจากสภาพแวดล้อมและความสงบเงียบนั่นแหละ มันเป็นค่ำคืนที่หากใครก็ตามนอนซุกตัวอยู่บนเตียงนอน เขาคนนั้นจะไม่มีวันก้าวลงจากเตียงเป็นแน่ แต่ก็ยังมีใครบางคน... เดินวนไปวนมาอยู่กลางห้องโถง เขาแหงนหน้ามองบนชั้นสองของตัวบ้านเหมือนกำลังตัดสินใจอะไรบางอย่าง...“รีรออะไรวะไอ้ธรร!!” เสียงรำพันดังห้วนห้าว เมื่อคนพูดรู้สึกขัดใจตนเอง เขามัวรีรออะไร ทำไมไม่รีบขึ้นไปจัดการให้จบๆ ไปเมื่อวันนี้ เป็นวันที่เขาตกลงไว้กับดลยา...เพื่อ!!หนุ่มร่างใหญ่ ใบหน้าคมเข้ม หล่อเหลาปานเทพบุตร...บวกกับอาหารการกินในต่างแดน ทำให้ธรรวาสูงเกินมาตรฐานชายไทย เขาสูงใหญ่พอๆ กับฝรั่งตาน้ำข้าวปึกๆหลังมัวลังเลอยู่เกือบครึ่งคืน...ในที่สุดธรรวาก็ตัดสินใจได้ เขาต้องการแบบนี้ไม่ใช่เหรอ ต้องการที่จะเหยียบย่ำ ผู้หญิงไร้ค่าสองนางให้จมธรณี และนี่คือวิธีที่ทำให้หล่อนเจ็บปวดที่สุด เมื่อเขาไม่คิดจะรับผิดชอบ ที่ต้องการ คือ ‘พรหมจรรย์’

สุดท้ายแล้วสำหรับการลงทัณฑ์...บทลงโทษที่ธรรวาคิดอยากทำตั้งแต่เห็นหน้าของดลยา...คือการยัดเหยียดความเป็น ‘ผัว’ ให้หล่อน หากหล่อนชื่นชอบ เขาคงได้สนุกกับหล่อนอีกนาน เมื่อความสาวสดของดลยา หวานหอมละมุนลิ้น...ครั้งเดียวคงไม่พอเสียแล้ว...เรียวขาเพรียวสวย...ถูกยกขึ้นพาดไว้บนสองบ่า เมื่อธรรวาเคลื่อนตัวลงต่ำ เขาอยากชิมความสาวของหล่อนเสียก่อน ก่อนที่จะมอบความสุขอย่างแท้จริง...ให้กับดลยา...รอยแยกกลางร่างฉ่ำชื้นแลดูสดสะอาด กลิ่นหอมรวยรินออกมาชวนให้แนบเนาใบหน้าเกลือกกลิ้ง...ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปาก เขาจรดปลายลิ้นแตะต้องกลุ่มไหมสีดำ จนเจ้าของร่างสะดุ้ง!! เขารู้สึกถึงความเกร็งตัวของหล่อนจนนึกแปลกใจ...หญิงสาวที่เคยผ่านมือชาย หล่อนคงรอช่วงเวลานี้อย่างตื่นเต้น แต่หากว่าหล่อนไม่เคยผ่านสมรภูมิรบบนเตียงนอนมาก่อน และนี่เป็นครั้งแรกของหล่อนด้วย...มันคงเป็นความแปลกใหม่ที่เจ้าตัวหวาดระแวงและหากเป็นเช่นนั้นจริง!! หมายความว่า...ดลยาสะอาดปราศจากรอยราคีมันเป็นความภูมิใจเล็กๆ ที่ผุดขึ้นกลางใจธรรวาดังนั้น นี่จึงเป็นครั้งแรก...ที่เขาลงทุนทำแบบนี้...ชายหนุ่มแนบใบหน้ากับเนินนางอวบอูม เขาตวัดปลายลิ้นรัวเร็ว เมื่อเจ

บทที่7.เพลิงโทสะของผู้ชายใจร้ายเช้าวันใหม่...ดลยาขยับตัวเมื่อถึงเวลาตื่น... “อูย...” เธอครางเบาๆ เพราะทันทีที่ลืมตาตื่น ความปวดร้าวก็ถาโถมเข้าใส่ ร่างกายเธอปวดแปลบ มันเคล็ดขัดยอกไปทั้งตัว เธอกระถดตัวลุกขึ้นนั่ง กำชายผ้าไว้แน่น เมื่อก้มลงสำรวจตัวเอง พร้อมกับน้ำตาที่ค่อยๆ ไหลรินเนื้อตัวเธอเหมือนถูกรุมโทรม...ริ้วรอยกระจายเกลื่อนทั่วทุกพื้นผิว ทุกตารางนิ้วบนร่างกายตนเองแทบจะไม่มีที่ว่าง มีแต่รอยจ้ำๆ เต็มไปหมด ทั้งรอยจูบ...รอยกัด รอยนิ้วมือ...มือเรียวยกขึ้นยัดใส่ปาก เธอกัดมือตัวเองเบาๆ “อุ้ย!!” แล้วก็สะดุ้งเพราะความเจ็บเมื่อฟันคมๆ กดลงบนผิวเนื้อ นี่มันไม่ใช่ความฝัน ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นคือเรื่องจริง!!น้ำตาหยดเล็กๆ รินไหลผ่านร่องแก้ม มันหล่นกระทบกับผืนผ้าในอุ้งมือเป็นดวงเล็กๆ แล้วก็ขยายเป็นวงกว้างความเสียใจยังไม่เท่าความชอกช้ำ จากนี้ไปชีวิตของเธอคงไม่เหลืออะไรอีก...หญิงสาวเหลือบมองนาฬิกา หากไม่อยากให้ทุกคนสงสัย เธอต้องทำตัวเป็นปกติ แม้มันจะไม่ปกติอีกต่อไปแล้ว ดลยาหอบความชอกช้ำ โผเผเดินเข้าห้องน้ำกว้าง ขณะก้าวเดิน น้ำเหนียวๆ ไหลออกมาจากซอกหลืบแห่งความสาว เธอก้มมองใกล้ๆ กะพริบเปลือกตาปริบ

“คะ?”หล่อนหันมาพร้อมกับยิ้มแหยๆ“นี่ใครทำ?” ธรรวาเอ่ยถามเสียงดุหล่อนกลืนน้ำลายเอือกๆ ‘ห้ามบอกคุณเขาเด็ดขาดว่าดลทำ’ คำพูดของนายสาวย้อนกลับเข้ามาในความคิด สาวใช้ดวงตกจึงก้มหน้าลงแล้วจึงตอบเสียงแผ่ว “ป้ากันยาทำค่ะคุณ”“แน่ใจ!!” ชายหนุ่มเปรยเสียงแหลม เขาแน่ใจ ป้าแม่ครัวเก่าแก่ของบ้าน ไม่น่าจะรู้จักอาหารสเปน เมื่อหล่อนชินกับอาหารประจำชาติมากกว่าใบหน้าเล็กๆ ขยับขึ้นลง ย้ำคำพูดตัวเอง แล้วจึงรีบจ้ำอ้าวจากไป ก่อนที่ความลับจะหลุดรั่ว!!แต่นั่นกลับทำให้ธรรวาแน่ใจ...อาหารจานนี้ ไม่ใช่ฝีมือของแม่ครัวประจำบ้านแน่ๆ“ลองนี่มั้ยล่ะ อร่อยดีนะ ลูกคงไม่ได้ชิมนานแล้วล่ะ ฝีมือหนูดลเขา”เทียมเอ่ยชวน อาหารมื้อเช้าที่เขาคิดว่ารสมือดี เป็นฝีมือของดลยา หล่อนทำเช่นนี้มาเกือบ4เดือน ในการปรนนิบัติเขา ตั้งแต่ย้ายกลับมาพักอยู่ที่บดินทร์เดชธรรวาเดินถือจานอาหารของตัวเองมาด้วย เขาเดินไปใกล้ๆ บิดา จนสามารถมองเห็นความทรุดโทรมของท่าน กาลเวลาทำร้ายคนแข็งแรงคนหนึ่ง โรคภัยทำให้ท่านทรุดลง และดูแก่เกินอายุ แม้จะยังยิ้มแย้มได้ แต่ก็ไม่อาจรู้ว่าจะรั้งลมหายใจไว้ได้นานอีกเท่าไร?“อะไรครับ” เสียงของเขาจึงอ่อนลง“ข้าวต้มนั่นแหละ